IV SA/Wa 778/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa – po rozpatrzeniu odwołań A. P. i Z. P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] ustalającej lokalizację strategiczną inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]" – decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej znajdującego się na stronie 9 zapisu stanowiącego treść pkt IX określającego termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i orzekł w tym zakresie poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, zaś w pkt II. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 12 lipca 2017 r. Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wystąpiła do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii 400 kV [...]". Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2017 r. decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej dla powyższej inwestycji. Od decyzji tej odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa wnieśli S. J., A. P. i Z. P. W związku z tym, że S. J. cofnął wniesione odwołanie od decyzji Wojewody, organ odwoławczy odrębną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie wniesionego przez niego odwołania. W odwołaniu z 13 września 2017 r. A. P. zaskarżył decyzję Wojewody [...] w całości i zarzucił jej: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło w konsekwencji do nierozpoznania istoty sprawy, a w szczególności: a) brak wyjaśnienia zasadności lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora, b) brak wyjaśnienia, jakie roboty budowlane są niezbędne do przeprowadzenia w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej, c) brak wyjaśnienia, jakie konkretne części nieruchomości oraz w jakim zakresie oraz na czyją rzecz będą podlegać ograniczeniom z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, d) brak wyjaśnienia jakie warunki ochrony przeciwpożarowej winny być spełnione dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, e) brak wyjaśnienia, w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich. 2) art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji Wojewody wypowiedzenia się co do zebranych ("a właściwe niezebranych") dowodów przez co organ I instancji uniemożliwił skarżącemu wzięcie czynnego udziału w sprawie, czym naruszył prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania; 3) art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności ograniczenie zakresu postępowania dowodowego do sprawdzenia wniosku inwestora oraz rezygnację z dokonania oceny czy jakakolwiek okoliczność w postępowaniu została udowodniona; 4) art. 8 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez objęcie zakresem decyzji lokalizacyjnej prac związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A.), podczas gdy decyzja lokalizacyjna może dotyczyć jedynie zadania lokalizacyjnego w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi robotami budowlanymi; 2) art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. w sytuacji, gdy ta sieć dystrybucyjna nie ma charakteru sieci przesyłowej, a Spółka [...] S.A. nie ma przymiotu inwestora (wnioskodawcy) w sprawie; 3) art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor (tj. na rzecz Spółki [...] S.A.), podczas gdy rzeczony przepis dopuszcza jedynie wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora oraz w odniesieniu do przesyłowych linii elektroenergetycznych; 4) art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej poprzez nieoznaczenie w treści zaskarżonej decyzji konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, podczas gdy powinny one zostać precyzyjnie oznaczone i dookreślone, bowiem inwestor domagał się zajęcia jedynie części, a nie całości nieruchomości (oraz w różnym zakresie); 5) art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez brak określenia w treści decyzji Wojewody warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, podczas gdy warunki w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy z uwzględnieniem specyfiki inwestycji; 6) art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej poprzez brak określenia "konkretnych wymagań" dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podczas gdy wymagania w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy ze szczególnym uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje "tymczasowy skutek" określony w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. W uzasadnieniu odwołania A. P. wskazał, że organ I instancji nie rozpoznał istoty sprawy i dopuścił się naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Argumentując zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, skarżący wskazał, że organ I instancji "zrezygnował" z właściwego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, bowiem nie ustalił i nie wyjaśnił jakichkolwiek okoliczności faktycznych w sprawie. Skarżący zwrócił uwagę na zapis znajdujący się na str. 18 i 19 zaskarżonej decyzji, w którym wskazano, że "wojewoda nie posiada kompetencji do oceny przyjętych przez inwestora rozwiązań i związany jest jego wnioskiem". Ponadto, skarżący nie zgodził się z poglądem organu I instancji, że organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych "nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań (...), gdyż postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej toczy się na wniosek inwestora, którym organ administracji jest związany (...)". W ocenie skarżącego powyższe stwierdzenia organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji świadczą o tym, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone niezgodnie z podstawowymi (a także pozostałymi) zasadami postępowania administracyjnego, w tym zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa, zasadą pogłębionego zaufania obywateli wskazaną w art. 8 kpa, czy też zasadą czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 § 1 kpa. Według skarżącego próba doszukania się umocowania Wojewody do rezygnacji ze stosowania przepisów procedury administracyjnej ze wskazaniem na powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest tak samo nieuprawniona, jak sam fakt rezygnacji przez organ I instancji ze stosowania przepisów kpa. Skarżący podkreślił także, że orzeczenia powołane w uzasadnieniu decyzji Wojewody zapadły na gruncie zupełnie różnych przepisów prawa, jak również organy, które wydawały decyzje w tych sprawach, nie uchylały się od przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy