IV SA/Wa 755/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant ref. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę U Z A S A D N I E N I E Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 pkt 4 i art. 34 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015, poz. 1048 z późn. zm.), sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania G. B., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], nakładającej karę pieniężną w wysokości 60 000 zł na G. B., prowadzącego działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" w O. za dokonywanie przewozu odpadów bez dołączenia wszystkich wymaganych dokumentów, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie wysokości kary pieniężnej i wymierzył karę pieniężną w wysokości 20 000 zł ( dwadzieścia tysięcy złotych). W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...] października 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją nr [...], nałożył karę pieniężną w wysokości 60 000 zł na G. B., prowadzącego działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "[...]" za dokonywanie przewozu odpadów bez dołączenia wszystkich wymaganych dokumentów. W odwołaniu G. B. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 pkt 7 (powinno być pkt 4) ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez dokonanie wadliwej wykładni pojęcia "nieumyślności" i art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wymierzenie maksymalnej kary pieniężnej bez uwzględnienia okoliczności umniejszających odpowiedzialność transportującego. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. odwołujący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z niżej wymienionych dokumentów, na okoliczność, że transport odpadów został skierowany przez organ do [...] z dołączeniem analogicznych dokumentów, na jakich został przywieziony: zlecenia transportowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., pisma Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] marca 2018 r. wraz z załącznikami; pisma adwokata J. L. z dnia [...] lutego 2018 r.; faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wraz z listem przewozowym [...]; pisma firmy [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.; pisma P.H.U. [...] z dnia [...] marca 2018 r.; pisma adwokata J. L. z dnia [...] kwietnia 2018 r., pisma firmy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, iż przeanalizował ponownie postępowanie prowadzone przez organ I Instancji w sprawie nałożenia kary pieniężnej na G. B. za dokonywanie przewozu odpadów bez dołączenia wszystkich wymaganych dokumentów. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w dniu 11 stycznia 2018 r. funkcjonariusze policji skontrolowali na terenie przy ul. [...] w B. (działka nr [...]) pojazd ciężarowy, który dokonywał wyładunku odpadów. Wezwani przez funkcjonariuszy policji inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. po dokonaniu oględzin i kontroli dokumentów dołączonych do transportu stwierdzili nielegalny przywóz z [...] do Polski mieszaniny odpadów ze strzępienia pojazdów w postaci tworzyw sztucznych, kabli, fragmentów tkanin tapicerskich i wężyków gumowych, które należy klasyfikować pod kodem 19 12 12 tj. odpady z mechanicznej obróbki odpadów (np. obróbki ręcznej, sortowania, zgniatania, granulowania) nieujęte w innych grupach - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty z mechanicznej obróbki odpadów) inne niż wymienione w 19 12 11*. Organ I instancji prawidłowo ocenił, że ww. odpady stanowią mieszaninę nie sklasyfikowaną pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 b) iv) przywóz ww. odpadów do Polski wymagał pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w [...] i w Polsce. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. stwierdził, że transport odbywał się bez ww. zezwolenia, jedynie z dołączonym formularzem w postaci załącznika VII do ww. rozporządzenia nr 10113/2006, który stosuje się w przypadku transportu odpadów, których transgraniczne przemieszczanie nie wymaga zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. W ww. dokumencie odpady zostały zaklasyfikowane przez wysyłającego pod kodami B3010 - (stałe odpady tworzyw sztucznych z załącznika III do rozporządzenia nr 1013/2006) oraz 19 12 04 (tworzywa sztuczne i guma z Europejskiego Katalogu Odpadów). Zgodnie z załącznikiem VII odpady powinny były zostać dostarczone do [...] Sp. z o.o. Sp. k., z siedzibą w C. w celu odzysku w procesie R1 tj. w celu zastosowania jako paliwa (innego niż do zastosowania bezpośredniego) lub jako środka do wytwarzania energii. Przywóz ww. odpadów do Polski bez zezwolenia wypełniał definicję nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów zgodnie z art. 2 pkt 35) a) ww. rozporządzenia nr 1013/2006. Prawidłowo [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że zgodnie z art. 16 c) ww. rozporządzenia nr 1013/2006 przedmiotowemu transportowi odpadów powinien towarzyszyć dokument zgłoszenia, zawierający pisemne zgody właściwych organów oraz warunki przemieszczania przez te organy określone, stanowiący załącznik IA do ww. rozporządzenia nr 1013/2006 oraz dokument przesyłania, stanowiący załącznik IB do rozporządzenia nr 1013/2006. Transportujący odpady żadnego z ww. dokumentów nie posiadał. Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4) wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 20 000 do 60 000 zł, jeżeli ten, choćby nieumyślnie dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. W związku z powyższym organ I Instancji wszczął postępowanie administracyjne i w dniu [...] października 2018 r. nałożył karę pieniężną w wysokości 60 000 zł na G. B. prowadzącego działalność gospodarczą jako Przedsiębiorstwo Handlowo-usługowe [...]" w O.. Organ odwoławczy stwierdził, że nie znalazł okoliczności faktycznych lub prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Natomiast uznał za słuszne zarzuty kwestionujące wysokość nałożonej kary pieniężnej i zdecydował o jej obniżeniu. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na transportującego odpady karę pieniężną w wysokości od 20 000 do 60 000 zł, jeżeli ten, choćby nieumyślnie dokonywał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. W świetle brzmienia ww. przepisu fakt, iż kierowca mógł mieć problem z właściwą oceną odpadów nie mógł mieć żadnego wpływu na działania organu w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów organ I instancji miał obowiązek stwierdzić czy odwołujący transportował odpady bez wszystkich wymaganych dokumentów, co jest jedynym kryterium rozstrzygającym o nałożeniu kary na podstawie ww. art. 33 ust. 3 pkt 4. Ponieważ fakt ten organ wykazał, że zamiast załącznika VII, do transportu powinny być dołączone dokumenty wymienione w art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/2006, zatem zobowiązany był do nałożenia kary pieniężnej. Natomiast nie był zobowiązany do dociekania dlaczego odwołujący dokonał ww. naruszenia. W takiej sytuacji przesłuchanie wskazanych przez odwołującego osób nie wniosłyby nic nowego do sprawy oprócz potwierdzenia faktów już ustalonych przez organ I instancji . Zeznania wskazanych świadków nie mogły zmienić faktu przywozu do Polski odpadów bez wszystkich wymaganych dokumentów, co było, jak wskazano wyżej, jedynym kryterium decydującym o nałożeniu kary pieniężnej. Organ podkreślił, że pomimo zaistnienia opisanych przez odwołującego okoliczności załadunku odpadów, nie może ona zrzucać z siebie jakiejkolwiek odpowiedzialności za ładunek, który transportuje i stawiać się w roli bezwolnego narzędzia w rękach innych podmiotów, czy osób zlecających jej przewóz. Organ powołał się na stanowisko przyjęte w orzecznictwie, w myśl którego odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją załadowania niewłaściwego towaru przez nadawcę, ale nie jest to okoliczność, która może powodować wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika z uwagi na to, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć. Realizując przewóz w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, przedsiębiorca obowiązany jest znać i przestrzegać przepisów prawa obowiązujących w tej dziedzinie i powinien być świadomy konsekwencji występujących w przypadku stwierdzenia naruszeń. Przewoźnik nie może w kwestii przewożonego ładunku zdać się wyłącznie na nadawcę. Nie może oczekiwać, że skoro nadawca dokonał załadowania niewłaściwego towaru, to przewoźnik bez jakichkolwiek konsekwencji może taki przewóz wykonać. Zawsze bowiem to przewoźnik odpowiada za przejazd pojazdu załadowanego przez nadawcę. Brak wiedzy kierowcy co do tego jakiego rodzaju odpady przewozi zwalnia z odpowiedzialności kierowcę, ale nie zwalnia przewoźnika. Zatem okoliczności dotyczące załadunku odpadów ze strzępienia pojazdów i ich przywozu do Polski, nie mogą być podstawą do postawienia organowi I instancji zarzutu niewystarczającego zbadania stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji niesłusznego nałożenia kary pieniężnej. Odnośnie zarzutu niewłaściwego zastosowania wykładni "nieumyślności", która stanowi jedną z przesłanek nałożenia kary pieniężnej w art. 