IV SA/Wa 778/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu zażalenia M. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. uzgadniające projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe przy ul. [...], na działce nr [...] z obrębu [...] w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił następujący stan sprawy. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. uzgodnił projekt decyzji dla powyżej opisanej inwestycji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując zażalenie M. S. wskazał, że nieruchomość przy ul. [...] usytuowana jest w granicach historycznego zespołu miasta K. uznanego za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] września 1994 r. (M.P. Nr [...] poz. [...]). Ponadto, położona jest w obrębie układu urbanistycznego miasta K., w historycznych granicach rdzenia Twierdzy K., wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2007 r., utrzymaną w mocy w zakresie przedmiotowego terenu decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2008 r. Organ wskazał, że w wyniku analizy mapy załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy stwierdzono, że w sąsiedztwie omawianej działki zachowała się pierzeja historycznej zabudowy o zbliżonych układach przestrzennych. Kamienice od nr [...] do nr [...] zajmują całość szerokości frontu działki, a z tyłu łączą się wąskimi oficynami rozmieszczonymi po dwóch stronach działek, wzdłuż dłuższych boków. Oficyny mają różne długości, ale w ich proporcjach można zauważyć charakterystyczną prawidłowość polegającą na tym, że oficyny przylegające do siebie na odrębnych działkach są niemal równej długości. Taka występuje na nieruchomościach przy ul. [...], gdzie przylegają do siebie dwie dłuższe oficyny, o jednakowej długości oraz na posesjach [...] i [...], gdzie przylegają do siebie dwie krótsze oficyny, nieznacznie różniące się długością. W przypadku kamienicy nr [...], nietypowy kształt działki, znacznie skróconej z prawej strony spowodował, że boczne oficyny, a zwłaszcza prawa, są krótsze niż na innych posesjach. Natomiast lewa część działki ma wymiar taki jak działka sąsiednia, co umożliwia wydłużenie istniejącej przy tym boku oficyny i zbliżenie jej długości do oficyny na posesji nr [...]. Planowana rozbudowa będzie - zdaniem organu - zgodna z historyczną zasadą urbanistyczną kształtowania zabudowy tego fragmentu ulicy [...] i nie naruszy walorów zabytkowych obszaru objętego ochroną konserwatorską. Odnosząc się do argumentów zawartych w zażaleniu Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał, że warunki ochrony istniejącej zieleni, w tym zachowanie i zabezpieczenie przed zniszczeniem zawarto w załączniku nr 1 do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Za nieuzasadniony uznał organ zarzut dotyczący zmiany charakteru podwórka, w kontekście ochrony zabytkowego układu urbanistycznego i obszaru uznanego za pomnik historii. Skargę (nazwaną zażaleniem) na powyższe postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. K. W uzasadnieniu skargi wskazała, że podstawą ustalenia warunków zabudowy był załącznik do decyzji, który jest odbitką z mapy z dnia 24 marca 2006 r. będącej podstawą do ustalenia warunków zabudowy oraz analizy urbanistyczno – architektonicznej w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu na działce przy ul. [...]. Zdaniem skarżącej odbitka ta nie została zaktualizowana w terenie i przedstawia zabudowę na posesji nr [...] niezgodną ze stanem faktycznym. Przedstawiona oficyna granicząca z posesją nr [...] w rzeczywistości nie istnieje ponieważ została zburzona przed 1990 r. ze względu na jej zły stan techniczny. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy zakreślonej skargą, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 w/w ustawy - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2009 r. odpowiada prawu. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w świetle art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) następuje m.in. po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, którego zgoda jest wymagana w odniesieniu do obszarów objętych ochroną konserwatorską. Ponadto kompetencje organów ochrony zabytków, przedmiot, zakres i formy ochrony zabytków określają przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Teren, na którym inwestor planuje rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego, z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe jest objęty ochroną konserwatorską na podstawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. wpisującej do rejestru zabytków układ urbanistyczny miasta K. w historycznych granicach rdzenia Twierdzy K. W świetle art. 6 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy przedmiotem ochrony konserwatorskiej są zabytki nieruchome będące układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi (lit. b), dziełami architektury i budownictwa (lit. c). W wyniku tego, działalność inwestorska w strefach podlegających ochronie konserwatorskiej, podporządkowana jest ścisłym wymogom konserwatorskim. Uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli kwestionowanego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się, aby stanowisko organu konserwatorskiego w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister Kultury rozpoznając zażalenie skarżącej dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował uzgodnienie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Uprawnione jest stanowisko organu – po wyjaśnieniu i opisaniu stanu na działce inwestycyjnej i działach sąsiednich - iż planowana rozbudowa będzie zgodna z historyczną zasadą urbanistyczną kształtowania zabudowy tego fragmentu ulicy [...] i nie naruszy walorów zabytkowych obszaru objętego ochroną konserwatorską. Odnosząc się zarzutu wskazanego w skardze podkreślić należy, że organ konserwatorski nie ograniczył się jedynie do oceny pod względem konserwatorskim terenu przy ul. [...] czy graniczącej kamienicy nr [...], ale jak wynika z uzasadnienia postanowienia ocenił i opisał zagospodarowanie terenu również kamienic nr [...] i [...], które tworzą wraz z wąskimi oficynami zbliżony, zachowany historycznie układ przestrzenny. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza obowiązujące prawo - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -skargę oddalił.