IV SA/Wa 765/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego L. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o nadaniu statusu uchodźcy postanawia: przyznać radcy prawnemu L. B. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 82,80 (osiemdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług. Postanowieniem z 7 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego Wyrokiem z dnia 22 lutego 2013 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie oddalił skargę oraz przyznał na rzecz wyznaczonego dla skarżącego pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego L. B. stosowne wynagrodzenie. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną, w wyniku której Naczelny Sad Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W dniu 27 maja 2015 r. radca prawny L. K., z substytucji radcy prawnego L. B., pełnomocnika z urzędu, złożył stosowne pełnomocnictwo substytucyjne i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł, zaś stawka minimalna w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej, określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. c). Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie, mając na uwadze wyżej powołane przepisy oraz fakt, że pełnomocnik udzielił skarżącemu pomocy prawnej (sporządził i wniósł skargę kasacyjną a następnie reprezentował skarżącego w ponownie prowadzonym postępowaniu przed sądem pierwszej instancji) stwierdzono, że należy mu przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 360 zł, podwyższając wskazaną kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (82,80 zł). Z tych względów na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.