IV SA/Wa 745/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r sprawy ze skargi ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej B. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania B. R. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2015r. znak [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjnego kosmetyków na działce nr ew. [...] obręb [...] – na podstawie art.138§1 pkt.3 kpa orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015r. Z. K., który wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjnego kosmetyków na działce nr ew. [...] obręb [...]. Organ prowadzący postępowanie, tj. Burmistrz [...], po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania, wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o wydanie opinii, co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określenie ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. W opinii nr [...] z dn. [...] lipca 2015r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] uznał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji. Natomiast w opinii z dn. [...] sierpnia 2015r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dn. [...] sierpnia 2015r. Burmistrz [...] odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjnego kosmetyków na działce nr ew. [...] obręb [...]. Jednocześnie decyzją z dn. [...] sierpnia 2015r. znak [...], Burmistrz [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. R. (dalej także jako: "skarżąca"), zarzucając zaskarżonej decyzji, że została wydana na skutek przestępstwa i jako taka dotknięta jest wadą nieważności. Wymieniona podniosła, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia w postępowaniu środowiskowym podano nieprawdziwe dane o planowanej inwestycji sprzeczne z treścią wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co w jej ocenie świadczy o celowym wprowadzeniu w błąd organów. Ponadto skarżąca wskazała, że jej nieruchomość będzie poddana emisjom pochodzącym z nieruchomości inwestycyjnej, w tym hałasowi, emisji spalin, odorom z linii produkcyjnej, spalinom samochodów ciężarowych obsługujących komunikacyjnie inwestycję a później zakład produkcyjny kosmetyków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także jako: "SKO" lub "organ odwoławczy") wskazaną wyżej decyzją z dn. [...] stycznia 2016r. orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu powyższej decyzji, powołując się na przepis art.28 kpa oraz jego rozumienie w orzecznictwie sądowym, organ wskazał, że ustalenie stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia odbywa się na zasadach określonych w kpa. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy, Kolegium wywiodło, że zasadnie status stron postępowania przyznano wnioskodawcy, właścicielom działki objętej wnioskiem i działek bezpośrednio sąsiadujących, ponieważ oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Przytaczając obszernie dane odnoszące się do parametrów i procesów technologicznych funkcjonowania planowanego zakładu produkcji kosmetyków wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia, organ stwierdził, że powyższe dane świadczą, że realizacja inwestycji, jak i późniejsze funkcjonowanie ww. zakładu produkcyjnego wskazują, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w obszarze nieruchomości objętej inwestycją. Z ustaleń dowodowych w sprawie wynika, że skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości nr ew. [...], która położona jest w bliskim sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji, jej nieruchomość nie przylega jednak bezpośrednio do terenu inwestycji, gdyż oddziela ja droga. Z powyższego względu należy, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie. Sposób prowadzenia inwestycji i jej późniejszego wykorzystania świadczy, że nie będą na nieruchomość skarżącej się wywoływane oddziaływania, które uzasadniałyby konieczność uwzględnienia jej interesu prawnego w niniejszej sprawie. W tych okolicznościach jej prawa nie zostaną naruszone oraz nie wymagają ochrony. Przeprowadzone postępowanie, w tym stanowisko wyspecjalizowanych organów opiniujących tę inwestycję, nie wskazują aby mogło dojść do oddziaływania środowiskowego planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącej. Jednocześnie SKO podniosło, że skarżąca poza wskazaniem przysługiwania jej tytułu prawnego do sąsiadującej nieruchomości oraz podniesieniem ogólnego zarzutu o uciążliwych emisjach wpływających na jej dobrostan, nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów, faktów czy też okoliczności mających wpływ na dokonaną ocenę z której wynika, że wymieniona może posiadać interes faktyczny, natomiast brak podstaw do przyjęcia występowania po jej stronie indywidualnego interesu prawnego. W tej sytuacji, wobec braku interesu prawnego skarżącej, organ wywodzi, że rozpoznanie niniejszej sprawy merytorycznie jest niedopuszczalne. Przeprowadzenie postępowania możliwe jest tylko na wniosek osób uprawnionych, mających interes prawny w sprawie. W przypadku braku takiego interesu prawnego po stronie skarżącej, sprawa jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 kpa, gdyż w sprawie nie występuje uprawniony podmiot, co skutkuje obowiązkiem organu umorzenia postępowania odwoławczego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca B. R. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym. W skardze wymieniona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn nieważności, tj. na podstawie art.156§1 pkt.2 kpa ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem art.105§1 kpa w związku z art.28 kpa, art.7 kpa oraz art.75§1 kpa w związku z art.77§1 i art.80 kpa. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że organ bezkrytycznie przyjął jako wiarygodny dowód dane z karty informacyjnej przedsięwzięcia, pomimo zastrzeżeń skarżącej. Mianowicie skarżąca podniosła zarzut poświadczenia nieprawdy w odniesieniu do tych danych, a wynikający z faktu, że powyższe dane pozostają w sprzeczności z treścią wniosku o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania, które z zasadniczej części, tj. w zakresie gabarytów zabudowy różniły się od danych wskazanych przez inwestora w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia. W sytuacji pominięcia przez organ I instancji dowodu z treści wniosku o warunki zabudowy, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dowody. Ponadto skarżąca podniosła, że zakwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów planistycznych, gdyż obowiązujące dla terenu planowanej inwestycji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, kwalifikuje teren symbolem MU.2, tj. jako teren przeznaczony do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wielorodzinnej oraz usługowej. W tej sytuacji realizowanie planowanej inwestycji jest sprzeczne z ww. uwarunkowaniami planistycznymi. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymało argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 K.p.a (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącą wskutek wniesienia przez nią odwołania od decyzji organu I instancji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjnego kosmetyków przez inwestora Z. K. na działce o obrębie m. [...]. Spornym zaś w niniejszej sprawie pozostaje, czy organ odwoławczy zasadnie odmówił skarżącej przymiotu strony w ww. postępowaniu. Zgodzić się należy z organem, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji krąg stron takiego postępowania ustala się na zasadach ogólnych. Oznacza to, że miarodajny dla oceny zaistniałej sytuacji prawnej jest przepis art. 28 k.p.a. Zgodnie zaś z tym przepisem, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Decyzja środowiskowa jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym związanym z oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a jej podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2013r. poz.1235, dalej określana także jako: "o.o.ś"). To zatem z tej ustawy wynikać powinien przede wszystkim interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. W świetle wypracowanego stanowiska sądów administracyjnych i doktryny nie ma wątpliwości, że interes prawny musi mieć swoje źródło w konkretnym przepisie prawa materialnego. Oznacza to, że musi istnieć związek pomiędzy normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, przejawiający się w tym, że norma ta może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Jeśli dana norma prawna nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę prawną danego podmiotu, to nie można mówić o tym, że ma ona interes prawny (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011r., w sprawie sygn. akt l OSK 1083/10, LEX nr 744927; wyrok WSA w Kielcach z dnia 12 maja 2011 r., w sprawie sygn. akt II SA/Ke 234/11, LEX nr 795664). Istotne jest, że ustalając interes prawny wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego, ustawodawca nie ograniczył dziedzin prawa, z których przepisy takie wywodzą się. Oznacza to, że taki interes prawny można wyprowadzić nie tylko z przepisów prawa administracyjnego, ale i z prawa cywilnego. Źródło takiego interesu nie jest jednolite i tożsame w każdej sprawie, gdyż przedmiot konkretnego postępowania administracyjnego może być różnorodny. Nie można zatem stworzyć zamkniętego katalogu przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które w konkretnej sprawie administracyjnej będą stanowiły źródło takiego interesu prawnego. Dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji środowiskowej, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy (por. Krzysztof Gruszecki: "Komentarz do art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", LEX/el 2013, teza 4 i 5). Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Stroną analizowanego postępowania jest więc niewątpliwie właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Tym samym podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę nie tylko dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "działka sąsiednia" w postępowaniach inwestycyjnych musi być rozumiane szeroko, jako działka położona w pobliskim, okolicznym sąsiedztwie działki, na której ma być realizowane zamierzenie inwestycyjne i może obejmować ono zarówno działki bezpośrednio przylegające do działki podlegającej zainwestowaniu (na której planowane jest przedsięwzięcie), jak i działki ościenne, np. oddzielone drogą. O interesie prawnym właściciela nie decyduje bowiem fakt, że dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce. Uwzględniając zatem specyfikę inwestycji, krąg stron postępowania w niniejszej sprawie winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Tak więc, ustalając krąg stron postępowania organ administracji powinien mieć na uwadze to, że o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, natomiast ocena czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy będzie miała wpływ na decyzję środowiskową. Innymi słowy mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu. Przenosząc powyższe na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ocena istnienia ewentualnego interesu prawnego określonego podmiotu nie może być zdawkowa, lecz obejmować musi wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Dlatego też przesądzającego znaczenia dla odmowy przyznania skarżącej przymiotu strony nie powinna mieć okoliczność faktyczna, zgodnie z którą nieruchomość inwestycyjna oraz nieruchomość skarżącej przedzielone zostały drogą. Droga ta jest na tyle wąska, że nie można wykluczyć, że nie będzie ona jednak niwelować prawem regulowanych oddziaływań związanych z prowadzeniem zakładu produkcyjnego kosmetyków. W takim przypadku o interesie prawnym skarżącej powinien przesądzać rzeczywisty zasięg oddziaływania spornej inwestycji. Gdyby przyjąć tok rozumowania organu, że oddziaływanie inwestycji zamknie się w granicach nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję, to nawet można by przyjąć, że stroną takiego postępowania jest tylko wnioskodawca. Organ odwoławczy wydając swoje rozstrzygnięcie zachował się w ocenie Sądu w sposób "szablonowy", pomijając w swych ocenach i w argumentacji specyfikę planowanej inwestycji. W tym kontekście Sąd zwraca uwagę na stwierdzenia zawarte w opinii sanitarnej nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dn. [...].07.2015r., w której ww. organ wskazuje, że " pracujące maszyny i urządzenia technologiczne oraz ruch samochodów dostarczających składniki może powodować przekroczenie norm w zakresie emisji hałasu, a technologia produkcji w zakresie emisji ciepła, gazów oraz zapachów (farby, lakiery, oleje)". Organ ten zajął stanowisko optujące za uznaniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Kolegium do tych okoliczności przy badaniu przymiotu strony postępowania nie odniosło się, eksponując wspomniany już fakt braku bezpośredniego sąsiedztwa ww. nieruchomości oraz stwierdzenie, że odziaływanie inwestycji zamknie się w granicach nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji zabrakło również zbadania oddziaływania planowanej inwestycji z pespektywy dostępności działki inwestycyjnej i działki skarżącej z tej samej drogi publicznej. W realiach badanej sprawy kwestia ta może wydawać się znacząca uwzględniając fakt, ze z tej drogi będą korzystać pojazdy obsługujące planowana inwestycję w fazie jej budowy i działania, co w warunkach terenowych terenu wiejskiego jakim jest miejscowość [...] może wiązać się z określonymi utrudnieniami. Rzeczą organu odwoławczego było bowiem szczególnie wnikliwe dokonanie oceny już zgromadzonych w toku postępowania dowodów oraz ewentualne ich uzupełnienie w kierunku umożliwiającym ustalenie prawdy obiektywnej i rzetelną ocenę, czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie może oddziaływać na sferę interesów prawnych właściciela (posiadacza) nieruchomości położonych w sąsiedztwie. Prowadząc postępowanie w sprawie organ odwoławczy winien przede wszystkim szczegółowo ustalić z czego skarżąca wywodzi swój interes prawny, jaka jest odległość pomiędzy działkami znajdującymi się w jej posiadaniu, a działkami na której inwestor ma realizować swoje przedsięwzięcie i czy nie zachodzi związek bądź zależność prawna pomiędzy zagospodarowaniem tych nieruchomości. Organ odwoławczy zaniechał jednak dokonania własnej analizy i wyjaśnień w tym istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zakresie. Tym samym, organ odwoławczy naruszył regulacje prawne odnoszące się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a w konsekwencji powyższego nie uzasadnił w przekonywujący sposób swojego rozstrzygnięcia uchybiając art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutów skargi, że naruszenie przepisów postępowania było rażące w rozumieniu art.156§1 pkt.2 kpa, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności rozstrzygnięcia. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy, mając na uwadze art. 153 P.p.s.a., weźmie pod uwagę powyższe wskazania Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), gdyż skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.