też wyjaśniania okoliczności faktycznych sprawy. Skarżący zarzucił, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie był zainteresowany wyjaśnieniem wątpliwości i zagadnień poruszonych w piśmie jego pełnomocnika z 2 sierpnia 2017 r., ograniczając się jedynie do "ogólnikowej prośby" do inwestora wyrażonej w piśmie z 8 sierpnia 2017 r. o ustosunkowanie "do pisma pełnomocnika skarżącego". Skarżący zauważył, że [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji otrzymał odpowiedź inwestora na pismo wniesione przez jego pełnomocnika, w którym zawarł jedynie wyjaśnienia, że planowane do wykonania prace są pracami niezbędnymi. Natomiast pozostałe zagadnienia, według skarżącego, zostały przez inwestora pominięte. Jednakże – jak wskazał skarżący – odpowiedź inwestora była dla organu I instancji "na tyle satysfakcjonująca", że zdecydował o natychmiastowym wydaniu, jeszcze w tym samym dniu, tj. [...] sierpnia 2017 r., zaskarżonej decyzji. W ten sposób, zdaniem skarżącego, organ I instancji pozbawił go prawa do wypowiedzenia się o zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i pozbawiał skarżącego prawa do złożenia w sprawie wniosków dowodowych, bądź też wskazania dodatkowych okoliczności w sprawie, które wymagają wyjaśnienia. W opinii skarżącego nadal pozostają do wyjaśnienia następujące kwestie: – własności projektowanych linii energetycznych innych niż projektowana linia przesyłowa - linia 400 kV [...], – powierzchnia poszczególnych nieruchomości, która to powierzchnia miałaby podlegać ograniczeniom (zarówno tymczasowym, jak i trwałym), – niezbędności przeprowadzenia robót budowlanych związanych z realizacją strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, – możliwości skablowania istniejącej sieci Spółki [...] S.A. w miejscach kolizji z planowaną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej, – możliwości obciążenia nieruchomości lub jej części ograniczeniami, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej na rzecz podmiotu innego niż inwestor, tj. na rzecz Spółki [...] S.A., czy też w odniesieniu do innych linii elektroenergetycznych niż przesyłowych linii elektroenergetycznych, a także – ustalenia warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie właściwego udokumentowania prac tymczasowych prowadzonych na danych nieruchomościach zgodnie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. W ocenie skarżącego, w odniesieniu do działki o nr [...] z obrębu [...] oraz działek o nr [...] i [...] z obrębu [...], Wojewoda nie podjął próby weryfikacji powierzchni wymienionych działek, które to powierzchnie mają podlegać ograniczeniom (tymczasowym oraz trwałym) w oparciu o art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Zgodnie z wnioskiem inwestora powierzchnia ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w przypadku działki nr [...] o charakterze trwałym miała wynosić 466 m2, jednak, w ocenie skarżącego, została zaniżona. Skarżący stwierdził, że powierzchnia ograniczenia o charakterze trwałym, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, powinna być ustalona w sposób analogiczny do powierzchni służebności przesyłu. Tym samym – w ocenie skarżącego – w przypadku działki nr [...] właściwy obszar ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości o charakterze trwałym winien wynosić nie mniej niż 1580 m2. Skarżący podkreślił, że podobne nieprawidłowości dotyczące zaniżenia powierzchni ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej występują w przypadku pozostałych działek i to nie tylko będących jego własnością. Tytułem przykładu skarżący wskazał, że powierzchnia ograniczenia o charakterze trwałym w odniesieniu do działki nr [...] powinna wynosić zamiast 519 m2, nie mniej niż 10000 m2, obliczoną jako wypadkowa długości projektowanych linii dystrybucyjnych o długości nie mniejszej niż 310 mb każda oraz szerokości pasa oddziaływania każdej z linii. Skarżący dodał także, że dla działki nr [...], zgodnie z § 19 pkt 10 lit. c uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w jej granicach administracyjnych – etap I, szerokość strefy ochronnej wynosi dla linii napowietrznej 110 kV - 15 metrów od skrajnego przewodu. Niezależnie od powyższego, skarżący podkreślił, że organ I instancji uzasadnienie decyzji Wojewody ograniczył jedynie do opisania przebiegu samego postępowania, pomijając przy tym takie jego elementy, jak uzasadnienie faktyczne i prawne. Zdaniem skarżącego takie postępowanie Wojewody jest niedopuszczalne, nie tylko z uwagi na niemożność dokonania kontroli zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, ale także z powodu niemożności realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 specustawy przesyłowej, ustawa ta określa zasady i warunki przygotowania oraz realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. W myśl art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej pojęcie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej oznacza zadanie inwestycyjne wraz z wykonywaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Pojęcie sieci przesyłowej ma natomiast znaczenie określone w art. 3 pkt 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne i oznacza – w przypadku elektroenergetyki – sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego. Skarżący zwrócił uwagę, że pojęcie sieci przesyłowej nie obejmuje swym zakresem pojęcia sieci dystrybucyjnej, które to pojęcie zgodnie z art. 3 pkt 11b ustawy Prawo energetyczne, oznacza w przypadku elektroenergetyki sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Tym samym, w ocenie skarżącego, specustawa przesyłowa nie znajduje zastosowania do lokalizacji oraz realizacji zadania inwestycyjnego w zakresie sieci elektroenergetycznych innych niż sieć przesyłowa zarządzana przez inwestora. Według skarżącego, realizacja zamierzenia inwestycyjnego innego niż prac związanych bezpośrednio z siecią przesyłową musi mieć charakter niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. Zdaniem skarżącego, wymóg niezbędności robót budowlanych powinien być odczytywany "jak najbardziej ściśle" z uwagi na wyjątkowy charakter specustawy przesyłowej. Skarżący w tym miejscu zwrócił bowiem uwagę, że specustawa przesyłowa ingeruje w konstytucyjnie zagwarantowane prawo własności, w związku z tym brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni przepisów tej ustawy. A zatem, w toku postępowania inwestor powinien był