IV SA/Wa 760/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. R. o prawo pomocy w sprawie ze skargi A. R. na pismo Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania i utrzymania w mocy uchwały Komisji Kwalifikacyjnej nr [...] z dnia [...] czerwca 20017 r postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie A. R. (dalej zwana skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania i utrzymania w mocy uchwały Komisji Kwalifikacyjnej nr [...] z dnia [...] czerwca 20017 r. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tzn. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.", instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 P.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, s. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powyższy przepis znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Skarga, w związku z którą, Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy, została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia i stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie