IV SA/Wa 747/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Prezydent W. – działając w oparciu o art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U., nr 80, poz. 717 ze. zm.), w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., uchylającą decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2008 r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na terenie części działki ew. nr [...] w obrębie [...] położonej w sąsiedztwie ulicy [...] i [...] w W., [...] - po ponownym rozpoznaniu sprawy – odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła D. M. W uzasadnieniu odwołania podniosła, iż sytuacja materialna zmusza ją do założenia własnej działalności gospodarczej i w tym celu potrzebuje uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołującej się, na terenie przedmiotowej inwestycji istnieje możliwość zlokalizowania planowanego przez nią obiektu. Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium, cytując treść art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazało, iż przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanki z pkt 1 ust. 1 powołanego przepisu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego słusznie organ pierwszej instancji stwierdził, iż nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ponieważ zwarta zabudowa pomiędzy ulicami [...] i [...], nie daje możliwości jej wyznaczenia. Nie jest zatem spełniony warunek określony w pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. M. W motywach skargi podniosła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odzwierciedla w pełni przyczyn braku akceptacji jej zamierzeń inwestycyjnych. Skarżąca wskazała, iż teren planowanej inwestycji jest niezabudowany, bez jakichkolwiek planów na przyszłość. W ocenie skarżącej planowany pawilon handlowy, o małych gabarytach, usytuowany na małej powierzchni terenu, nie powinien budzić przeszkód z punktu widzenia przepisów architektonicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym przedłożonym na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. skarżąca powołując się na trudną sytuację materialną i rodzinną swojej córki, wniosła o uwzględnienie jej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) powołane są do kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywanej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie ich wydania, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego powierzył ustawodawca ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (art. 61 ust. 6 ustawy), nakazując, aby organ ten wydał w tym zakresie stosowne rozporządzenie. Należy podkreślić, iż § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 sierpnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wskazuje na sposoby wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem. Należy jednocześnie mieć na uwadze, iż regulacja § 4 rozporządzenia nie pozostawia organom dowolności w ustalaniu linii zabudowy. Przepis ten został tak skonstruowany, że każdy kolejny jego ustęp stanowi następny etap ustalania linii zabudowy, w sytuacji gdy stan opisany w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w danej sprawie. Dlatego pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia linii zabudowy jest wyznaczenie jej według ust. 1, czyli jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust 2), jeżeli natomiast linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Ponadto rozporządzenie stanowi, iż dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy terenu, o której mowa w § 3 ust. 1 tegoż rozporządzenia (ust. 4). W ocenie Sądu, w sposób właściwy orzekające w niniejszej sprawie organy ustaliły, iż do wyznaczenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zastosowanie będzie miał ust. 1 i 3 § 4 cyt. powyżej rozporządzenia. Należy zaznaczyć, iż planowana inwestycja, zlokalizowana jest pomiędzy ulicami [...] i [...] w W. Jak słusznie zauważył organ, takie umiejscowienie przedmiotowej inwestycji nakłada na organ obowiązek wyznaczenia linii zabudowy od strony każdej z tych ulic. W ocenie Sądu, sporządzona w niniejszej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazuje, iż układ istniejącej zabudowy od strony ul. [...] nie pozwala na wyznaczenie linii zabudowy dla planowanej inwestycji. W konsekwencji za odpowiadające prawu należy uznać stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro zatem w omawianej sprawie nie jest spełniony jeden z warunków określonych w tym przepisie, brak było podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto należy podkreślić, iż trafnie organ uznał, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy analiza terenu winna być prowadzona również pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Należy mieć bowiem na uwadze, iż teren planowanej inwestycji sąsiaduje od strony wschodniej z działką, stanowiącą pas drogi publicznej powiatowej - ul. [...], od strony północnej zaś z działką stanowiącą pas drogi publicznej powiatowej- ulicą [...]. Przy braku możliwości wykonania dojazdu od ulicy [...] i [...], z uwagi na położenie planowanego pawilonu handlowego w strefie skrzyżowania i na długości zatoki autobusowej przy ulicy [...], obsługa zaopatrzenia odbywałaby się bezpośrednio z jezdni lub chodnika ww. ulic. Powyższe natomiast stoi w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Argumentacja skarżącej przedstawiona w skardze oraz w piśmie złożonym na rozprawie w dniu 4 września 2009 r., dotycząca poprawy warunków bytowych jej rodziny, niewątpliwie ma znaczenie z punktu widzenia zasadności planowanej inwestycji, która miałaby umożliwić prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej, jednakże okoliczności te nie mogą stanowić podstawy wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż odmowa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego na terenie części działki ew. nr [...] w obrębie [...] położonej w sąsiedztwie ulicy [...] i [...] w W., [...] nastąpiła w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.