IV SA/Wa 775/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej: "Minister") z [...] grudnia 2017 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"). Decyzją tą Minister, po rozpatrzeniu wniosku Miasta [...] (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości lokalowej uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] (obecnie: nr [...]) oraz odmawiającą stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w pozostałym zakresie – utrzymał w mocy własną decyzję z [...] listopada 2016 r. II. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. II.1.1. Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1960 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. [...] wywłaszczyło m. in. nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...], zapisaną w dawnej [...] tom XVI wykaz [...] - cd. KW nr [...], oznaczoną jako parcela nr [...], o pow. 166 m², stanowiącą współwłasność A. K., M. K., J. K., A. K., Z. K. oraz W. W. (pkt 2 orzeczenia). Z ustaleń poczynionych przez Ministra wynika, że dawnej parceli nr [...] o pow. 166 m² odpowiada obecna działka nr [...], uregulowana w księdze wieczystej nr [...]. II.1.2. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Minister Infrastruktury stwierdził, iż orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości lokalowej objętej obecnie księgą wieczystą KW nr [...], zostało wydane z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jego nieważność. II.1.3. Pismem z dnia 3 października 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...].06.2005 r. nr [...]. II.2. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości lokalowej uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] (obecnie: nr [...]) oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ naczelny wskazał, że decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r., w części dotyczącej nieruchomości lokalowej uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] (obecnie: nr [...]) rażąco narusza prawo, albowiem jak wynika z księgi wieczystej prowadzonej dla wywłaszczonego gruntu (działki nr [...]) oraz dla ww. lokalu z prawem własności ww. lokalu nie jest związany udział w prawie do gruntu działki nr [...], lecz udział w sąsiednich działkach nr [...] i [...] (KW nr [...]). Nieprawidłowo zatem organ nadzoru orzekł o nieodwracalnych skutkach prawnych w decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. na podstawie art. 156 § 2 k.p.a., podczas gdy nabycie lokalu objętego KW nr [...] nie było skutkiem kontrolowanego orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1960 r. Jednocześnie skierowano decyzję do osób niebędących stronami w sprawie, tj. do właścicieli ww. lokalu. W pozostałym zakresie nie stwierdzono wydania kontrolowanej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. z rażącym naruszeniem prawa. W szczególności nie narusza rażąco prawa ocena organu nadzoru, że brak określenia konkretnej ceny nabycia nieruchomości w wezwaniu do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości poprzedzającym orzeczenie z dnia [...] kwietnia 1960 r. stanowił przejaw rażącego naruszenia prawa, a konkretnie art. 8 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (tj. Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31; dalej: "dekret z 1949 r."). II.1.4. Pismem z 15 grudnia 2016 r. Miasto [...] złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z [...] listopada 2016 r. Skarżący zarzucił m. in., że organ nadzoru powinien stwierdzić nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. ze względu na sformułowanie w niej błędnej oceny, że wezwanie właścicieli do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości bez wskazania konkretnej ceny nabycia nieruchomości skutkowało rażącym naruszeniem art. 8 ust. 1 dekretu z 1949 r. II.2. Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, że z analizy treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla wyodrębnionego lokalu wynika, że wraz z prawem własności do lokalu związany jest udział (4/100 części) w prawie użytkowania wieczystego gruntu objętego księgą wieczystą nr [...]. Księga wieczysta nr [...] prowadzona jest dla nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...], sąsiadującej z wywłaszczoną nieruchomością oznaczoną obecnie jako działka nr [...]. Z analizy treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej obecnie dla działki nr [...], nie wynika, aby zostały wyodrębnione jakiekolwiek lokale, z którymi związane jest prawo do gruntu, w tym lokal nr [...] stanowiący wówczas własność małżonków G. (obecnie zaś A. B.). Minister zaznaczył, że powyższa analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że Minister Infrastruktury wydając kwestionowaną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. nieprawidłowo uczynił przedmiotem postępowania nadzorczego m.in. lokal nr [...], objęty księgą wieczystą, albowiem ww. lokal nie był związany z prawem do gruntu (tj. prawem własności, prawem użytkowania wieczystego) działki nr [...]