IV SA/Wa 751/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jakub Linkowski /spr./ Sędzia NSA Joanna Kabat -Rembelska Sędzia WSA Łukasz Krzycki Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. sprawy ze skarg M. i B. K., S. i K. M. oraz B. P. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] sierpnia 2004r . Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji 2. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 3. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. na rzecz M. i B. K. 100zł ( sto) oraz na rzecz B. P. kwote 350 zł (trzysta pięćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004r. po rozpatrzeniu zażaleń B. i M. K., S. M. i B. P., na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] maja 2004r., którym uzgodniono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z myjnią dla samochodów osobowych, pawilonem socjalno-usługowym, wiatą z dystrybutorami, znakami reklamowymi i pasami drogowymi włączenia do ul. [...], przewidzianej do realizacji na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...] oraz części działki nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...] w W.- działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 48 ust. 2 pkt. 2 i art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627)- utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor Sanitarny podał, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw płynnych należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji na inwestora nałożono obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Podkreślono, że z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że przy zastosowaniu określonych w raporcie rozwiązań technicznych zminimalizowany zostanie wpływ stacji paliw na otoczenie i zamknie się on w granicach terenu stacji, zaś inwestycja nie będzie miała szkodliwego wpływu na zdrowie ludzi. W uzasadnieniu wskazano również, że szereg kwestii podniesionych w zażaleniach dotyczy rozwiązań szczegółowych, które na etapie ustalania warunków zabudowy nie mogą być rozwiązane natomiast zostaną uwzględnione na etapie uzgadniania projektu budowlanego. Na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. i B. K., S. i K. M. oraz B. P. Skarżący M. i B. K. podnieśli w skardze, że działające w sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich wątpliwości, dotyczących wpływu inwestycji na klimat akustyczny, jakość powietrza oraz gospodarkę ściekową szczególnie w zakresie postępowania ze ściekami deszczowymi po podczyszczeniu. S. i K. M. w swojej skardze wskazali, że zarówno w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko jak też w aneksie do tego raportu nie uwzględniono wszystkich wymaganych badań bądź oparto go na danych nieaktualnych, znacznie odbiegających od stanu rzeczywistego. Nie przeprowadzono badań natężenia ruchu na ul. [...], zaś kwestie dotyczące stanu jakości powietrza analizowano w oparciu o dane z 2002r. Obliczenia przyjęto przy nierzeczywistych, zaniżonych założeniach dotyczących przewidywanej liczby klientów stacji. Skarżący podnieśli, że nieuwzględniono nakładania się hałasu ze stacji paliw na niekorzystne oddziaływanie dźwiękowe ul. [...] oraz Lotniska [...]. Wskazano także, że przy sporządzaniu raportu nie uwzględniono obniżenia terenu, co spowoduje zalewanie sąsiednich nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi wodami opadowymi z utwardzonego terenu stacji paliw. W raporcie nie wskazano działań mających na celu zapobieganie lub ograniczenie konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Skarżący zarzucili również Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W., że nie odniósł się do podnoszonych przez nich w zażaleniu zarzutów, stwierdzając jedynie, że szczegółowe rozwiązania uwzględnione będą na etapie uzgadniania projektu budowlanego. Skarżąca B. P. podniosła natomiast, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o niepełny i nieprawidłowo sporządzony raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem skarżącej w raporcie nie odniesiono się w należyty sposób do kwestii gospodarki ściekowej i to zarówno gospodarki ściekami bytowo-gospodarczymi jak też podczyszczonymi wodami opadowymi, które spływając z utwardzonego terenu stacji paliw mogą zalewać niżej położone nieruchomości sąsiednie. Skarżąca zarzuciła również, że raport oddziaływania inwestycji na środowisko w części dotyczącej emisji hałasu jest nierzetelny, ponieważ nie uwzględnia nakładania się hałasu ze stacji paliw na niekorzystne oddziaływanie dźwiękowe ul. [...] oraz Lotniska [...]. Wskazano także, że w raporcie nie rozważono dokładnie kwestii zanieczyszczenia powietrza spalinami opierając się na danych z 2002r., podczas gdy pomiędzy rokiem 2002 a 2004 nastąpiła znaczna urbanizacja okolicznych terenów i zwiększenie liczby samochodów, co ma wpływ na zanieczyszczenie powietrza. W odpowiedziach na skargi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację z zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, również z innych przyczyn niż w nich wskazano. W sprawie niniejszej nastąpiło takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl ogólnych zasad postępowania administracyjnego organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) i w tym celu obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa), zaś wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Tymczasem w niniejszej sprawie podjęte przez organy obu instancji rozstrzygnięcia, w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym budzą poważne wątpliwości. Uzgadniając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z myjnią dla samochodów osobowych, i pawilonem socjalno-usługowym przy ul. [...] u zbiegu z ul. [...] w W., organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach zawartych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko i w aneksie do tego raportu. Tymczasem raport ten zawiera poważne błędy rzeczowe. Na stronie 16 raportu podano, że wody opadowe z wydzielonej części utwardzonego terenu stacji narażonego na zanieczyszczenie po ich podczyszczeniu będą odprowadzane do sieci kanalizacji deszczowej odwadniającej ul. [...]. W dalszej części raportu na stronie 72 podano, że pośrednie oddziaływanie inwestycji polegające na ewentualnym zwiększeniu ruchu samochodowego nie będzie miało praktycznie znaczenia, ponieważ będzie miało miejsce w tle istniejącego, dużego natężenia ruchu sąsiedniej ulicy [...]. Wobec powyższych zapisów raportu stwierdzić należy, że zarówno ul. [...] jak też ul. [...] znajdują się w odległości kilkunastu kilometrów od terenu planowanej inwestycji tj. ul. [...] u zbiegu z ul. [...], który znajduje się w zupełnie innej części W. Fakt, że organy obu instancji nie dostrzegły powyższych błędów w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko świadczy o tym, że dokument ten -będący podstawowym dowodem w sprawie - nie został przez nie w sposób dokładny przeanalizowany. Sytuacja taka miała miejsce pomimo tego, że strony w toku postępowania administracyjnego (również w zażaleniach) podnosiły m.in. kwestie odprowadzania wód opadowych z wydzielonej części utwardzonego terenu stacji narażonego na zanieczyszczenie oraz kwestię nakładania się hałasu ze stacji paliw na niekorzystne oddziaływanie dźwiękowe ul. [...]. W tej sytuacji nie można uznać, że organy administracji działające w niniejszej sprawie podjęły wszelkie kroki niezbędne do jej dokładnego wyjaśnienia ani też, że w sposób dokładny rozpatrzyły materiał dowodowy. Należy także stwierdzić, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w zażaleniach. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli orzeczenia organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem może być utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia. Utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji powinno być jednak poprzedzone przeprowadzeniem postępowania ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podnoszonych przez strony skarżące. Organ odwoławczy obowiązany jest do tego, aby w sposób pełny odnieść się do poszczególnych zarzutów podnoszonych przez strony postępowania. W niniejszej sprawie jednak Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. w sposób ogólnikowy wskazał, że szereg kwestii podniesionych w zażaleniach dotyczy rozwiązań szczegółowych, które na etapie ustalania warunków zabudowy nie mogą być rozwiązane natomiast zostaną uwzględnione na etapie uzgadniania projektu budowlanego, co wskazuje na to, że postępowanie organu odwoławczego nie zostało przeprowadzone w sposób dokładny i pełny. W ocenie Sądu, stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).