IV SA/Wa 775/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2007r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) kwietnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego P. K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2005 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2004 r. uzgadniające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) planowanej do realizacji na dachu budynku na terenie I. przy ul. (...) w W.. Planowana inwestycja polegać ma na montażu, na projektowanej wieży stalowej o wysokości 22 m, posadowionej na dachu budynku I. w W., anten sektorowych i anten radiolinii oraz urządzenia sterującego usytuowanego w kontenerze. Organ odwoławczy podniósł, że na potrzeby postępowania został opracowany wymagany przez ustawę "Raport o oddziaływaniu na środowisko", w którym uwzględniono wpływ projektowanych anten zarówno na środowisko, jak i na zdrowie i życie ludzi. Opracowanie to, wykonane zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) zaświadcza, zdaniem organu odwoławczego, że projektowana stacja spełni wymagania stawiane przez przepisy o ochronie środowiska i nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Minister podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 cyt. ustawy, przez oddziaływanie na środowisko rozumie się również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Ponadto powołana ustawa wprowadza pojęcie standardów jakości środowiska, przez które rozumie się wymagania, które muszą być spełnione w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze. Zgodnie z delegacją zawartą w art. 122 cyt. ustawy Minister Środowiska w porozumieniu z Ministrem Zdrowia określił w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Fakt występowania w wolnej, niedostępnej dla ludności przestrzeni miejsc, w których gęstość mocy pola elektromagnetycznego lub wartość składowej elektrycznej lub magnetycznej pola jest wyższa od zapisanej w obowiązującym rozporządzeniu, sygn. akt IV SA/Wa 775/07 nie jest tożsamy z przekroczeniem jakichkolwiek norm, ponieważ dla miejsc niedostępnych dla ludności norm takich nie ma. Decydujące znaczenie ma w takich przypadkach jedynie określenie wartości gęstości pola elektromagnetycznego lub wartości składowej elektrycznej w miejscach dostępnych dla ludności, a więc np. na powierzchni terenu czy na balkonach budynków mieszkalnych, itp. Terminy "miejsca dostępne dla ludności" i "miejsca niedostępne dla ludności" nie zostały w przepisach ochrony środowiska zdefiniowane w sposób szczególny i należy je, zdaniem organu centralnego, stosować w znaczeniu takim, jaki wynika z ich zwyczajowego stosowania. Tym samym poprzez miejsca niedostępne należy rozumieć miejsca, do których dostęp jest niemożliwy, zabroniony lub utrudniony. Z przedstawionego raportu wynika, że do miejsc takich zakwalifikowano przestrzeń znajdującą się na wysokości ok. 4 m nad istniejącymi budynkami. W świetle powyższych wyjaśnień w rozpatrywanym przypadku, w ocenie Ministra, nie wystąpi naruszenie interesów osób trzecich i konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania w otoczeniu planowanej stacji. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, dokonano wnikliwej analizy przesłanych materiałów dotyczących wpływu promieniowania pól elektromagnetycznych na ludzi i środowisko, z których wynika, że określona w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), wartość gęstości mocy, wynosząca 0,1 W/m2 dla pól o częstotliwości większych od 300 MHz jest bardziej rygorystyczna od wartości podanej w dokumencie Parlamentu Europejskiego. Jednocześnie podkreślono, że zaskarżone postanowienie nie przesądza o uruchomieniu i eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej, a ocenia jedynie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przedsięwzięcia pod kątem zgodności z wymogami ochrony środowiska. Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 7, 75 §1, 77, 78, 80 Kpa poprzez naruszenie przepisów odnoszących się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody (...). sygn. akt IV SA/Wa 775/07 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedstawiony raport jest wadliwy w swoim założeniu, gdyż jak wynika z jego treści, nie jest jego celem zwrócenie uwagi na możliwe zagrożenie związane z realizacją inwestycji i skutki jakie te zagrożenia mogą powodować dla środowiska, ale wykazanie, że budowa stacji nie spowoduje dopuszczalnych norm emisji promieniowania elektromagnetycznego. W raporcie, zdaniem skarżącego, brak jest wielu wymaganych przez ustawę elementów treści, a w szczególności opisu wariantów rozwiązań i przewidywanego oddziaływania na środowisko poszczególnych wariantów (art. 52 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska), a także wymaganych elementów opisu określonych w punktach 5, 6, 7, 12 i 13 powołanego wyżej przepisu. Ponadto