. W świetle powyższego stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] kwietnia 1960 r. nie mogło wywołać żadnych skutków w sferze praw przysługujących właścicielom lokalu nr [...], a tym samym organ nadzoru nieprawidłowo ocenił, że zaszły nieodwracalne skutki prawne orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1960 r. w części dotyczącej ww. lokalu, a jednocześnie organ błędnie uznał za strony postępowania właścicieli tego lokalu, co wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 (rażące naruszenie prawa) i 4 (skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie). Minister uznał, że wyżej stwierdzone wady decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. dotyczą jedynie części tej decyzji, odnoszącej się do lokalu nr [...], nie rozciągając się na pozostałą jej część. Minister zwrócił również uwagę, że w decyzji z [...] czerwca 2005 r. organ nadzoru stwierdził, że orzeczenie z dnia [...] kwietnia 1960 r. w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości oznaczonej jako parcela nr [...] zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 8 ust. 1 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31). Natomiast po uzyskaniu zezwolenia Zastępcy Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia [...] lutego 1957 r. nr [...] na nabycie nieruchomości, wymaganego przepisem art. 5 dekretu, inwestor - Przedsiębiorstwo Państwowe [...] pismem z dnia [...] lutego 1957 r. wystosował do właścicieli wezwanie do dobrowolnego odstąpienia nieruchomości, wymagane przepisem art. 8 dekretu. W ocenie Ministra Infrastruktury wezwanie z [...] lutego 1957 r. było wadliwe, albowiem nie zawierało ono konkretnej ceny nabycia nieruchomości, a jedynie wskazano w nim, że przedmiotowa cena zostanie ustalona w oparciu o art. 28 dekretu. Przyjęcie przez Ministra Infrastruktury w decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r., że powyższa wada ma charakter kwalifikowany (tj. stanowi przejaw rażącego naruszenia art. 8 ust. 1 dekretu), albowiem brak podania ceny czynił wezwanie bezskutecznym, uniemożliwiając wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa jest nieprawidłowe, ponieważ nie stanowi to przejawu rażącego naruszenia prawa. Podsumowując rozważania w kwestii legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r., Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że decyzja ta w części orzekającej o stwierdzeniu nieważności - orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1960 r. nie spełnia żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego w części, w której ww. decyzja nie odnosiła się do ww. lokalu nr [...]. Przedmiotowa decyzja z [...] czerwca 2005 r. podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego - jako rażąco naruszająca prawo - tylko w części, w której stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa ww. orzeczenia wywłaszczeniowego z dnia [...] kwietnia 1960 r., dotyczącego nieruchomości lokalowej objętej księgą wieczystą nr [...]. Z akt sprawy nie wynika również, aby decyzja z [...] czerwca 2005 r. w części dotyczącej nieruchomości lokalowej uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] (obecnie: nr [...]) wywołała nieodwracalne skutki prawne. III.1. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra z [...] grudnia 2017 r., nr [...] złożyło Miasto [...], które wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżące Miasto [...] zarzuciło organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, organ w swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów postawionych we wniosku o stwierdzenie nieważności, a uzasadnienie decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r., jest bardzo oszczędne. Zdaniem skarżącego, odnosząc się do prowadzonego przez Prezydium Rady Narodowej m. [...] postępowania wywłaszczeniowego stwierdzić należy, że odesłanie w wezwaniu z dnia [...] lutego 1957 r., [...] do dobrowolnego odstąpienia w trybie przepisu art. 28 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r., było prawidłowe i jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem i nie stanowi rażącego naruszenia prawa tak jak to określono w decyzji nr [...]. Miasto [...] wskazało, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...]