IV SA/Wa 755/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 roku, Nr [...] Wojewoda Lubelski uzgodnił w zakresie ochrony środowiska realizację stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. planowaną do budowy w mieście L., przy ul. [...], na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 roku, Nr [...] Minister Środowiska po rozpoznaniu zażaleń E. S., R. M., A. S. oraz B. i J. M. uchylił postanowienie Wojewody Lubelskiego i przekazał sprawę Wojewodzie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Minister Środowiska stwierdził, że istnieją rozbieżności pomiędzy przyjętymi parametrami wysokości budynku i konstrukcji poddasza przy ul. [...] w stosunku do przyległego budynku przy Al. [...], na którym ma zostać zlokalizowana stacja. Nadto nie wyjaśniono kwestii wpisu okolicznych budynków do rejestru zabytków. Zdaniem Ministra przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda powinien też określić wszystkie istotne parametry przedsięwzięcia, wynikające z dokumentacji projektowej, gwarantujące bezpieczną z punktu widzenia ochrony środowiska eksploatację stacji, gdyż postanowienie nie zawiera wszystkich tych warunków. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła P., podnosząc zarzut, iż Minister Środowiska błędnie uznał, że istnieją rozbieżności pomiędzy przyjętymi parametrami konstrukcji poddaszy przy ul. [...] w stosunku do przyległego budynku przy ul. [...] na którym ma być zlokalizowana stacja. Z przedstawionych w raporcie rysunków wynika, że budynek na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa jest wyższy od sąsiedniego budynku przy ul. [...] o 2 m. Na jego płaskim poddaszu znajdują się strychy, a dopiero pod nimi o jedną kondygnację niżej (3 m) znajdują się pomieszczenia mieszkalne. Natomiast budynek sąsiedni, w Alejach [...] jest o dwie kondygnacje (6 m oraz dach (niższy). Nadto w pomieszczeniu technicznym na poddaszu będą zainstalowane jedynie urządzenia techniczne, a nie maszty antenowe. Zgodnie z informacją zawartą w raporcie zarówno budynek na którym ma być zlokalizowana stacja bazowa jak i budynki sąsiednie nie są wpisane do rejestru zabytków i nie leżą w strefie ochrony konserwatorskiej, która kończy się około 100 m od budynku przy ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie zdaniem Sądu zapadło z naruszeniem art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 144 kpa. Zgodnie z treścią wyżej wymienionego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W wypadku gdy przedmiotem zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego jest decyzja kasatoryjna rolą sądu jest dokonanie oceny czy organ wydający decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art.138§2 kpa. W wyroku z dnia 17 października 1996 roku, sygn. akt I SA/Gd 234/96 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wydawanie decyzji o charakterze kasatoryjnym dopuszczalne jest zupełnie wyjątkowo, gdyż stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i nie jest w tej kwestii dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Konieczność zatem przeprowadzenia dowodu lub kilku dowodów (np. zasięgnięcie opinii biegłego czy przesłuchanie kilku świadków) mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 136 kpa), wyłączając dopuszczalność kasacji decyzji. Zgodnie z treścią art. 144 kpa przepis art. 138 kpa ma odpowiednie zastosowanie do środka odwoławczego jakim jest zażalenie. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki pozwalające organowi odwoławczemu na uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyjaśnienie rozbieżności odnośnie wysokości budynku nie wymaga aż tak skomplikowanych czynności dowodowych, by konieczne było ponowne rozpoznawanie sprawy przez organ pierwszej instancji. Okoliczności te mogą być wyjaśnione samodzielnie przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy może też skorzystać z uprawnień wynikających z art. 136 kpa. Również wyjaśnienie kwestii wpisania okolicznych budynków do rejestru zabytków nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanych czynności dowodowych. Odnośnie konieczności określenia wszystkich istotnych parametrów przedsięwzięcia, wynikających z dokumentacji projektowej stwierdzić należy, że organ odwoławczy także w tym wypadku może dokonać tej czynności we własnym zakresie zmieniając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Nie wiąże się to z koniecznością przeprowadzania dodatkowych czynności dowodowych. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 200 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.