skarżący podniósł, że organ nie wykazał się dążeniem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zamiast podejmować działania w celu dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, ignorował informacje pochodzące od stron o wcześniejszym postępowaniu dotyczącym budowy analogicznej stacji telefonii komórkowej w tym samym rejonie W.. Nie dążył do zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, a nawet pomijał materiały dowodowe dostarczone przez strony, jak np. opinię inż. M. K. złożoną przez skarżącego. Uznał okoliczności sprawy za udowodnione bez wszechstronnego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi, podnosząc w uzasadnieniu, że art. 52 ustawy. - Prawo ochrony środowiska określa wymagania w stosunku do raportów wykonywanych dla wszystkich rodzajów przedsięwzięć. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Zgodnie ze stanowiskiem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wyniki przeglądu opublikowanych do chwili obecnej badań naukowych prowadzą do wniosku, że nie stwierdza się zdrowotnych konsekwencji oddziaływania pól elektromagnetycznych o poziomach niższych od wartości dopuszczalnych (granicznych), zawartych w zaleceniach opublikowanych w 1998 r. przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Ochrony przed Promieniowaniami Niejonizującymi (ICNIPR). Obowiązujące w Polsce wartości dopuszczalne pól sygn. akt IV SA/Wa 775/07 elektromagnetycznych jakie mogą występować w środowisku, w miejscach dostępnych dla ludności są znacznie niższe od wartości określonych przez ICNIPR. Ponadto wyjaśniono, że art. 122a ustawy - Prawo ochrony środowiska ustanawia obowiązek wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji oraz każdorazowo w razie zmiany jej warunków pracy, co stanowi gwarancję uniknięcia ewentualnych przekroczeń norm w miejscach dostępnych dla ludności. Natomiast na etapie budowy stacji, tj. przed uruchomieniem anten, emisja fal elektromagnetycznych do środowiska nie występuje, dlatego też w raporcie nie ma propozycji monitoringu oddziaływania obiektu na tym etapie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2005 r., (sygn. akt IV SA/Wa 1745/05) oddalił skargę P. K. na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w orzeczeniu organu odwoławczego podniesiono, że przedmiotowe postanowienie dotyczy uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym inwestycja ta ma polegać na montażu wieży stalowej o wysokości 22 metrów posadowionej na dachu budynku I. w W.. Na potrzeby postępowania został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko. Raport ten zaświadcza, ze projektowana stacja spełni wymagania stawiane przez przepisy o ochronie środowiska . Zdaniem Sądu skarżący podniósł w istocie zarówno w zażaleniu, jak i skardze, dwa zarzuty: pierwszy, w płaszczyźnie prawa materialnego, sprowadza się do twierdzenia, iż raport sporządzony dla zamierzonej inwestycji nie był kompletny, a więc nie zawierał wyczerpującego omówienia wszystkich zagadnień przewidzianych w art. 52 ust. 1 pkt 1 - 16 powołanej ustawy, oraz drugi, proceduralny, zarzucający naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a odnoszącego się do ustalenia stanu faktycznego sprawy i strony dowodowej przeprowadzonego postępowania. Zdaniem Sądu zakres raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określony w art. 52 ustawy - Prawo ochrony środowiska, nie musi być w przypadku każdej inwestycji mogącej oddziaływać na środowisko taki sam, niezależnie od jej charakteru i źródła zagrożeń. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej jedynym czynnikiem fizycznym, który może być powodem sygn. akt IV SA/Wa 775/07 powstania zagrożeń w środowisku, są pola elektromagnetyczne, powstające w wyniku pracy stacji. Problem merytoryczny, czyli stwierdzenie, czy poziom pól elektromagnetycznych w środowisku jest dopuszczalny, sprowadza się do stwierdzenia, czy mieści się on w granicach standardów dopuszczalnych dla określonych terenów. Wobec tego wypełnienie pozostałych wymagań określonych w art 52 powołanej wyżej ustawy ma w istocie charakter formalny i nie służy wykazaniu innego (lub poważniejszego) oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko. Sąd podniósł, że wobec przyjęcia ustawowych standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola odpowiedniego organu sprowadza się do stwierdzenia, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Rola organu sprowadza się w tego rodzaju sprawach do kontroli zachowania standardów wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawne. Jest to w istocie uznanie związane. Przepisowi prawnemu, który jest aktem władzy, niezależnie od jego podbudowy naukowej, którą organ drugiej instancji wyraźnie wykazał, przeciwstawione mogą być w postępowaniu dowodowym jedynie akty wiedzy, które podlegają weryfikacji w innej płaszczyźnie i za pomocą innych narzędzi niż stosowane w procedurze administracyjnej. Zarzuty proceduralne zgłoszone przez skarżącego należało uznać za nieuprawnione, gdyż w przyjętej konstrukcji prawnej orzekania w tego rodzaju sprawach nie mogły one w żaden sposób wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P. K. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: art. 28 kpa w związku z art. 110 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie; art. 5 § 1, 75 § 1, 79 § 1 i 2, 89 § 2, 107 § 3 kpa poprzez ich niezastosowanie, art. 1 ust. 2 pkt 2, 3, 5 i 7 oraz art. 54 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego złą interpretację; art. 6 ust. 2, 11, 31, 32 ust. 21 pkt 2 i 3 oraz art. 52 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62 poz. 627 ze zm.) poprzez ich pominięcie; art. 106 § 3, 110, 145 § 1 pkt 1 lita i art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez ich niezastosowanie. sygn. akt IV SA/Wa 775/07 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w postępowaniu nie brały udziału inne osoby zamieszkujące pod tym samym adresem co skarżący – Z., K. i T. K., zarzucając w związku z tym zaistnienie przesłanki z art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. Ponadto podniesiono, że zarówno w orzeczeniu organów administracji jak i w zaskarżonym wyroku nie ustosunkowano się do przedłożonej przez skarżącego opinii biegłego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 lutego 2007 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, bowiem sąd I instancji zaakceptował nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, przede wszystkim przez pominięcie zgłoszonego przez stronę dowodu w postaci opracowania M. K. . Jednocześnie NSA nie zgodził się z zarzutem skarżącego niedopuszczenia do postępowania przed sądem I instancji innych osób zainteresowanych sprawą, a zwłaszcza wystąpienia przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem NSA, jeżeli osoby te rzeczywiście miały interes prawny w sprawie, mogły korzystać z prawnych środków zapewniających im udział w postępowaniu, skoro jednak z takich środków nie skorzystały brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi przesłanka określona w art. 183 § 2 pkt 5 ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozpatrując ponownie sprawę na podstawie wyżej wymienionego kryterium, biorąc pod uwagę wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowaną w powołanym wyroku z dnia 23 lutego 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem organy administracji publicznej wydające postanowienia w niniejszej w sprawie dopuściły się naruszenia prawa procesowego. Otóż Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do organu należy ocena, który z dowodów przedłożonych przez strony uzna za mający w sprawie podstawowe znaczenie. "Niedopuszczalna jest taka sytuacja, iż organ w ogóle nie ustosunkuje się sygn. akt IV SAAA/a 775/07 do dowodu przedstawionego przez stronę postępowania. Sąd ! instancji nie dostrzegając tej wadliwości (...) i wydając wyrok oddalający skargę, uznając, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane zgodnie z prawem, także dopuścił się naruszenia prawa, powinien był bowiem orzec o uchyleniu zaskarżonego aktu w celu umożliwienia prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a nie o oddaleniu skargi." Mając na uwadze powyżej przytoczone fragmenty uzasadnienia wyroku Sądu li instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, jak poniżej. Jedną z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 7 kpa jest wymóg, by w toku postępowania organy administracji publicznej podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Należy przypomnieć, że zasady ogólne postępowania administracyjnego stanowią integralną część przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym wymieniony art. 7 kpa jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organy do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą. Tymczasem w niniejszej sprawie, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy nie odniosły się do wszystkich dowodów zebranych w sprawie. Przede wszystkim w swoich uzasadnieniach organy pominęły dowód zgłoszony przez stronę w postaci opinii sporządzonej przez osobę o stosownych kwalifikacjach, czym naruszyły art. 77 kpa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odniósł się jedynie do raportu oddziaływania na środowisko przedstawionego przez inwestora wskazując, że wynika z niego, iż "planowana inwestycja spełnia przepisy o ochronie środowiska, stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi". Skarżący przedstawił natomiast opinię sporządzoną przez inż. M. K., w której zakwestionowano założenia raportu przedłożonego przez inwestora. Skoro skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa zgłoszenia dowodu z opinii innej