. Okoliczność, iż wykonawca narodowych planów gospodarczych, na podstawie art. 8 ust. 1 dekretu, był obowiązany do zaproponowania przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego konkretnie ustalonej ceny, lecz poprzestał na określeniu ceny w nawiązaniu do art. 28 dekretu, nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie tylko z tego względu stanowiska, że decyzja wydana w postępowaniu wywłaszczeniowym rażąco narusza prawo. Potwierdza to uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08. Zdaniem skarżącego, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdzając decyzją z dnia [...].06.2005 r., [...] nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r., nr [...] nie wziął pod uwagę faktu, że decyzja ta w momencie wydawania była niewykonalna i jej niewykonalność ma charakter trwały. Twierdzenie to skarżący wywiódł z braku możliwości wpisania się przez osoby, które złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 1960 r., w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...] (KW nr [...]) jako nowi właściciele. Na działce nr [...], a także nr [...] ustanowione jest prawo użytkowania wieczystego. Użytkowanie wieczyste może zostać ustanowione tylko na nieruchomości, których właścicielem jest Skarb Państwa bądź jednostka samorządu terytorialnego. W związku z powyższym mając na względzie wpis prawa użytkowania wieczystego sąd wieczysto księgowy odmówi wpisania prawa własności na rzecz osób fizycznych, brak jest bowiem wskazania przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w decyzji z dnia [...], udziałów jakie przysługują im do działki nr [...]. (w załączeniu pismo Sądu Rejonowego w [...] - Wydział Ksiąg Wieczystych. Tym samym ziściła się przesłanka nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...].06.2005 r., zawartej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Taka sytuacja związana jest z wybudowaniem budynku na dwóch działkach, których właścicielami były różne osoby fizyczne. Obecnie nie mogą się ujawnić w księgach wieczystych, jedynie w Systemie Informacji Przestrzennej widnieje informacja o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na działce nr [...] i nr [...] z arkusza mapy [...] obrębu [...] (wpisanych w dwóch różach księgach) w udziale 4/100 na rzecz właściciela lokalu. III.2. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Minister podkreślił, że przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. jest jedynie działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z treści ww. księgi wieczystej, w której w dziale II ujawniono Miasto [...] nie wynika, aby działka nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste właścicielom wyodrębnionych lokali. W związku z powyższym, zarzut skarżącego dotyczący nieuwzględnienia przez organ nadzoru okoliczności oddana ww. nieruchomości (działka nr [...]) w użytkowanie wieczyste należy uznać za całkowicie bezzasadny, albowiem do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego wymagany jest wpis w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości (art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami). III.3. Pełnomocnik uczestnika J. L. wniósł o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska Ministra. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddalaniu (art. 151 p.p.s.a.). IV.2. Na wstępie należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja nadzorcza Ministra wydana wobec decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r., która ta decyzja również została wydana w trybie stwierdzenia nieważności (przedmiotem tej decyzji było wskazane na wstępie orzeczenie wywłaszczeniowe Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r.). Kodeks postępowania administracyjnego nie wyłącza możliwości stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.). Możliwość ta nie oznacza jednak, że wnosząc o stwierdzenie decyzji wydanej w trybie nieważnościom strona może domagać się dokonania ponownej kontroli nadzorczej decyzji wydanej w trybie zwyczajnym. W realiach niniejszej sprawy przedmiotem oceny Ministra w trybie nadzwyczajnym nie była zatem decyzja Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r., a wyłącznie decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. Okoliczność ta wymaga podkreślenia, albowiem Miasto [...] wnosząc o stwierdzenie nieważności z dnia [...] czerwca 2005 r. w istocie podjęło próbę ponownej oceny, pod kątem zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia, decyzja Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r. W tym aspekcie należy stwierdzić, że Miasto [...] trafnie wskazało, że po wydaniu decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. w orzecznictwie NSA odstąpiono od poglądu, że brak wskazania konkretnej ceny w wezwaniu, o którym mowa w art. 8 dekretu z 1949 r., może stanowić samodzielną podstawę stwierdzenia decyzji wywłaszczeniowej. Kwestię tę ostatecznie rozstrzygnęła uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08, ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz.76. W świetle tej uchwały, decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 nie może być oceniona jako zgodna z prawem. Okoliczność ta nie może jednak doprowadzić do stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, o przyjęciu, że dany akt administracyjny został wydany z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), decydują, łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (por. np. wyrok NSA z 18 listopada 2013 r., I OSK 1900/13, oraz cyt. tam orzeczenia NSA - CBOSA). Oczywistość naruszenia prawa polega na niebudzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Warunkiem wstępnym jest tu ustalenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny, możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów bez potrzeby korzystania z zaawansowanych metod wykładni (por. np. wyrok NSA z 6 lutego 2014 r., I OSK 3072/12, CBOSA). Innymi słowy, jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, CBOSA). Jeżeli chodzi o wykładnię art. 8 dekretu z 1949 r. (w zw. z art. 156 § 1 k.p.a.), to nie sposób tu mówić o niewątpliwym stanie prawny. Wręcz przeciwnie, przepis ten był odmiennie interpretowany nawet przez poszczególne składy orzekające NSA. Już ta okoliczność wyklucza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. w części, w jakiej decyzja ta stwierdzała nieważność Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r. IV.3. Bezzasadne są również zarzuty skargi wobec decyzji Ministra z [...] grudnia 2017 r. w zakresie, w jakim decyzja ta utrzymuje w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nieruchomości lokalowej uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] (obecnie: nr [...]). Otóż w świetle treści księgi wieczystej nr [...] nie budzi wątpliwości, że z lokalem nr [...] nie jest związany udział w nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], której to działki dotyczyła decyzja wywłaszczeniowa. Z nieruchomością tą związany jest udział 4/100 w użytkowaniu wieczystym nieruchomości, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr KW nr [...] (obejmująca działki nr [...] i [...], a nie działkę nr [...]). W takim przypadku objęcie decyzją nadzorczą z 2005 r. również wspomnianej nieruchomości lokalowej było w sposób oczywisty wadliwe i zapadło m. in. z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2017 r. poz. 1007; dalej: "u.k.w."). Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.k.w., domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Domniemanie to może być obalone w postępowaniu sądowym, w tym przede wszystkim w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (art. 10 ust. 1 u.k.w.; por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2011 r., III CZP 123/10, OSNC 2011/9/96 i cyt. tam orzecznictwo; H. Ciepła, Komentarz do art.626(2) Kodeksu postępowania cywilnego, LEX 2013, teza 10). Zgodnie z tym przepisem, w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. W każdym razie przedmiotowe domniemanie zgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie może być obalone w postępowaniu administracyjnym, podobnie jak w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. np. wyroki NSA: z 6 kwietnia 1999 r., IV SA 2338/98; z 23 czerwca 2006 r., I OSK 1010/05; z 21 listopada 2008 r., I OSK 1630/07; z 9 kwietnia 2014 r., I GSK 1366/12; z 27 sierpnia 2015 r., I OSK 199/14; z 4 grudnia 2018 r., I OSK 1/17 - CBOSA). Zasadnie zatem Minister stwierdził, w części dotyczącej nieruchomości lokalowej, nieważność decyzji Ministra Infrastruktury IV.4. Bezzasadne są również zarzuty niewykonalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2005 r. Decyzja wywłaszczeniowa Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] kwietnia 1960 r., w części objętej wspomnianą decyzją Ministra Infrastruktury, dotyczyła nieruchomość położonej w [...], przy ul. [...], zapisanej w dawnej [...] tom XVI wykaz 377 - cd. KW nr [...], oznaczoną jako parcela nr [...], o pow. 166 m², która odpowiada obecna działce nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...]. Z działu II tej księgi wynika, że stanowi ona własność Miasta [...] i nie została oddana w użytkowanie wieczyste. Ubocznie należy zauważyć, że z załączonej do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kopii postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z [...] lutego 2014 r. (do tego pisma najprawdopodobniej odwołuje się Miasto [...] w skardze) wynika, że dotyczy ono wpisu w księdze wieczystej nr KW nr [...] w odniesieniu do działki nr [...], a nadto powodem odmowy wpisu było wyłącznie niedołączenie przez wnioskodawcę aktualnego wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz wyrysu z mapy ewidencyjnej. Dokument ten nie mógł mieć zatem znaczenia w sprawie. IV.5. Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W szczególności z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra wynikają, w stopniu wystarczającym, powody wydania rozstrzygnięcia. IV.6. Z powyższych powodów orzeczono, jak w sentencji.