dowieść, a organ I instancji ustalić, które z proponowanych przez inwestora robót budowlanych mają charakter niezbędny w odniesieniu do całej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącego zadanie inwestycyjne w zakresie demontażu i budowy w nowych miejscach elementów sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. nie może zostać zaliczone do kategorii niezbędnych robót budowlanych. Skarżący zwrócił uwagę, że nawet pomijając kwestię braku jakiegokolwiek starania przez organ I instancji w zakresie dowiedzenia lub też ustalenia spełnienia przesłanki niezbędności robót budowlanych w zakresie sieci dystrybucyjnej w odniesieniu do całej inwestycji, przedmiotowa inwestycja oraz zakres przewidzianych nią prac był zaplanowany "wiele lat temu". Skarżący wskazał, że posługująca się pojęciem "niezbędnych robót budowlanych" specustawa przesyłowa ma zastosowanie do inwestycji w zakresie "budowy linii 400 kV – [...]" dopiero od 8 kwietnia 2017 r., zgodnie z art. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Tym samym projektanci zadania inwestycyjnego w zakresie sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. nie mogli spełnić wymagań właściwych dla niezbędnych robót budowlanych dla opisanego zadania inwestycyjnego inwestora. Według skarżącego, planowane przez inwestora zamierzenie inwestycyjne dotyczy zarówno inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, jak i w zakresie sieci dystrybucyjnej, o czym jego zdaniem świadczy zestawienie planowanych działań inwestycyjnych przedstawione przez skarżącego na stronie 10 odwołania. Zdaniem skarżącego, z tego zestawienia wynika, że zakres prac w zakresie obecnych i planowanych elementów sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. zdaje się być znacznie większy niż inwestycji w sieć przesyłową. Z uwagi na to, że przepisy specustawy przesyłowej nie mają zastosowania do lokalizacji i realizacji inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej, według skarżącego organ I instancji nie był uprawniony do wydania pozytywnej decyzji w zakresie sieci dystrybucyjnej na rzecz Spółki [...] S.A. Z uwagi na powyższe skarżący stwierdził, że przepisy specustawy przesyłowej nie stanowią podstawy dla ograniczenia sposobu korzystania z jego nieruchomości oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor, a więc na rzecz Spółki [...] S.A. W opinii skarżącego, specustawa przesyłowa w sposób "klarowny" określa jaki typ inwestycji może być realizowany w oparciu o jej przepisy, tj. strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, czyli takich, które są wskazane w załączniku do tej ustawy (art. 2 specustawy przesyłowej) oraz dotyczy sieci przesyłowej, rozumianej przez pryzmat przepisów ustawy Prawo energetyczne. Z uwagi na powyższe skarżący uznał za zasadne stwierdzenie, mające – w jego przekonaniu – oparcie w wykładni literalnej oraz systemowej, że wskazana w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej możliwość ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie ma zastosowania do urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej. W ocenie skarżącego fakt ten potwierdza także wykładnia celowościowa bazująca na twierdzeniach uzasadnienia projektu specustawy przesyłowej, który w pkt 41 wskazuje, że "skutki wynikające z art. 22 będą odnosiły się wyłącznie do tych nieruchomości, które zostały wskazane przez wnioskodawcę we wniosku o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, przy czym przewiduje się, że będą to nieruchomości przeznaczone pod przesyłowe linie elektroenergetyczne". Skarżący zwrócił uwagę, że faktu własności i "operacyjnego wykorzystania" projektowanych linii dystrybucyjnych na rzecz Spółki [...] S.A. nie zaprzecza inwestor, bowiem w piśmie przekazanym organowi I instancji 10 sierpnia 2017 r. wskazuje, że choć prace w zakresie sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. będą wykonywane wyłącznie na zlecenie inwestora, to jednak "niezbędne prace nie powodują wykonywania przez [...] S.A. obowiązków przedsiębiorcy dystrybucyjnego, bowiem nie mają na celu ani eksploatacji, ani konserwacji, ani remontu, ani też niezbędnej rozbudowy sieci dystrybucyjnej". Zdaniem skarżącego, skoro decyzja organu I instancji mogła być skierowana jedynie do inwestora, to pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji w niezmienionym zakresie skutkować będzie ujawnieniem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i innych osób w księgach wieczystych, ustanowionego na rzecz inwestora, podczas gdy inwestor nie będzie mógł skorzystać z takiego uprawnienia w odniesieniu do sieci dystrybucyjnych, których nie jest właścicielem lub też podmiotem pełniącym funkcję operatora systemu dystrybucyjnego. Skarżący zauważył, że organ I instancji nie dostrzegł tego, że inwestor wskazał, jakie powierzchnie danych nieruchomości podlegać będą ograniczeniom, o czym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, co jednakże nie znalazło odzwierciedlenia w decyzji Wojewody. Wojewoda natomiast w zaskarżonej decyzji ograniczył w sposobie korzystania z nieruchomości, wbrew wnioskowi inwestora, działając bez podstawy prawnej, w całości, a nie tylko w niezbędnej części, co jest niedopuszczalne w świetle art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej. W ocenie skarżącego organ I instancji nie określił prawidłowo w zaskarżonej decyzji warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, czym naruszył art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy przesyłowej. Skarżący podkreślił, że organ I instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "inwestycję należy projektować, budować i eksploatować zgodnie z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej". Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest, aby ograniczyć rozstrzygnięcie decyzji jedynie do ogólnego przywołania przepisów obowiązującego prawa, bowiem odmienne podejście czyniłoby regulację art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy przesyłowej regulacją pustą i nie mającą znaczenia prawnego. Według skarżącego, z uwagi na to, że ten element decyzji został przewidziany wprost w przepisach specustawy przesyłowej, to organ I instancji zobowiązany był do kompleksowego ustalenia warunków ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora. W podobny sposób, w ocenie skarżącego, organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej, który to przepis wymaga, aby decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawierała wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Skarżący zarzucił bowiem, że w tym zakresie organ I instancji po raz kolejny posłużył się odwołaniem do ogólnego zakresu obowiązków inwestora, nie zważając zupełnie na zagrożenia, jakie wiążą się z podjęciem działania inwestycyjnego na nieruchomościach obciążonych ograniczeniami, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. W szczególności organ I instancji nie doprecyzował w jaki sposób inwestor "rejestrował będzie, w sposób obiektywny i weryfikowalny, fakt zajęcia nieruchomości w okresie realizacji zamierzenia inwestycyjnego". Nadto, organ I instancji nie zobowiązał inwestora do udokumentowania jakie prace oraz w jakim zakresie będą wykonane w odniesieniu do precyzyjnie oznaczonych części nieruchomości. Brak takich zobowiązań – w ocenie skarżącego – utrudniać będzie "podmiotom dotkniętym" działaniami inwestora skuteczne dochodzenie swoich praw, bez konieczności ponoszenia znacznych środków finansowych celem ustalenia danych, którymi dysponuje lub dysponować będzie w przeszłości inwestor. Odwołanie od decyzji Wojewody złożyła również Z. P., zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła decyzji Wojewody, że narusza prawo, a także "interes właściciela działki obciążonej jej skutkami". Zdaniem skarżącej samo postępowanie prowadzone w sprawie wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji prowadzone było bardzo szybko, powierzchownie, co uniemożliwiało rozpoznanie sprawy w sposób prawidłowy. Skarżąca poinformowała, że jest współwłaścicielką działki nr [...] położonej w [...] i z informacji, które uzyskała wynika, że działka ta będzie podlegać ograniczeniom w korzystaniu ustanowionymi na rzecz inwestora. Powyższe ograniczenia – jak wskazała skarżąca – mają mieć charakter tymczasowy, na czas budowy, oraz trwały, związanym z wybudowaniem oraz utrzymaniem linii przesyłowej. Skarżąca podniosła, że z informacji uzyskanych przez nią wynika również, że zakres ograniczenia na tej działce będzie wynosić ok. 450 m2. Zdaniem skarżącej zakres zajęcia tego obszaru został ustalony nieprawidłowo, tj. w sposób zaniżony. Podniosła, że w styczniu 2017 r. pracownik Spółki [...] S.A. przedstawił jej wycenę rzeczoznawcy, która była związana z budową linii przesyłowej na działce nr [...] i miała dotyczyć ograniczenia prawa korzystania z tej nieruchomości na obszarze 1580 m2, a więc jest to powierzchnia czterokrotnie większa niż powierzchnia ograniczeń wskazana w decyzji Wojewody, a powierzchnie te nie powinny się różnić. Skarżąca wskazała, że nowa linia przesyłowa zastąpi dotychczasową linię na tej działce, na której pozostanie w tym samym miejscu aktualnie stojący słup energetyczny. Tak więc jest niemożliwe, aby różnice w powierzchniach były tak znaczące. Zdaniem skarżącej nikt nie zbadał, czy powierzchnie ograniczeń zostały ustalone właściwie, gdyż postępowanie było prowadzone w "sposób jednostronny", co jest niedopuszczalne. Zaniżenie wielkości powierzchni ograniczeń – w ocenie skarżącej – narusza jej prawo, gdyż budowa linii energetycznej będzie wiązać się w rzeczywistości z zajęciem większej powierzchni działki, "czego Wojewoda [jej] nie wynagrodzi". Skarżąca stanęła na stanowisku, że "nikt" nie zweryfikował wniosku inwestora w tym zakresie. Skarżąca podniosła również, że jest współwłaścicielką działki nr [...] w [...]. Jak wskazała skarżąca, na sąsiedniej (i kolejnej) działce ma przebiegać nowa linia energetyczna Spółki [...] S.A. Budowa tej linii ograniczać będzie sposób korzystania z działki nr [...], jednakże skarżąca nie uzyskała informacji, aby działka ta była objęta ograniczeniami. Według skarżącej takie działanie narusza prawo oraz godzi w jej interesy, gdyż budowa linii energetycznej Spółki [...] S.A. będzie ograniczać sposób wykorzystania z jej działki, a ponieważ działka ta nie została uwzględniona w decyzji Wojewody, to organ I instancji nie wynagrodzi jej z tego tytułu faktycznych ograniczeń. Skarżąca wskazała, że Spółka [...] S.A. jest firmą inną niż [...] S.A., stąd też nie rozumie dlaczego w decyzji Wojewody zostały wprowadzone ograniczenia "dla korzyści" Spółki [...] S.A. Według skarżącej takie działania są niezgodne z prawem. Zgłosiła także zastrzeżenia "co do poszanowania praw związanych z budową". Według skarżącej faktyczne ograniczenia związane z budową będą większe, a zatem przedmiotowa decyzja Wojewody powinna "jasno" określić sposób udokumentowania tych prac. Natomiast z uzyskanych przez skarżącą informacji wynika, że decyzja Wojewody nie określa obowiązków w takim zakresie. Skarżąca podniosła także, że nie jest w stanie weryfikować, czy budowa i linia energetyczna będą zajmować ok. 450 m2 czy też 1500 m2. Zdaniem skarżącej, decyzja Wojewody powinna określać to jednoznacznie, a jednak nie ma w niej takich zapisów. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera elementy wskazane w art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej. W ramach inwestycji objętej tym wnioskiem nie jest przewidziana budowa stacji elektroenergetycznej, dlatego inwestor nie był zobowiązany do przedłożenia map z projektem podziału nieruchomości, które tylko w części są położone w granicach terenu objętego wnioskiem, w tym terenu przeznaczonego pod budowę stacji elektroenergetycznej, sporządzonych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej, jak również nie był zobowiązany do wskazania nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, jeżeli jest prowadzona dla nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 specustawy przesyłowej (art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). Wobec powyższego, inwestor we wniosku nie wskazał również ograniczonych praw rzeczowych obciążających nieruchomości, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej, jeżeli dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta lub zbiór dokumentów i prawa te zostały w nich ujawnione. Dla realizacji przedmiotowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej również nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 6 specustawy przesyłowej. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Wojewoda pismem z 17 lipca 2017 r. zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń: - w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od 17 do 25 lipca 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu od 17 lipca 2017 r., - w Urzędzie Miasta i Gminy [...] w dniach od 18 do 25 lipca 2017 r. oraz na stronie internetowej tego urzędu w tym samym terminie, - w prasie o zasięgu ogólnopolskim – "Gazeta Polska Codziennie", wydanie z 24 lipca 2017 r. W przedmiotowym obwieszczeniu organ I instancji zawarł oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, według katastru nieruchomości oraz księgi wieczystej, oraz informację o terminie i miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy. W toku postępowania przed Wojewodą strony postępowania wniosły zastrzeżenia i wnioski, które organ I instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do zagadnień poruszonych przez strony postępowania. Mając na uwadze przepis art. 7 ust. 6 specustawy przesyłowej, Wojewoda złożył wnioski o ujawnienie w księgach wieczystych wszczęcia postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda wydał [...] sierpnia 2017 r. decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji, mając na względzie opinię przedstawioną przez inwestora, ustosunkował się do zarzutów i wniosków podniesionych przez strony postępowania. Stosownie do art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu. Zgodnie z art. 8 ust. 2 specustawy przesyłowej, projekt powyższej decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie architektury i urbanistyki. Zgodnie z art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, Wojewoda doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędzie gminy właściwym ze względu na lokalizację inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego i urzędu gminy, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji: - w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od 18 sierpnia do 2 września 2017 r. oraz na stronie internetowej tego organu od dnia 17 sierpnia 2017 r., - w Urzędzie Miasta i Gmina [...] w dniach od 21 sierpnia do 4 września 2017 r., - w prasie o zasięgu ogólnopolskim "Gazeta Polska Codziennie" wydanie z dnia 26-27 sierpnia 2017 r. Właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody organ I instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomienia wysłanego na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniu oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 10 ust. 2 specustawy przesyłowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Kontrolowana decyzja Wojewody (z zastrzeżeniem uchybienia w zakresie uchylenia pkt IX) czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej. Organ odwoławczy stwierdził, że wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Analizując decyzję Wojewody organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w pkt IX wyznaczył termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanie się ostateczna. Natomiast decyzja Wojewody dotyczy nieruchomości, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na jej teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Podstawą realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia jest decyzja o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, która powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku (art. 6 ust. 1 specustawy przesyłowej). W art. 8 ust. 1 specustawy przesyłowej wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej (art. 8 ust. 1 pkt 7 specustawy przesyłowej) oraz nieruchomości, przez które urządzenia przesyłowe mają przebiegać (art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii, stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej o ograniczeniu tego prawa poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym innych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Należy odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, wynikający z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy tych nieruchomości, co do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek określony w art. 19 ust. 3-5 tej ustawy. Błędne zatem w tym względzie jest orzeczenie w pkt IX zaskarżonej decyzji, 120-dniowego terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Uchybienie w postaci braku możliwości określenia w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej terminu z art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, w stosunku do nieruchomości wskazanych w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w tym zakresie i odmową określenia takiego terminu. Organ odwoławczy uchyla bowiem zaskarżoną decyzję w części i rozstrzyga sprawę w tym zakresie co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa w określonej części. Decyzja jest zaś nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji (jej części) wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna. Konsekwencją przedstawionego powyżej stanowiska jest dokonana, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zmiana, szczegółowo określona w punkcie I. zaskarżonej decyzji Ministra. Minister uznał, że nie narusza ono zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 kpa. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy przesyłowej oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punkcie I. kwestionowanej decyzji Ministra. Rozpatrując odwołania Minister wskazał, że zarówno Wojewoda, jak i Minister Infrastruktury i Budownictwa, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena przez te organy racjonalności, czy aspektów ekonomicznych i społecznych koncepcji przedstawionej przez inwestora. To inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji podlega zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy przesyłowej. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego zakreślającego te granice. Minister Infrastruktury i Budownictwa, pismami z 27 września 2017 r. i z 27 października 2017 r. wezwał inwestora do wypowiedzenia się w sprawie podniesionych przez skarżących zarzutów w przedmiocie lokalizacji planowanej inwestycji. W pismach z 9 października 2017 r. i z 16 listopada 2017 r. inwestor odniósł się do zastrzeżeń i uwag skarżących, wskazując, że w jego ocenie nie zasługują one na uwzględnienie. Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy przesłał skarżącym stronom przy pismach z 19 października 2017 r. i z 24 listopada 2017 r. