IV SA/Wa 774/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. S., J. K., M. M. i M. M. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnień środowiskowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia (...) grudnia 2006r. Minister Środowiska – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 46 ust. 4 pkt 2, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 2 pkt. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) – utrzymał w mocy postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) marca 2006r. o uzgodnieniu, w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr (...) w miejscowości B. na działce nr (...) obręb (...). W uzasadnieniu organ podał, iż planowana inwestycja polegać ma na montażu na wieży o wysokości 43 m systemu anten sektorowych oraz anten parabolicznych oraz ustawieniu u podnóża wieży kontenera zawierającego zespoły urządzeń nadawczo-odbiorczych. Minister Środowiska wskazał również, iż na potrzeby postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzony został, ustawowo wymagany raport pn. "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stacja bazowa telefonii cyfrowej GSM-900 MHz nr (...), w którym uwzględniono wpływ projektowanych i pracujących już anten na środowisko oraz na zdrowie i życie ludzi. Organ stwierdził, iż z powyższego raportu wynika, że emisja pół elektromagnetycznych, będąca efektem eksploatacji omawianej stacji bazowej nie przekroczy w środowisku (w przypadku przedmiotowej stacji do wysokości 36,8 m n.p.t.) dopuszczalnych norm, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, w wysokości 0,1 W/m ². Ewentualne budownictwo mieszkaniowe jedno, dwu lub nawet trzy kondygnacyjne nie znajdzie się w obszarze oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego pochodzącego od anten projektowanej stacji. Minister Środowiska podniósł także, iż dodatkową gwarancją uniknięcia ewentualnych przekroczeń norm w miejscach dostępnychdla ludzi jest zapis art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym istnieje obowiązek wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji jak i każdorazowo w przypadku zmiany jej warunków pracy. Minister Środowiska ocenił raport sporządzony na potrzeby przedmiotowego postępowania jako wykonany zgodnie z wymogami określonymi w art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skargę na powyższe postanowienie wnieśli B. S., J. K., M. M. oraz M. M.. Skarżący zarzucili Wojewodzie (...), iż w swoim postanowieniu z dnia (..) marca 2006r. nie dokonał oceny raportu i uchybił obowiązkowi wskazania, czy raport ten został sporządzony zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący wskazali, że Wojewoda (...) powołując się na raport wymienił w swoim postanowieniu kilka parametrów rozbieżnych z treścią raportu: 1. wskazał na wysokość wieży stalowej, na której usytuowane będą nadajniki na 43 m n.p.t., tymczasem w całym raporcie nie pojawia się ta wartość w odniesieniu do poziomu terenu; 2. w raporcie jest mowa o zainstalowaniu dwóch par anten sektorowych typ K. 730 376 oraz anteny sektorowej typ K. 739 630, natomiast w postanowieniu organu pierwszej instancji mowa jest o budowie stacji bazowej, w skład której wejdą m.in. dwie pary anten sektorowych K. typu K 730 376 oraz para anten sektorowych K. typu K 739 630; 3. wskazał na kąt nachylenia anteny K.typu K 730 376 jako 2º, natomiast w raporcie na stronie 6 ten kąt podany jest również ze sprecyzowanym kierunkiem; 4. podaje jako możliwe odpady o następujących kodach 16 06 01, 16 02 13, 16 02 09 – 16 02 12, gdy w raporcie zostały ujęte tylko odpady o kodach 16 06 01, 16 02 13. Skarżący kwestionują stanowisko organu, zgodnie z którym przebywanie osób w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych tj. o gęstości mocy poniżej 0,1 W/m² nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla zdrowia tych osób. Skarżący przytaczają publikacje, które prezentują odmienne stanowisko. Skarżący zauważają również, że organ drugiej instancji podaje w uzasadnieniu swojego postanowienia dwie jednostki określające dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych: jednostkę gęstości mocy i wartość składową elektrycznej pola, natomiast raport posługuje się jedynie jednostką gęstości mocy. Skarżący zarzucają naruszenie w toku postępowania administracyjnego art. 32.1,2 Konstytucji oraz art. 9 i 10 kpa, gdyż strona mogła się zapoznać z raportem jedynie w siedzibie Gminy bez możliwości jego kopiowania. W skardze, skarżący powołują się również na wiele nieścisłości i nieprawidłowości zawartych w raporcie. Wskazują, że w raporcie działki w sąsiedztwie inwestycji zostały zakwalifikowane jako rolnicze, gdy tymczasem działki te przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową a także w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji takie domy już się znajdują. Ponadto w rozdziale poświęconym klimatowi akustycznemu wokół planowanej inwestycji raport przedstawia ograniczenia hałasu jak dla terenu rolniczego, co wobec powyższego jest błędem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga jest zasadna, co w konsekwencji prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia, chociaż nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty są uzasadnione. