IV SA/Wa 76/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2012 r. - zaskarżoną skargą przez K. D. (dalej także, jako: "skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z [...] września 2012 r. orzekającą o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania ww. osoby na pobyt stały (dokonanej w dniu [...] stycznia 2011 r.) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 4 kwietnia 2012 r. na wniosek J.D. zostało wszczęte postępowanie o wymeldowanie K. D. z miejsca pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Decyzją z [...] maja 2012 r. Burmistrz Gminy i Miasta Z. orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego, albowiem ustalono, że w dacie zameldowania, tj. w dniu [...] stycznia 2011 r. K. D. nie zamieszkiwał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji z [...] maja 2012 r. wskazując, że Burmistrz Gminy i Miasta Z. wszczął postępowanie na wniosek J.D., niemniej nie ustalił czy przysługuje wnioskodawczyni legitymacja prawna do występowania z wnioskiem o wymeldowanie skarżącego. Nadto wniosek dotyczył wymeldowania, a organ wszczął postępowanie o anulowanie czynności materialno-technicznej zameldowania. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Burmistrz Gminy i Miasta Z. decyzją z [...] września 2012 r. ponownie orzekł o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania K. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. D. Wojewoda [...] - w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z [...] listopada 2012 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskodawczyni wyjaśniła, że jej były mąż K. D. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. od 2004 r. Z lokalu zabrał swoje rzeczy, a klucze oddał córce. Skarżący nie utrzymuje z rodziną żadnych kontaktów. J.D. widziała skarżącego ostatni raz w 2008 r., a pięć lat temu wymieniła zamki w przedmiotowym lokalu. Klucze do lokalu posiada jedynie ona i dzieci. Wnioskodawczyni podniosła, że w marcu lub kwietniu 2011 r. dowiedziała się, że skarżący ponownie zameldował się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., jednak w lokalu tym nigdy nie przebywał. Z informacji, jakie posiada J. D. wynika, że skarżący w lipcu 2011 r. został osadzony w areszcie śledczym. K. D. w swoich wyjaśnieniach wskazał, że z uwagi na fakt, że posiada przydział spornego lokalu (decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego z 1988 r.) miał prawo do dokonania zameldowania. Jego osobiste rzeczy typu "książeczka spawacza" powinny znajdować się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Po zameldowaniu nie mógł jednak wejść do mieszkania, gdyż J. D. wymieniła zamki w drzwiach wejściowych i nie udostępniła nowych kluczy. W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy organ I instancji przesłuchał świadków: H. B. (sąsiadka), M. Z. (sąsiadka), A. D. (córka skarżącego) oraz M. D. (syn skarżącego). Wszyscy zgodnie zeznali, że od lat nie widzieli skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. oraz w jego pobliżu, z rodziną nie utrzymuje kontaktów. Z pisma Komendy Powiatowej Policji w Z. wynika, że K.D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. nie mieszka od 2004 r. Obecnie skarżący przebywa w Areszcie Śledczym w S. Wcześniej przebywał w Zakładzie Karnym w B., dokąd nie był zabrany z lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne, Wojewoda [...] wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki do zameldowania - w 2011 r. - K. D. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., skoro nie mieszka on w tym lokalu od 2004 r. Stąd czynność materialno-techniczną zameldowania należało anulować (uchylić). Organ odwoławczy wyjaśnił nadto skarżącemu - w odpowiedzi na zarzuty odwołania - że tytuł prawny do lokalu nie ma wpływu na ocenę legalności zameldowania skarżącego, albowiem zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych dotyczących miejsca pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Tytuł prawny do lokalu nie przesądza o prawie do zameldowania się w nim. Organ odwoławczy powołując się na treść art. 680¹ § 1 Kodeksu cywilnego, wyjaśnił też, że J. D. ma legitymację prawną do wystąpienia z wnioskiem o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania K. D. W skardze K. D. - powołując art. 2 Konstytucji RP oraz art. 23 Kodeksu cywilnego, a także art. 8 K.p.a. - podniósł, że decyzja z [...] maja 2012 r. w sposób rażący narusza prawa skarżącego oraz art. 47 ust 2 oraz art. 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Skarżący podkreślił, że bez kluczy do nowych zamków nie mógł zamieszkać w spornym lokalu, choć po zameldowaniu miał taki zamiar. Skarżący niegodząc się z wydanymi przez organy decyzjami, wniósł o uznanie ich za niezgodne z prawem. Wojewoda [...] - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu była prawidłowość decyzji wydanych na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że jeżeli dane dotyczące osoby i miejsca jej pobytu przy zgłoszeniu pobytu stałego lub czasowego albo przy zgłoszeniu ustania tego pobytu budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W powyższym trybie orzeka się w formie decyzji administracyjnej nie tylko o zameldowaniu lub wymeldowaniu, ale i o uchyleniu zameldowania lub wymeldowania dokonanego w formie czynności materialno-technicznej (rejestracji). Zatem na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej ustawy organ meldunkowy uchyla czynność materialno-techniczną zameldowania, o ile ustali, iż nie było przesłanek do jej dokonania. W myśl art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Pobytem stałym w świetle art. 6 ust. 1 powołanej ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Powyższe wskazuje, zatem, iż czynność zameldowania na pobyt stały związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu pod określonym adresem oraz zamiarem stałego przebywania w tym miejscu. W niniejszej sprawie obowiązkiem organu było, zatem zbadanie czy w dniu dokonania przez K. D. zameldowania, tj. w dniu [...] stycznia 2011 r. wystąpiły kumulatywnie obie wymienione wyżej przesłanki niezbędne do dokonania przez właściwy organ gminy zameldowania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i na tej podstawie orzekły o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Otóż zarówno wyjaśnienia wnioskodawczyni J. D., Komendy Powiatowej Policji w Z., świadków, jak i samego K. D. jednoznacznie wskazują, że skarżący od 2004 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. Nie można, zatem stwierdzić, że skarżący w dniu [...] stycznia 2011 r., tj. w dniu dokonania zameldowania, przebywał w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. z zamiarem stałego w nim przebywania. K. D. wywodzi swoje prawo do zameldowania z tytułu prawnego do lokalu, tj. decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego z 1988 r. Niemniej zgodzić należy się z organami obu instancji, że dla oceny legalności zameldowania skarżącego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z., nie ma znaczenia tytuł prawny do lokalu. W orzecznictwie sądowym już wielokrotnie wskazywano, że zameldowanie jest jedynie czynnością rejestracyjną, potwierdzającą fakt zamieszkiwania osoby w danym lokalu. Zameldowanie nie jest, zatem zależne od tytułu prawnego do lokalu, ani też zameldowanie nie tworzy nowego prawa do lokalu. Argumentacja skarżącego, że miał on zamiar po zameldowaniu zamieszkać w spornym lokalu, a jedynie uniemożliwiono mu to poprzez wymianę zamków, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Twierdzenia skarżącego potwierdzają wręcz, że brak było podstaw do dokonania zameldowania. Skarżący musiałby najpierw zamieszkać w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Z. z zamiarem stałego w nim przebywania i dopiero chcą dokonać rejestracji swojego stałego pobytu mógłby dokonać zameldowania. Nie jest natomiast dopuszczalne zameldowanie się w danym lokalu w sytuacji, gdy się w nim faktycznie nie przebywa, wykazując jedynie zamiar zamieszkania w danym lokalu w przyszłości. Podsumowując wskazać należy, że w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia ocenę i rozstrzygnięcie orzekającego w sprawie organu. Czyni to nietrafnymi zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z [...] listopada 2012 r. nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jak również innych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.