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, działając na podstawie art. 10 kpa, pismem z 1 grudnia 2017 r. Minister zawiadomił skarżących o możliwości wypowiedzenia się, przed wydaniem rozstrzygnięcia, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 5 dni od dnia otrzymania tego pisma oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym. W piśmie z 12 grudnia 2017 r. Z. P. wniosła o: 1) przesłanie stanowiska inwestora zawierającego odpowiedź na zarzuty podniesione przez A. P., "ponieważ stanowisko to ma być również odpowiedzią na (...) [jej] zarzuty", którego jednakże nie otrzymała; 2) weryfikację przez uprawnionego biegłego, czy powierzchnie ograniczeń zostały ustalone prawidłowo zarówno geodezyjnie, jak i pod względem faktycznego oddziaływania urządzeń w przyszłości; 3) weryfikację przez uprawnionego biegłego czy konieczna jest budowa linii energetycznej "tak jak życzy sobie tego inwestor"; 4) weryfikację przez uprawnionego biegłego, czy możliwe jest takie przeprowadzenie linii energetycznej "aby nie wpływać na działkę [...] w [...]"; 5) przekazanie, przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody, informacji dotyczącej rozpoznania zgłoszonych wniosków oraz umożliwienie skarżącej zapoznania się z aktami postępowania po zebraniu materiału dowodowego w terminie dłuższym niż 5 dni. W ocenie skarżącej planowana inwestycja będzie przebiegać dowolnie i nie zgodziła się ze stanowiskiem inwestora, że "decyzję w tym zakresie podejmuje tylko inwestor". Skarżąca podniosła, że zgodnie z przepisami specustawy przesyłowa "inwestycja może dotyczy tylko prac niezbędnych". Z uwagi na to, wniosła o weryfikację przez biegłego, czy planowane prace, np. w obrębie działki nr [...] w [...], są niezbędne, bowiem – jej zdaniem – nie są. Według skarżącej, linia energetyczna, która aktualnie przebiega w pobliżu tej działki "nie musi przecież zmieniać swojej lokalizacji". W tym zakresie skarżąca podniosła, że została poinformowana, że "wystarczy zmodyfikować jej kawałek przez przekop albo obniżenie". W związku z tym – w ocenie skarżącej – powyższa kwestia wymaga weryfikacji. Według skarżącej weryfikacji przez biegłego wymaga także określona powierzchnia ograniczeń stałych i tymczasowych. W ocenie skarżącej, wpływ oddziaływania linii energetycznej na działkę nr [...] położoną w [...] jest znacznie większy, niż wynika to z załączonej przez inwestora mapy, ponieważ zakończenia linii na słupie oddziaływać będą jeszcze promieniowo na przestrzeni kilkunastu metrów w każdym kierunku, co z kolei wynika – zdaniem skarżącej – z załączonego przez nią operatu szacunkowego dostarczonego jej przez inwestora na początku 2017 r. Skarżąca podniosła, że przedmiotowy operat został sporządzony w związku z budową tej konkretnej linii energetycznej przez przedstawiciela Spółki [...] S.A. Z uwagi na powyższe wątpliwości, skarżąca wniosła o zweryfikowanie powierzchni wyznaczonych ograniczeń przez uprawnionego biegłego. Wniosek o powołanie biegłego skarżąca uzasadniła również tym, że – w jej ocenie – weryfikacja przez biegłego powierzchni ograniczeń, czy też niezbędności prac jest konieczna z uwagi na "podejście" inwestora co do własności prywatnej i dowolnej oceny, czy zakres oddziaływania inwestycji jest znikomy czy też nie. Skarżąca odnosząc się do stwierdzenia inwestora, że "żaden z gestorów nie będzie korzystał z uprawnień przyznanych inwestorowi na mocy decyzji lokalizacyjnej", podniosła, że wciąż nie rozumie dlaczego jej działka nr [...] z obrębu [...] oraz działki innych osób, znajdują się pod planowaną linią energetyczną Spółki [...] S.A. i mają podlegać ograniczeniom o charakterze trwałym. Według skarżącej, jeżeli inwestor nie będzie korzystał z tych ograniczeń, a nie będzie, ponieważ nie jest właścicielem sieci dystrybucyjnej, to niedopuszczalne jest obciążenie wymienionej działki oraz innych działek w sposób trwały obciążaniami w związku z planowanymi lub istniejącymi instalacjami zarządzanymi przez Spółkę [...] S.A. Skarżąca ponownie zwróciła uwagę, że specustawa przesyłowa wymaga, aby wprost określić wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich w związku z planowaną inwestycją. Zdaniem skarżącej decyzja Wojewody powinna wprost określić w jaki sposób "rozgraniczy się teren prac", w jaki sposób będzie rejestrowane rozpoczęcie i zakończenie prac, jak długo będą mogły być prowadzone prace, w jakim terminie ma nastąpić uprzątnięcie terenu. Skarżąca wskazała ponadto, że w decyzji Wojewody powinny również zostać wskazane niezależne od inwestora podmioty, które na jego koszt będą monitorować i dokumentować dla potrzeb wszystkich zainteresowanych działania inwestora na terenie zajętych nieruchomości. Zdaniem skarżącej powinno być "jasne rozgraniczenie" co inwestor może, a czego nie może na podstawie przedmiotowej decyzji. W piśmie z 4 stycznia 2018 r. A. P. wniósł o: 1. przeprowadzenie dowodu z wniosku Spółki [...] S.A. z 21 listopada 2017 r. o ustanowienie służebności przesyłu na działkach nr [...] i nr [...], położonych w [...], skierowanego do Sądu Rejonowego w [...] (sygn. akt [...]); 2. pozyskanie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu umowy (wraz z załącznikami i ewentualnymi aneksami) zawartej pomiędzy inwestorem a Spółką [...] S.A. z [...] marca 2013 r. dotyczącej rozbudowy i modernizacji stacji [...] KV nr [...], znajdującej się w posiadaniu inwestora; 3. pozyskanie i przeprowadzenie dowodu z umowy (wraz z załącznikami i ewentualnymi aneksami) zawartej pomiędzy inwestorem a Spółką [...] S.A. z [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie usunięcia kolizji z siecią elektroenergetyczną stanowiącą składnik majątku Spółki [...] S.A. Oddział w [...], znajdującej się w posiadaniu inwestora; 4. przeprowadzenie dowodu z wydruku komunikatu prasowego z [...] października 2012 r. pt. "Oferta [...]"; 5. przeprowadzenie dowodu z wydruku komunikatu prasowego z [...] stycznia 2013 r. pt. "Oferta [...] na rozbudowę stacji [...]"; 6. pozyskanie i przeprowadzenie dowodu z Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia przywołanych w treści pisma inwestora z 9 sierpnia 2017 r., a dotyczących przetargu na rozbudowę i modernizację stacji [...] kV [...] wraz z wprowadzeniem linii 2x2x400 kV, w którym w styczniu 2013 r., wybrano jako najkorzystniejszą ofertę Spółki [...] S.A. W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał, że stanowisko inwestora przedstawione w piśmie z 9 października 2017 r. nie znajduje oparcia w stanie faktycznym i prawnym sprawy i stanowi jedynie "wyraz oczekiwania Wnioskodawcy na utrzymanie w mocy decyzji, rażąco naruszającej prawo oraz interesy pozostałych uczestników postępowania". Skarżący podniósł, że w połowie