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów organ wyjaśnił, iż nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 33 ust. 3 pkt 4 tej ustawy musi nastąpić bez względu na fakt czy ww. działanie zostało popełnione umyślnie czy też nieumyślnie. Organ wskazał, iż Sądy administracyjne, w odniesieniu do stosowania terminów "umyślnie" oraz "nieumyślnie" w kontekście art. 32 oraz 33 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie podzielają koncepcji wyłączenia z powyższej terminologii działań podmiotów określanych jako zachodzące bez ich świadomości i woli, które z zasady miałyby nie podlegać sankcjom określonym w ww. przepisach ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ podkreślił, iż w odniesieniu do art. 33, który stanowił podstawę do nałożenia kary orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdza, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ma obowiązek nałożyć na transportującego odpady karę pieniężną nawet, jeśli transportujący dopuścił się czynu określonego w art. 33 nieumyślnie. W ocenie sądów administracyjnych jest to odpowiedzialność administracyjna o charakterze obiektywnym, która nie jest zależna od winy umyślnej czy też winy nieumyślnej sprawcy. Bez znaczenia jest przyczyna naruszenia. Kara pieniężna nakładana jest za sam fakt naruszenia przepisów, bez względu na zawinienie zatem za czyny niezależne od woli podmiotu ich dokonującego. Organ podkreślił, iż w wyroku NSA z dnia 19 września 2014 r., II OSK 612/13, stwierdzono że w stanie objętym zakresem regulacji art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów kara stosowana jest w razie obiektywnego zaistnienia zdarzenia w postaci odbioru odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokumentu zgłoszenia, a wina nie jest przesłanką zaistnienia odpowiedzialności administracyjnej. Okoliczności nakładania kar na podstawie art. 32 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów należy oceniać w kontekście odpowiedzialności administracyjnej, co oznacza, że podstawą zastosowania tej sankcji administracyjnej jest obiektywne naruszenie normy, a zatem organ inspekcji ochrony środowiska nie ma obowiązku wykazania stronie zawinionego działania. W taki sam sposób sądy administracyjne oceniły okoliczności nakładania kar pieniężnych na podstawie art. 33 ww. ustawy. Organ stwierdził, że skoro podstawą zastosowania sankcji w postaci nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z przepisami ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, jest obiektywne naruszenie normy zatem bez znaczenia jest czy czyn został popełniony bez woli i świadomości skarżącej. Mając powyższe na uwadze za niezasadne organ uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. odwołujący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów, na okoliczność, że powrotny transport odpadów został skierowany przez organ do [...] z dołączeniem analogicznych dokumentów, na jakich został przywieziony. Organ stwierdził, że zarzut ten jest niezrozumiały i wyjaśnił, iż organ I instancji wskazał, że odpady zostały przywiezione z [...] z dołączonym formularzem w postaci załącznika VII do ww. rozporządzenia nr 1013/2006, który stosuje się w przypadku transportu odpadów, których transgraniczne przemieszczanie nie wymaga zgłoszenia i uzyskania zezwolenia. Natomiast zwrot odpadów, po uzgodnieniu z właściwym organem [...] nastąpił na podstawie procedury uproszczonej notyfikacji, tj. załącznika IA (dokument zgłoszenia transgranicznego przemieszczania odpadów) do ww. rozporządzenia nr 1013/2006, podpisanego przez oba ww. organy oraz załącznika IB do ww. rozporządzenia (dokument przesyłania dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów). Fakt ten potwierdza dokument stanowiący załącznik IA, podpisany przez organ [...], zatyt. Notification document for transboundary movements/shipments of waste, dołączony przez samego odwołującego do pisma z dnia [...] listopada 2018 r. W trakcie zwrotu odpadów do [...] do transportu dołączony był również taki sam dokument podpisany przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska. Do ww. pisma z dnia [...] listopada 2018 r. odwołujący załączył także dokument, który był dołączony do transportu z [...] do Polski tj. załącznik VII do ww. rozporządzenia nr 1013/2006 zatyt. Information accompanying shipments of waste as referred to in Article 3 (2) and (4). Już pobieżne, wzrokowe porównanie obu formularzy tj. IA i zał. VII, bez wnikania w ich treść pozwala na stwierdzenie, że są to odmienne dokumenty. Dokumenty w postaci załącznika IA i IB stosuje się w przypadku przemieszczeń odpadów wymagających uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz, tak jak powinno to mieć miejsc w przedmiotowej sprawie. Opisany wyżej fakt realizacji procedury powrotnego wywozu odpadów do [...] z dołączeniem załączników IA i IB podpisanych przez organy polski i [...], potwierdza także załączony przez odwołującego do pisma z dnia [...] listopada 2018 r., dokument z Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] marca 2018 r., w którym prokurator prowadzący postępowanie informuje odwołującego o obowiązku dokonania powrotnego wywozu odpadów na podstawie uproszczonej notyfikacji tj. załącznika IA i IB do ww. rozporządzenia nr 1013/2006, zgodnie z informacją przekazaną przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W związku z powyższym zarzut, że transport odpadów został skierowany przez organ do [...] z dołączeniem analogicznych dokumentów, na jakich został przywieziony, organ uznał za niezasadny. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że podziela zarzut odwołania, iż organ I instancji miarkując wysokość kary pieniężnej nie uwzględnił w wystarczającym stopniu niektórych kryteriów określonych w art. 34 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, działających na korzyść odwołującego, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w maksymalnej wysokości tj. 60 000 zł. Organ I instancji, miarkując wysokość kary pieniężnej, powinien także uwzględnić fakt, że przywiezione przez odwołującego odpady nie były odpadami niebezpiecznymi, a odwołujący nie naruszył uprzednio przepisów transgranicznego przemieszczania odpadów. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz fakt, iż odwołujący, po zatrzymaniu transportu jako nielegalny, efektywnie współpracował ze służbami odpowiedzialnymi za kontrole transgranicznego przemieszczania odpadów m.in. deklarując wykonanie powrotnego wywozu odpadów do kraju wysyłki, Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał za uzasadnione wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływa na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie; 2. art. 33 ust. 3 pkt 7 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez dokonanie wadliwej wykładni pojęcia "nieumyślności". Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302,; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego jednoznacznie wynika, że prawidłowo organy obu instancji uznały, że wobec skarżącego zaszły przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji wedle treści art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakładana transportującego odpady, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 20 000 do 60 000 zł, jeżeli ten, choćby nieumyślnie dokonał przewozu odpadów bez dołączenia do transportu wszystkich wymaganych dokumentów. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art. 33, zgodnie z art. 34 tej ustawy, należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady, oraz okólność uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów ( Dz. Urz. UE L 190 poz. 1 dnia 14 czerwca 2006 r.). Z poczynionych przez organy ustaleń bezsprzecznie wynika, że skarżący dokonał transportu odpadów z terenu [...] do Polski bez wymaganego przez art. 16 c) rozporządzenia nr 1013/202006 dokumentu. Wedle tego przepisu skarżący powinien okazać się posiadaniem zgłoszenia zawierającym pisemne zgody właściwy organów oraz określone przez te organy warunki przemieszczenia odpadów stanowiący załącznik IA do ww. rozporządzenia a także dokument przesłania stanowiący załącznik IB do tego rozporządzenia. Zatem, skoro skarżący nie legitymował się takim dokumentem, naruszając tym samym obowiązujące przepisy dotyczące międzynarodowego transportu odpadów, to organy w świetle treści art. 33 ust. 3 pkt 4 powołanej wyżej ustawy obwiązane były w takim przypadku do nałożenia kary pieniężnej, niezależnie od tego czy naruszenie to wynikało w winy umyślnej, czy też z winy nieumyślnej skarżącego. Jest to bowiem odpowiedzialność administracyjna o charakterze obiektywnym, która jest niezależna od winy umyślnej, czy też winy nieumyślnej sprawcy. Podstawą zastosowania sankcji administracyjnej jest obiektywne naruszenie obowiązującej normy prawa administracyjnego, co miało bezsprzecznie miejsce w niniejszej sprawie, a to oznacza, że organy nie miały obowiązku wykazywania skarżącemu zawinionego działania. Przypisanie odpowiedzialności sprowadza się tylko i wyłącznie do ustalenia, czy dane zdarzenie wyczerpuje ustawowe znamiona i pozostaje w związku z przyczynowym zachowaniem danego podmiotu. W ocenie Sądu słusznie organ odwoławczy uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zachodziły podstawy do zmiany wysokości kary pienięznej wymierzonej skarżącemu przez organ I instancji. Przy miarkowaniu wysokości kary należało bowiem wziąć pod uwagę to, że transportowane odpady nie były odpadami niebezpiecznymi, skarżący nie naruszył dotychczas przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006, a nadto wyraził gotowość powrotnego wywozu odpadów. Wskazane okoliczności uzasadniały, jak zasadnie stwierdził organ, wymierzenie skarżącemu karę pieniężną w najniższej wysokości określonej w art. 33 ust. 3 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy. Powyższe wskazuje na niezasadność podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 k.pa., jak również art. 33 ust. 3 pkt 7 ( winno być pkt 4) ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Z podanych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.