IV SA/Wa 76/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jakub Linkowski Sędzia NSA Joanna Kabat – Rembelska Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących K. i J. P. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów sądowych. Prezydent Miasta O. decyzją Nr [...]z dnia [...] września 2004 r. po rozpatrzeniu wniosku S. J. z dnia 4 czerwca 2004 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na terenie działki nr [...]w obr. [...] w granicy z działką nr [...] oznaczonym literami [...] na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji. W punkcie dotyczącym ustaleń urbanistycznych pod lit. [...]) sprecyzował "lokalizacja budynku w granicy jako dobudowa do istniejącego budynku na działce nr [...]". Odwołanie od decyzji wnieśli K. i J. P. – właściciele działki nr [...]. W odwołaniu podnoszą, że ich budynek mieszkalny zlokalizowany w granicy z działką [...]jest zagrożony budową garażu na tej działce. Dom jest przedwojenny, drewniany nie podpiwniczony, strop otrzcinowany, wykonany z desek i podczas wyrywania akacji na działce [...]pojawiły się zarysowania na ścianie oraz stropie. Wnieśli o uchylenie decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...]listopada 2004 r. po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie opiera się na przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. Stwierdził nadto, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po dokonaniu uzgodnień o jakich mowa w art. 53 ust. 4 ustawy. W ocenie organu kwestionowana decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem i z zachowaniem procedur określonych w ustawie. Ocena czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie uciążliwy dla nieruchomości sąsiedniej należy do organu wydającego pozwolenie na budowę i zajęcie stanowiska w tym postępowaniu byłoby wkraczaniem w kompetencje innego organu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli K. i J.P.. W skardze podnoszą te same zarzuty, co w odwołaniu wyrażając obawę, że ich budynek może ulec uszkodzeniu. Wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie w art. 54 stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1. rodzaj inwestycji, 2. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. 3. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Przepis ten zgodnie z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działce [...]przy czym w pkt 1 lit. g decyzji zawarł ustalenie "lokalizacja budynku w granicy jako dobudowa do istniejącego budynku na działce [...]". W uzasadnieniu decyzji powołał się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wywodząc, że rozporządzenie nie zakazuje sytuowania budynku w granicy jak również dobudowy do istniejącego budynku. Ustalenie to wykracza poza ramy określone w art. 54 cyt. ustawy. O usytuowaniu na działce projektowanego obiektu rozstrzyga organ w odrębnym postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 34 ust. 3 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki na aktualnej mapie, obejmujący m. innymi określenie granic działki, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych ze wskazaniem wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zatem organ architektoniczno-budowlany na innym etapie procesu inwestycyjnego rozstrzyga o zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami techniczno-budowlanymi, określonymi w rozporządzeniu, na które powołał się organ w uzasadnieniu decyzji. Stanowisko organu odwoławczego, że ocena czy usytuowanie garażu będzie uciążliwe dla sąsiedniej nieruchomości należy do organu wydającego pozwolenie na budowę nie uwzględnia faktu, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1). Ustalenie zatem w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania garażu na działce byłoby wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego wydającego pozwolenie na budowę. Wskazać też należy, że wniosek inwestora nie odpowiada wymogom określonym w art. 52 ustawy. Nie określa granic działki objętej wnioskiem na kopii mapy informacyjnej, ani też planowanego sposobu zagospodarowania terenu. Na załączniku graficznym decyzji oznaczono teren projektowanej inwestycji literami [...], przy czym nie są to granice działki [...], tylko granice części działki. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 60 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującym w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, zarządem województwa oraz zarządem powiatu w zakresie zadań samorządowych i rządowych, o których mowa w art. 39 ust. 3 i art. 48. Przepis art. 64 ustawy nakazuje do decyzji o warunkach zabudowy stosować odpowiednio m. innymi przepis art. 53 ust. 5, w myśl którego uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Organ prowadzący postępowanie główne po uzyskaniu uzgodnień organów współdziałających może wydać decyzję administracyjną. Uzgodnienie następuje w formie postanowienia, na które przysługuje stronie zażalenie (§ 5 art. 106 kpa), a następnie skarga do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł stwierdzenie, że decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem z zachowaniem wymaganych procedur. Tymczasem z akt sprawy wynika, że tylko uzgodnienie wojewody z dnia 11.08.2004 r. posiada formę postanowienia oraz spełnia wymogi określone w art. 124 kpa. Natomiast pisma Zarządu Województwa z dnia 13.08.2004 r. oraz Zarządu Powiatu z dnia 25.08.2004 r. choć zawierają stwierdzenia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zadań rządowych i samorządowych, to jednak nie mogą być traktowane jako uzgodnienia w rozumieniu art. 60 ust. 2 cyt. ustawy i to nie tylko z powodu niezachowania formy postanowienia. Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. 142, poz. 1590) stanowi, że decyzje wydawane przez Zarząd Województwa w sprawach w zakresie administracji publicznej podpisuje marszałek (art. 46 ust. 2a). W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu biorących udział w wydawaniu decyzji. Wymogi te odnoszą się zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie również do postanowień. Zarząd Województwa jest organem kolegialnym i musi być wiadome w jakim składzie podejmował rozstrzygnięcie w konkretnej sprawie. Wymienione wyżej pismo z dnia 13.08.2004 r. nie posiada formy postanowienia, nie podaje członków zarządu biorących udział w jego podjęciu, nie zostało podpisane przez uprawnioną osobę i nie może być przyjęte jako postanowienie uzgadniające projekt decyzji. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie nie dostrzegł wskazanych wyżej uchybień, a ponadto uszło jego uwadze, że ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 141 poz. 1442) ustawodawca dokonał nowelizacji ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchylono ust. 2 art. 60, a do art. 53 ust. 4 dodano pkt 10. Nowela weszła w życie z dniem 22.09.2004 r. Według art. 53 ust. 4 pkt 10, który to przepis ma zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1), decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą. W dacie orzekania przez organ odwoławczy ([...].11.2004) obowiązywał już nowy stan prawny, który organ miał obowiązek uwzględnić. Rozstrzyga bowiem sprawę na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania. Brak wymaganego prawem uzgodnienia z właściwym organem stanowi podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 kpa. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego sąd uchyla decyzję w całości stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 152, poz. 1270). Reasumując należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych też powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.