IV SA/Wa 754/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2010 r. sprawy ze skarg E. W. i Stowarzyszenia W. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji - oddala skargi - IV SA/Wa 754/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] stycznia 2010r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji według wariantu II przedsięwzięcia polegającego na "budowie Regionalnego Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi dla gmin Regionu [...] " na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości W. oraz na działce nr Ew. [...] położonej w miejscowości B. gm. C. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywodziło, iż pismem z dnia 18 marca 2009r. Prezydent Miasta C. wystąpił do Wójta Gminy C. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie Regionalnego Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi dla gmin Regionu [...] ". Po zapoznaniu się z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko organ stwierdził, że liczba stron przekracza 20, gdyż oddziaływanie inwestycji wykracza poza działki objęte inwestycją i bezpośrednio z tą inwestycją sąsiadujące, w związku z czym zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy uioś obwieszczeniem z dnia 14 kwietnia 2009r. poinformowano strony postępowania poprzez podanie do publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, przedmiocie postępowania i jego planowanym zakresie, etapie postępowania, wystąpieniu do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o zasięgnięciu opinii, uprawnieniach stron wynikających z art. 10 k.p.a., możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W dniu 24 marca 2009r.Wójt Gminy C. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. o opinię. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. pozytywnie zaopiniował planowane przez Gminę Miejską C. przedsięwzięcie z zastrzeżeniami, które zostały wprowadzone do sentencji decyzji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. uzgodnił przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009r. Wójt Gminy C. dopuścił Stowarzyszenie W. z siedzibą w P. do udziału na prawach strony w postępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania w dniu [...] stycznia 2010r. Wójt Gminy C. wydał decyzję określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji według wariantu II przedsięwzięcia polegającego na "budowie Regionalnego Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi dla gmin Regionu [...] " na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] położonych w miejscowości W. oraz na działce nr Ew. [...] położonej w miejscowości B. gm. C. Odwołania od tej decyzji wnieśli E. W. i Stowarzyszenie W. Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że podstawę materialno prawną do rozpoznania sprawy stanowi ustawa z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy i § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia dla których istnieje obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Zlokalizowane ono będzie na terenie istniejącego składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości W. oraz na części działki położonej w miejscowości B. w gminie C. Teren planowanego przedsięwzięcia położony jest na zachód od C. w odległości ok. 8 km od centrum miasta. Od północy, wschodu i południa powyższy teren otaczają obszary leśne Leśnictwa [...]. W kierunku zachodnim znajduje się rozproszona zabudowa z terenami rolniczymi wsi B., oddzielona pasem zieleni izolacyjnej. Najbliższa zwarta zabudowa wsi W. oraz G. znajduje się w odległości 1,3 - 2 km na północny wschód od składowiska. Pojedyncze budynki o charakterze siedliskowym należące do wsi B. i R. są usytuowane w odległości 500 - 800 m po stronie zachodniej, natomiast po stronie północno - wschodniej znajduje się pojedynczy budynek mieszkalny oddzielony ponad 400 m pasem terenu leśnego. W ocenie Kolegium odwołania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż postępowanie zmierzające do wydania decyzji oraz sama decyzja są prawidłowe. Organ wymienił czynności jakie zostały podjęte przed wydaniem decyzji, a odnośnie samego rozstrzygnięcia wydanego przez Wójta Gminy C. stwierdził, że decyzja ta odpowiada przepisom art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 uioś. Zgodnie z art. 80 ust. 1 uioś organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. motywowało, że zgodne z art. 80 ust. 2 organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Dla terenu objętego decyzją nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wprawdzie zawarł w decyzji informację o zgodności planowanej inwestycji z nieobowiązującym już planem zagospodarowania przestrzennego, ale nie ma to w ocenie Kolegium wpływu na istotę rozstrzygnięcia, gdyż w tym konkretnym przypadku organ zobowiązany był tylko do stwierdzenia braku istnienia aktualnego planu zagospodarowania. W ocenie organu II instancji decyzja w swej sentencji zawiera też wszystkie niezbędne elementy wyszczególnione w art. 82 ust. 1 uioś, a charakterystyka przedsięwzięcia zgodnie z art. 85 ust. 3 stanowi załącznik do decyzji. Kolegium wywiodło, że uzasadnienie decyzji odpowiada art. 85 ust. 2 pkt 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odkreślił, że w uzasadnieniu decyzji poddano analizie cztery warianty przedsięwzięcia i uzasadniono dlaczego wybór do realizacji wariantu II uważa się za najbardziej optymalny. Przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, na podstawie charakterystyki emisji zawartej w raporcie organ stwierdził, że zakład nie będzie negatywnie wpływał na środowisko ludzi i