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dokonuje uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W przedmiotowym postępowaniu na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska warunki realizacji przedsięwzięcia uzgodnione zostały z Wojewodą (...) jako organem ochrony środowiska właściwym w oparciu o art. 378 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska organ występujący o uzgodnienie, w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy B., obowiązany był przedłożyć organowi uzgadniającemu: wniosek o wydanie decyzji, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Do pisma z dnia (...) lutego 2006r., stanowiącego wniosek o uzgodnienie nie został dołączony wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również we wniosku tym nie została zawarta informacja, iż przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe może wskazywać, że takiego planu nie ma. Jednakże w okolicznościach sprawy, brak konkretnej informacji Wójta Gminy B., że takiego planu nie ma, powoduje, że okoliczność ta nie jest do końca wyjaśniona. W raporcie przyjmuje się, że bezpośrednie otoczenie planowanej stacji stanowią tereny użytkowane rolniczo. Natomiast skarżący podnoszą, iż są to tereny przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe. Zarzut ten był już podnoszony przez skarżących w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji i nie został rozstrzygnięty w postanowieniu organu drugiej instancji. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia Ministra Środowiska z dnia (..) listopada 2005r. dołączonego do raportu jako załącznik, skarżący już na tamtym etapie kwestionowali lokalizację planowanej stacji twierdząc, że wokół planowanej inwestycji znajdują się tereny przewidywane w planie zagospodarowania przestrzennego wsi B. pod budownictwo. Okoliczność ta, czy teren planowanej inwestycji objęty jest obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego wymaga wyjaśnienia. Z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że planowaną stację bazową tworzyć będą następujące elementy: kontener zawierający wyposażenie elektryczno-przesyłowe stacji zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie nowej wieży, dwie pary anten sektorowych typ K. 730 376, antena sektorowa typ K. 739 630, antena paraboliczna mikrolinii typ A. VHLP4-220, dwie anteny paraboliczne mikrolinii typ A. VHLP2-220. Ponadto z raportu wynika, że pochylenie anten sektorowych typ K. 730 376 zgodnie z założeniami operatora będzie wynosiło 2º w dół. Natomiast z postanowienia organu pierwszej instancji wynika, że w skład planowanej stacji bazowej wejdą m. in. anteny sektorowe K. typu K 730 376 i anteny sektorowe K. typu K 739 630. Słusznie podnoszą skarżący, że nazwa tych anten użyta w postanowieniu różni się od nazwy, jaką posługuje się biegły w raporcie. Budzi to uzasadnione wątpliwości, co do tożsamości anten. Również nie zostało wyjaśnione przez organ dlaczego przyjmuje, że stacja będzie się składać z pary anten sektorowych K. typu K 739 630 skoro w raporcie jest mowa o jednej antenie sektorowej typ K. 739 630. Również zapis postanowienia w zakresie kąta pochylenia 2º odnośnie dwóch par anten sektorowych K. typu K 730 376 nie jest tożsamy z zapisem raportu, iż pochylenie anten sektorowych typ K. 730 376 będzie wynosiło 2º w dół. Słusznie podnoszą także skarżący istnienie rozbieżności w zapisach postanowienia organu pierwszoinstancyjnego a treścią raportu w zakresie produkcji odpadów w czasie funkcjonowania stacji. Zgodnie z obowiązującą zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacja tej zasady określona jest w art. 77 § 1 kpa, który nakazuje organom administracji wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i na tej podstawie ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem tej zasady. W tej sytuacji słuszny jest zarzut skarżących niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego w toku postępowania uzgodnieniowego. Rozpoznając ponownie sprawę organ ustali, z jakich faktycznie anten będzie się składała planowana stacja bazowa, jaka planowana jest rzeczywista ilość tych anten i jakie będą ich parametry techniczne zwłaszcza w zakresie kąta pochylenia poszczególnych anten. Organ przeanalizuje zgodność swoich ustaleń z częścią tekstową raportu. Natomiast pozostałe zarzuty skargi w ocenie Sądu nie są zasadne. Twierdzenia skarżących, iż w toku postępowania uzgodnieniowego nie uwzględniono aktualnych opinii naukowych dotyczących szkodliwości przebywania osób w polach elektromagnetycznych o poziomach niższych od dopuszczalnych są niezasadne. Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu decyzji do tego materiału dowodowego. Należy uznać, iż dopóki poglądy te nie znajdą odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa nie mogą być podstawą rozstrzygnięć administracyjnych. Minister Środowiska w zaskarżonym postanowieniu stwierdził, iż raport został wykonany zgodnie z wymogami art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i zaświadcza, że planowana stacja spełni przepisy o ochronie przyrody. Natomiast w ocenie Sądu, kompleksowa ocena raportu należy do właściwości organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Organ uzgodnieniowy dokonuje analizy raportu w zakresie swojej właściwości. Zarzuty skargi co do nieścisłości i nieprawidłowości raportu są tak lakoniczne, że nie sposób odnieść się do nich w sposób konkretny. Sąd nie podziela zarzutu skargi, że raport odnosi się jedynie do jednej jednostki określającej dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, a mianowicie do jednostki gęstości mocy, natomiast nie odnosi się do drugiej jednostki tj. wartości składowej elektrycznej pola. Wynika to z faktu, co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, iż natężenie składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego silnie maleje wraz ze wzrostem odległości od anteny i nie stanowi żadnego zagrożenia dla środowiska. Strony postępowania mogą zapoznać się z dokumentacja zgromadzoną w toku postępowania administracyjnego w siedzibie organu, który prowadzi postępowanie, Skarżący nie kwestionują, że mogli zapoznać się z całą dokumentacją przedmiotowej sprawy w Urzędzie Gminy B., tak więc niezasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz art. 9 i 10 kpa. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie naruszyło przepisy postępowania, a to art. 7 i 77 § 1 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.