osoby, niż ta, która była autorem raportu inwestora w celu wykazania, że raport jest niewiarygodny, bądź też sporządzony wadliwie obowiązkiem organów administracyjnych było ustosunkowanie się również do tego opracowania. Zasadny jest zatem zarzut nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bowiem wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na sygn. akt IV SA/Wa 775/07 takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 kpa. Niedopuszczalna jest jednak taka sytuacja, że organ nie ustosunkuje się w ogóle do dowodu przedstawionego przez stronę postępowania, co bardzo dobitnie podkreślił NSA w wydanym w sprawie niniejszej wyroku. W świetle powyższych wywodów należy uznać, iż organ administracji nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 kpa. Sąd stanął na stanowisku, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów procesowych mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe uchybienia należy uznać, że zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego jest przedwczesny, bowiem od tego jak zostanie oceniony przez organy orzekające materiał dowodowy w postaci raportu oddziaływania na środowisko oraz opinia sporządzona na zlecenie skarżącego, zależy dalsze postępowanie w sprawie. W dalszej kolejności należy podnieść, że przedmiotem uzgodnienia był projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W myśl art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji celu publicznego (art. 53 ww. ustawy). Stosownie do art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Konkretne cele zostały wyliczone w kolejnych punktach art. 6, ze wskazaniem, sygn. akt IV SA/Wa 775/07 że także w ustawach odrębnych może nastąpić określenie innych celów publicznych. I tak, zgodnie z pkt 1 tego artykułu, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa i utrzymywanie tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, części lotniczych lotnisk oraz służących do kierowania, kontroli, nadzoru i zabezpieczania ruchu lotniczego, w tym rejonów podejść, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Pojęcie celu publicznego, z etymologicznego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, pod red. G. Bieńka, Warszawa 2005, s. 396). Zastosowanie zasad i trybu przewidzianego dla lokalizacji inwestycji celu publicznego zależy więc od tego, czy zamierzenia inwestycyjne, wymagające uzyskania stosownej decyzji, posiadają "pierwiastek publiczny". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2000 r, sygn. akt (I SA 363/99) sformułował następującą tezę: "Zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym w rozumieniu ustawy jest między innymi budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym przepisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki «celu publicznego» nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje i kto jest jego inwestorem - Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna." Stanowisko to podziela niniejszy skład orzekający. Wobec wymienienia wśród inwestycji celu publicznego m.in. budowę i utrzymanie łączności publicznej (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), należało odpowiedzieć na pytanie, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spełnia kryterium pozwalające na uznanie ją jako budowy łączności publicznej. W ocenie Sądu inwestycja taka winna zostać potraktowana jako inwestycja celu publicznego, a tym samym uzgodnieniu winna podlegać decyzja o lokalizacji celu publicznego, nie zaś warunki zabudowy. Nade wszystko ponownie rozpoznając sprawę organy winny zbadać, czy P. K. może zostać potraktowany jako strona w niniejszym postępowaniu. Jak wynika z akt sprawy decyzja o warunkach zabudowy została adresowana do Z. K., nie zaś P. K.. Sam fakt, że skarżący zamieszkuje w budynku sąsiadującym z terenem planowanej inwestycji nie przesądza o tym, że ma on interes prawny w postępowaniu o uzgodnienie inwestycji celu publicznego. sygn. akt IV SA/Wa 775/07 Według art. 127 § 1 Kpa odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje stronie, to jest podmiotowi, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, w którym została wydana decyzja organu I instancji. Dopuszczenie przez organ administracji publicznej jakiejś osoby do udziału w postępowaniu przezeń prowadzonym nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art.. 28 Kpa. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny11. Takim przepisem prawa materialnego są przepisy Kodeksu Cywilnego dotyczące własności lub użytkowania wieczystego. Wobec powyższego na organie ciąży ustalenie czy P. K. może takim interesem prawnym się wykazać. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Stosownie do przepisu art. 152 powołanej ustawy orzeczono o niewykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd postanowił stosownie do art. 200 i 205 § 2 cyt ustawy.