IV SA/Wa 759/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Q. T. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Q. T., działając przez swojego pełnomocnika adwokata A. K., pismem z dnia 6 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] orzekającej o wydaleniu Q. T. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 3 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub gdy decyzja nie zostanie wykonana od dnia gdy decyzja stanie się ostateczna. W nadesłanym do Sądu piśmie z dnia 7 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego – adw. A. K. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Sąd jest związany cofnięciem skargi chyba, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W takiej sytuacji Sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W ocenie Sądu powołane wyżej negatywne przesłanki w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą i cofniecie skargi należy uznać za dopuszczalne i skuteczne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.