IV SA/Wa 750/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] Burmistrz Gminy K., działając na podstawie art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska, odmówił zobowiązania K. K., właściciela nieruchomości nr [...] położonej we wsi L., do wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. G. S., właścicielka nieruchomości nr [...] we wsi L., wskazała, że sąsiad zamieszkujący nieruchomość nr [...] w tejże wsi – K. K., wylewa nieczystości płynne z szamba do rowu przylegającego do jej nieruchomości, co powoduje w efekcie szkodliwe oddziaływanie na jej nieruchomość. Burmistrz Gminy K. wszczął postępowanie na podstawie art. 363 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Zdaniem organu I instancji nie ulega wątpliwości, że aby możliwe było wydanie decyzji nakazującej osobie fizycznej wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, należy ponad wszelką wątpliwość ustalić, czy osoba ta prowadzi działalność, która negatywnie oddziaływuje na środowisko. W toku postępowania G. S. wielokrotnie twierdziła, że właściciel nieruchomości [...], K. K., wylewa nieczystości płynne z szamba do rowu przylegającego do jej nieruchomości, co powoduje w efekcie szkodliwe oddziaływanie na jej nieruchomość. W toku wieloletniego postępowania dowodowego organ starał się ustalić, czy faktycznie działania K. K. powodują negatywne oddziaływanie na środowisko. Wielokrotnie przeprowadzano dowody z oględzin nieruchomości [...], jednakże nie stwierdzono, by właściciel tej nieruchomości dokonywał jakichkolwiek czynności, które powodowałyby negatywne oddziaływanie - czy to na stan wody w przylegającym do jego nieruchomości rowie przydrożnym, czy też w jakikolwiek inny sposób. G. S. przekazała organowi cztery zdjęcia, które mają stanowić dowód na to, że K. K. wylewa nieczystości płynne z przydomowego szamba na teren swojej nieruchomości, jednakże organ odmówił uznania tych zdjęć za dowód, bowiem zdjęcia te przedstawiają jedynie ziemię porośniętą roślinnością uprawną. W ocenie organu sygn. akt IV SA/Wa 750/10 ziemia na zdjęciach nie wygląda na podtopioną, nie widać na zdjęciu również jakichkolwiek urządzeń, które potwierdzałyby wylewanie na nią nieczystości ciekłych. Brak jest informacji o tym, kiedy zdjęcia zostały zrobione. Organ wskazał nadto, że K. K.każdorazowo przedkładał aktualną umowę na wywóz tychże ścieków, jak również faktury potwierdzające, że ścieki te były faktycznie regularnie wywożone z terenu jego nieruchomości. Wielokrotnie przeprowadzany dowód z oględzin rowu przydrożnego nie wykazał, by w rowie tym zalegała woda, jak również ścieki bytowe lub inne, które zostały tam przez niego wprowadzone. Odwołanie od tej decyzji złożyła G. S. wskazując, iż nieczystości w dalszym ciągu wylewane są do rowu melioracyjnego znajdującego się przy granicy jej działki. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 201Or. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] grudnia 2009r. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w sprawie. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że decyzja przewidziana w art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska może zostać wydana jedynie w razie zaistnienia określonych w nim przesłanek. Jeśli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ nie stwierdzi , że osoba fizyczna działaniem swoim negatywnie oddziaływała na środowisko prowadzone postępowanie powinno zostać jako bezprzedmiotowe umorzone. Postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło zasadności twierdzeń G. S. co do wylewania szamba przez właścicieli sąsiednich nieruchomości do rowu melioracyjnego, a zatem nie było podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska . Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła G. S. podnosząc, iż prace związane z pogłębieniem rowu nie były potrzebne, ścieki jeszcze intensywniej gromadzą się w rowie. Właściciele posesji nr [...] i [...] maja wybetonowane podwórka z rowkami prowadzącymi do tego rowu. Cała zawartość zanieczyszczeń oraz woda deszczowa spływa do tego rowu. W ten sposób właścicielowi z posesji nr [...] zafundowano oczyszczalnię na koszt podatnika. Oczekuje, że rów zostanie doprowadzony do takiego samego stanu po obu stronach jezdni. sygn. akt IV SA/Wa 750/10 W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działalność negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Przepis ten umożliwia zatem nałożenie w drodze decyzji obowiązku wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Skoro zatem daje takie uprawnienie, to dla jego zastosowania musi zostać w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzone, że negatywne oddziaływanie na środowisko ma miejsce. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takie oddziaływanie nie występuje. Potwierdza to bowiem zgromadzony podczas wielokrotnych oględzin materiał dowodowy. Co prawda organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału stanowiącego wynik przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sposób lakoniczny. Jednak dostrzeżone braki uzasadnienia nie miały w tym przypadku wpływu na wynik sprawy. Sąd podziela stanowisko organu, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie pozwala na ustalenie, iż zachowanie K. K. wyczerpuje znamiona do zastosowania art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska. W aktach sprawy znajdują się po pierwsze rachunki dokumentujące wykonanie usługi wywozu ścieków z nieruchomości K. K., po drugie protokół oględzin rowu melioracyjnego i nieruchomości należącej do G. S.. sygn. akt IV SA/Wa 750/10 Zdaniem Sądu prawidłowa ocena dokonana przez organ odwoławczy, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku kilkuletniego postępowania nie potwierdza zasadności twierdzeń wnioskodawczyni o wylewaniu szamba do rowu melioracyjnego, tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 363 cyt. ustawy, nie powinna stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Niespełnienie przesłanek określonych w tym przepisie powinno stanowić podstawę do nieuwzględnienia żądania, a zatem do odmowy nakazania wykonania w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a nie uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania. Jakkolwiek zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 Kpa, który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, to jednak stanowisko wyrażone przez organ po dokonaniu oceny materiału dowodowego, w istocie jest stanowiskiem merytorycznym, gdyż ocena prawna sprowadza się do konkluzji, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające wydanie pozytywnej decyzji nakładającej obowiązki określone w art. 363 powołanej ustawy. Zatem wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 105 Kpa nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, jakim jest nie nałożenie na K. K. obowiązku wykonania w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, gdyż te same względy które stanowiły podstawę do wydania skarżonego rozstrzygnięcia stanowiłyby podstawę wydania tożsamej decyzji merytorycznej. Z uwagi na powyższe uchylenie zaskarżonej decyzji nie byłoby uzasadnione. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.