zwierząt, w tym również na siedliska przyrodnicze i gatunki roślin i zwierząt dla których wyznaczony został obszar Natura 2000, położony w odległości ponad 20 km od planowanego przedsięwzięcia, a wręcz realizacja przedsięwzięcia poprawi warunki środowiskowe, szczególnie w odniesieniu do świata zwierząt. Odnosząc się do zarzutów odwołujących Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. c uioś przez podanie do publicznej informacji rozumie się ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu. Skoro w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z postępowaniem o wydanie decyzji to zarzut dotyczący braku zamieszczenia ogłoszeń w prasie jest niezasadny. Informacje dotyczące tego postępowania były zamieszczane również w BIP. Zgodnie z art. 80 ust. 2 uioś przed wydaniem decyzji organ obowiązany jest tylko ustalić istnienie lub nie istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w przypadku, gdy jest on uchwalony stwierdzić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia jego ustaleniami. W przypadku braku planu organ wydaje decyzję środowiskową. Powołanie się na nieobowiązujący plan lub przemilczenie jego zapisów w ocenie Kolegium nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ wywodził, że wniosek o pozwolenie zintegrowane oraz postępowanie przed organem nadzoru budowlanego nie mają znaczenia dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto ocenie nie podlega także przytoczony zapis w sprawie oddziaływania mikrobiologicznego istniejącego składowiska, gdyż postępowanie dotyczy przedsięwzięcia planowanego. Odnośnie rozbieżności między postanowieniem Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, który wskazał na połączenie niecki A z niecką B, a decyzja Wójta wspomina jedynie o uruchomieniu niecki B po zamknięciu niecki A, Kolegium wyjaśniło, iż budowa nowej kwatery B oraz zamknięcie i rekultywacja kwatery A wynika z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz zapis taki zawiera opinia PPIS w C. Kolegium podkreśliło, że z przeprowadzonych analiz wynika, że przedsięwzięcie to nie będzie negatywnie wpływało na środowisko roślin i zwierząt. Skargi na powyższą decyzję wnieśli E. W. i Stowarzyszenie W. z siedzibą w P. Obydwie skargi zarzucają naruszenie: * art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie podanie przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności dowodom wskazanym przez odwołujących; * naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; * naruszenie art. 10 k.p.a poprzez niepowiadomienie skarżących o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań; * naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 3 uioś oraz art. 135 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez nie wyznaczenie strefy ograniczonego użytkowania pomimo oddziaływania inwestycji na środowisko poza obszarem obiektu; * naruszenie dyrektywy, załącznika nr 1 pkt 5 do Dyrektywy Rady 1999/31 AA/E z dnia 26 kwietnia 1999r. w sprawie składowania odpadów poprzez dopuszczenie przez organy emisji kurzu; - naruszenie Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne; naruszenie art. 6 k.p.a z związku z utratą mocy z dniem 20 sierpnia 2009r. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. W uzasadnieniu obydwu skarg, skarżący wywodzili, że raport oddziaływania na środowisko przewiduje kilkudziesięciometrowe pylenie, a planowana zieleń ochronna ma szerokość tylko 10 m. W związku z tym w ocenie skarżących narusza to dyrektywę unii europejskiej w załączniku nr 1 do Dyrektywy Rady 1999/31 /We z dnia 26 kwietnia 1999r. Skarżący wywodzili, iż w raporcie pominięto występowanie gatunków zwierząt objętych ścisłą ochrona np. żuraw. Ponadto skarżący wskazywali na nieprawidłowości w informowaniu społeczeństwa o toczącym się postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zastosowania w sprawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu Kolegium stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy została wydana przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Ponadto organ wywodził, że na podstawie przepisów przejściowych postępowanie to winno toczyć się w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2002r. Ponadto Kolegium wywiodło, że analiza nowej regulacji pozwala na stwierdzenie, że wydana decyzja jest zgodna z tymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia z dnia [...] marca 2010r. nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do pierwszych dwóch zarzutów zawartych w obydwu skargach, a dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez nie podanie przyczyn dla których odmówiono wiarygodności dowodom przedstawionych przez skarżących oraz poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że zarzuty te są pozbawione uzasadnionych podstaw. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w swej decyzji wyjaśniło w sposób dokładny, jasny i precyzyjny z jakich przyczyn nie uwzględniono zarzutów zawartych w odwołaniach. Przy czym zauważyć należy, że każdy z tych zarzutów został omówiony w oddzielonym punkcie zawartym w uzasadnieniu decyzji. Organ wyjaśnił co legło u podstaw nie uwzględnienia wniosku o pozwolenie zintegrowane oraz postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Kolegium wyjaśniło, iż dokumenty te nie mają znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż badaniu podlegają jedynie dokumenty o których mowa w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z tych tez przyczyn organ nie oceniał wyników badań dotyczących oddziaływania mikrobiologicznego, gdyż dotyczą one istniejącego składowiska ,a nie planowanego przedsięwzięcia. Podkreślić przy tym należy, że zaskarżona decyzja nie tylko ustosunkowuje się do zarzutów zawartych w odwołaniu, ale zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. merytorycznie ustosunkowuje się do zagadnienia będącego przedmiotem rozpatrywanej sprawy. Okoliczności te czynią zarzuty, o których była mowa powyżej bezzasadnymi. Pozbawiony słuszności jest także zarzut naruszenia przez organ administracji art. 82 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 135 ust. 1 poprzez nie wyznaczenie strefy ograniczonego użytkowania pomimo oddziaływania inwestycji na środowisko poza obszarem obiektu. Powołany wyżej przepis art. 82 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ, w przypadku o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy prawo ochrony środowiska stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Ustalić więc należy, czy zachodzi przypadek, o którym mowa w ostatnim z powołanych przepisów, a więc czy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości poza terenem zakładu. Analiza dokumentacji ( raportu) dołączonego do akt sprawy nie pozwala na wysnucie takiego wniosku. Na stronach 16-17 powyższego dokumentu widnieje wprost stwierdzenie, iż nie zachodzi potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Dokument ten potwierdza, że w zakresie wszelkich elementów środowiska wymagane standardy będą dotrzymane. Odnośnie zaś kwestii emisji hałasu i zanieczyszczeń powietrza wyraźnie stwierdzono, że przeprowadzone analizy nie wskazują na przekroczenie standardów poza teren zakładu. Okoliczność ta pozbawia więc zasadności zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów przedstawiony w skargach zredagowanych przez skarżących. Nieuzasadniony jest również zarzut podniesiony w obydwu skargach, a dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez niepowiadomienie skarżących o zakończeniu postępowania. Zauważyć bowiem należy, że liczba stron w toczącym się postępowaniu przekracza 20, a zatem zgodnie z art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie organ był zobligowany do zawiadomienia wszystkich stron postępowania o podjętych czynnościach w drodze obwieszczeń, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Informacja o zakończeniu postępowania dokonywana zgodnie z art. 10 k.p.a. - jak wynika z akt sprawy - została zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy C. oraz przekazana sołtysom wsi W., C. i R. celem podania do wiadomości mieszkańcom tych sołectw. Ustosunkowując się do zarzutów związanych z naruszeniem dyrektyw to jest załącznika nr 1 pkt 5 do Dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999r. w sprawie składowania odpadów oraz Dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985r. stwierdzić należy, że zarzuty te pozbawione są słuszności, albowiem dyrektywy te zostały implementowane do polskiego porządku prawnego, a co za tym idzie ich istotne treści zostały wprowadzone do krajowego porządku prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów normujących rozstrzygane przez nią kwestie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie można zarzucić zaskarżonej decyzji, ani decyzji utrzymanej nią w mocy naruszenia art. 6 k.p.a. Stwierdzić należy, że rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu utraciły moc z dniem 20 sierpnia 2009r. Jednakże nowe rozporządzenie dotyczące tej materii weszło w życie dopiero z dniem 3 lutego 2010r. Podkreślić jednak należy, że raport o oddziaływaniu na środowisko, który pochodzi z grudnia 2008r. został opracowany w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2002r. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu do postępowań w sprawie pozwoleń na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza oraz pozwoleń zintegrowanych wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy tego rozporządzenia. Wnioskować stąd można, że do innych postępowań niż wymienione w tym przepisie stosować należy przepisy dotychczasowe. Nie mniej jednak w rozpoznawanej sprawie dywagacje te nie mają istotnego znaczenia, gdyż zgodnie z raportem wartość odniesienia dla danej substancji nie przekracza norm określonych w tym rozporządzeniu, a co za tym idzie nie zachodziła konieczność sporządzenia nowego raportu w sprawie ( s. 103, 107, 121, raportu). Odnosząc się także do kwestii przedstawionych w uzasadnieniu skarg, a dotyczących pominięcia w raporcie oddziaływania na środowisko występowania gatunków zwierząt objętych ścisłą ochroną, a występujących na terenie objętych inwestycją ( żuraw), zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom skarżących z raportu ( s. 15 ) wyraźnie wynika, że planowany zakład nie będzie negatywnie wpływał na środowisko roślin i zwierząt. Podkreślić także należy, że wbrew twierdzeniom skarżących emisja hałasu nie będzie przekraczała ustalonej wielkości kryterialnej w środowisku na granicy terenów wymagających ochrony przed hałasem. Wyniki wykonywanych obliczeń nie wskazują aby przedsięwzięcie to wpływało negatywnie na poziom hałasu w rejonie najbliższej zabudowy mieszkalnej. Zauważyć także należy, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o raport, który analizuje także kwestie geologiczne i hydrologiczne. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dołączenie wydruków zamiast zgodnie z art. 74 ust. 1 a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie wypisu z rejestru gruntów nie stanowi naruszenia prawa materialnego, które mogo9by mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem dołączone dokumenty spełniają taką sama rolę jak wypisy z ewidencji gruntów.