grudnia 2017 r. otrzymał z Sądu Rejonowego w [...] odpis wniosku Spółki [...] S.A. z 21 listopada 2017 r. o ustanowienie służebności przesyłu na działkach nr [...] i nr [...], który to wniosek został sporządzony przez adw. M. M., który reprezentuje również inwestora w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Tym samym – w ocenie skarżącego – aktualnie wystąpiła sytuacja, w której dwa różne podmioty, reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, domagają się w tym samym czasie i zakresie ograniczenia jego praw rzeczowych w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...], celem uzyskania prawa do dysponowania wymienionymi nieruchomościami na cele budowlane. Skarżący przy tym zwrócił uwagę, że inwestor w trakcie niniejszego postępowania, odnosząc się do jego zarzutu dotyczącego próby wykorzystania uprawnień wynikających z postanowień specustawy przesyłowej na rzecz Spółki [...] S.A., wielokrotnie zaprzeczał, aby ograniczenia rzeczowe postulowane na wskazanych działkach skarżącego miałyby być wykorzystane przez podmiot inny niż on. Skarżący stwierdził, że z uwagi na to, że dotychczasowe oświadczenia inwestora pozostają w sprzeczności z treścią wymienionego wniosku Spółki [...] S.A. z 21 listopada 2017 r., konieczna staje się weryfikacja wszelkich dotychczasowych twierdzeń inwestora złożonych w toku postępowania odwoławczego. W celu weryfikacji tych twierdzeń – zdaniem skarżącego – w pierwszej kolejności Minister powinien przeprowadzić dowód z dokumentów załączonych przez Spółkę [...] S.A. do wniosku z 21 listopada 2017 r. o ustanowenie służebności przesyłu. W opinii skarżącego, przeprowadzenie dowodu z umów zawartych pomiędzy inwestorem a Spółką [...] S.A., o których zawarciu skarżący nie miał dotychczasowej wiedzy, jest konieczne w celu uzyskania odpowiedzi na pytania dotyczące: 1) relacji zachodzących pomiędzy inwestorem a Spółką [...] S.A. w odniesieniu do infrastruktury elektroenergetycznej, której lokalizacja jest ustalana w niniejszej sprawie; 2) kwestii "własności" planowanej do wybudowania infrastruktury w zakresie sieci dystrybucyjnej 110 kV na działkach nr [...] i [...]; 3) określenia, które z przedsiębiorstw – czy to inwestor, czy to Spółka [...] S.A. realizować będzie zamierzenie budowlane w zakresie budowy linii 110 kV; 4) zakresu planowanych prac w zakresie infrastruktury elektroenergetycznej, której lokalizacja jest ustalana w niniejszej sprawie. Według skarżącego pojawienie się uzasadnionych wątpliwości w zakresie twierdzeń inwestora, na skutek wniosku o ustanowienie służebności przez Spółkę [...] S.A., rozciąga się również na ocenę niezbędności wykonania i przebiegu zamierzenia inwestycyjnego w zakresie budowy linii elektroenergetycznej 110 kV m.in. na działkach nr [...] i nr [...]. Skarżący poddał w tym miejscu w wątpliwość stwierdzenia inwestora dotyczące możliwości skablowania istniejącej sieci Spółki [...] S.A. w miejscach kolizji z planowaną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej, zawarte w piśmie inwestora z 9 października 2017 r. W ocenie skarżącego, stanowisko inwestora zawarte w tym piśmie zwraca przede wszystkim uwagę, że główną motywację dla ustalenia takiego a nie innego przebiegu linii 110 kV, była "optymalizacja kosztowa". Z powyższych względów, inwestor "scedował w istocie" w niniejszej sprawie wszelkie kompetencje związane z kwestią "budowy linii 400 kV – [...]" na rzecz Spółki [...] S.A. w ramach umowy zawartej na skutek postępowania przetargowego na rozbudowę i modernizację stacji 220/110 kV [...] wraz z wprowadzeniem linii 2x2x400 kV, rozstrzygniętego w styczniu 2013 r., tj. na ponad 4 lata przed ujęciem przedmiotowej inwestycji w zakresie budowy linii 400 kV możliwej do zrealizowania w oparciu o przepisy specustawy przesyłowej. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie nie występują żadne ograniczenia prawne oraz techniczne uniemożliwiające skablowanie (lub też skrzyżowanie na różnych poziomach gruntu) istniejącej sieci Spółki [...] S.A. w miejscach kolizji z planowaną inwestycją w zakresie sieci przesyłowej inwestora. Tym samym – w ocenie skarżącego – jedynym kryterium ograniczającym inwestora, czy też Spółkę [...] S.A. są prawdopodobnie względy natury finansowej. Skarżący podkreślił, że wybór przez inwestora określonej formy realizacji inwestycji w 2012 r., tj. na 3 lata przed uchwaleniem specustawy przesyłowej i na 5 lat przed objęciem jej "hipotezą budowy linii 400 kV" przez podmiot trzeci, deklarujący możliwość jej wykonania za kwotę 74% planowanego budżetu, nie może stanowić uzasadnienia dla realizacji przez inwestora dowolnych robót budowlanych w oparciu o przepisy specustawy przesyłowej. Z powyższych względów konieczne jest przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. "Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia", na okoliczność niezbędności robót budowlanych. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowisk inwestora, jak również zarzutów skarżących stron, Minister Infrastruktury i Budownictwa stwierdził, że objęcie zakresem przedmiotowej inwestycji działek skarżących, w sposób wskazany we wniosku inwestora nie narusza prawa, a rozwiązania projektowe zatwierdzone w decyzji Wojewody są prawidłowe. W ocenie Ministra, decyzja Wojewody nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności skarżących stron. Ingerencja we własność związana z realizacją inwestycji odpowiada tylko jej koniecznemu zakresowi. Teren będący własnością skarżących nie został zajęty w wymiarze większym, niż jest to wymagane dla realizacji inwestycji. Minister za niezasadny uznał zarzut A. P. dotyczący braku wyjaśnienia zasadności lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora. Specustawa przesyłowa, w oparciu o której przepisy wydano zaskarżoną decyzję Wojewody jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna realizacja inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i w związku z tym poprawa bezpieczeństwa energetycznego kraju leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora, natomiast z drugiej zdecydowane ograniczenie uprawnień właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze inwestycji. W świetle przepisów specustawy przesyłowej, organ wydający decyzję o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej optymalną według niego lokalizację. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji. Przepisy specustawy przesyłowej nie zobowiązują również inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania czy innych podmiotów. Niedopuszczalna jest ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. To inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o słuszności i racjonalności realizacji danego przedsięwzięcia w sieci przesyłowych. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie posiadają kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Organ wydający decyzję w oparciu o przedłożony wniosek inwestora nie jest uprawniony do ingerowania w jego założenia, w tym w przebieg inwestycji liniowej. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia w zakresie sieci przesyłowych. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Minister zauważył przy tym, że lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Granice tych praw i interesów określają przepisy specustawy przesyłowej oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia, co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez objęcie zakresem decyzji Wojewody prac związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A.), podczas gdy decyzja o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może dotyczyć jedynie zadania lokalizacyjnego w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi robotami budowlanymi. Ustawodawca w definicji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej określa, że jest to zadanie inwestycyjne wraz z wykonaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Roboty budowlane, to zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, roboty przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast według definicji zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 5 specustawy przesyłowej przez uzbrojenie terenu należy rozumieć sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc są to wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, które w rozumieniu przepisów o statystyce publicznej nie są budynkami (art. 2 pkt 11 tej ustawy). W specustawie przesyłowej ustawodawca nie rozróżnia przy tym uzbrojenia terenu ze względu na fakt bezpośredniego połączenia z projektowaną siecią przesyłową lub jego brak. Według Ministra oczywistym jest, że skoro elementem inwestycji strategicznej (w rozumieniu specustawy przesyłowej), jest zarówno zadanie inwestycyjne (a więc wszelkie roboty związane bezpośrednio z budową linii 2x2x400 kV), jak również wykonanie niezbędnych robót budowalnych, to do zbioru tych robót muszą należeć czynności inne aniżeli polegające na budowie linii przesyłowej, jednakże muszą wykazywać bezpośredni związek z tą inwestycją. W obliczu zobligowania inwestora do określenia zmian w dotychczasowym sposobie zagospodarowania i uzbrojeniu terenu (art. 4 ust. 1 pkt 2 specustawy przesyłowej) oraz analizy powiązania inwestycji z uzbrojeniem terenu (art. 4 ust. 2 pkt 3 specustawy przesyłowej), zgodnym z prawem jest zakwalifikowanie robót budowlanych dotyczących uzbrojenia terenu jako "niezbędnych" w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. W przeciwnym razie rozszerzenie przez ustawodawcę definicji "strategicznej inwestycji" o "niezbędne roboty budowlane" nie miałoby sensu. Jednocześnie, uniemożliwienie inwestorowi wykonywania robót niezbędnych, a polegających na usunięciu istniejących kolizji z uzbrojeniem terenu przez który przebiegać ma inwestycja, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, stawiałoby pod dużym znakiem zapytania sens projektowania specjalnych przepisów mających na celu ułatwienie krajowemu operatorowi przesyłowemu prowadzenia inwestycji służących zapewnieniu publicznego bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. Bez jednoczesnego prowadzenia prac budowlanych zarówno w ramach zadania inwestycyjnego, jak i niezbędnych robót budowlanych jej towarzyszących, nie jest możliwe – jak wyjaśnił inwestor – z technologicznego punktu widzenia zakończenie budowy linii 2x2x400 kV. Z akt sprawy wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne ma za zadanie połączyć istniejącą stację elektroenergetyczną [...], będącą jednocześnie jednym z głównych węzłów zasilających w energię elektryczną szeroko pojętą aglomerację [...], z systemem przesyłowym na poziomie napięć 400 kV, co znacząco zwiększy bezpieczeństwo zasilania aglomeracji poprzez zapewnienie dodatkowego dostępu do energii elektrycznej opartego o stabilną podstawę Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Przebieg nowobudowanej linii 400 kV łączącej [...] z miejscem wcięcia do istniejącej linii 400 kV relacji [...] w pobliżu miejscowości [...], wraz z przebudową stojącej w kolizji z nową linią 400 kV istniejącej infrastruktury, stanowi zoptymalizowany na przestrzeni ostatnich 5 lat wynik uzgodnień pomiędzy inwestorem a organami administracji samorządowej i państwowej, właścicielami nieruchomości oraz podmiotami zarządzającymi kolidującymi sieciami. Odcinek o długości 3,5 km łączący w projektowanym przebiegu obydwa punkty systemu Krajowego Systemu Elektroenergetycznego jest najkrótszym możliwym do przeprowadzenia w terenach charakteryzujących się jak najmniejszą podatnością na ewentualny negatywny wpływ inwestycji na otoczenie, ze względu na poprowadzenie linii w miejscach odległych od siedzib ludzkich, przez tereny rolnicze, zieleni nieurządzonej oraz tereny już istniejącej infrastruktury technicznej. Inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. wskazał, że projektowana elektroenergetyczna linia napowietrzna WN 400 kV krzyżuje istniejącą infrastrukturę techniczną w zakresie: linii wysokiego napięcia 110 kV, linii średniego napięcia SN, linii niskiego napięcia nN, linii telekomunikacyjnych, sieci wodociągowej. Inwestor wyjaśnił, że konieczność oraz sposób zaprojektowania przebudowy infrastruktury kolidującej wynika z kilku czynników, w tym z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 marca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy urządzeniach energetycznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 492 z późn. zm.), przepisów technicznych ze szczególnym uwzględnieniem odległości izolacyjnych pomiędzy czynnymi elementami sieci elektroenergetycznych, oraz z uwarunkowań dotyczących zasad działania Krajowego Systemu Elektroenergetycznego, zgodnie z którymi należy minimalizować występowanie krzyżowania się linii różnych napięć ze względu na docelową pewność zasilania oraz ograniczenia w możliwościach uzyskiwania wyłączeń elementów sieci w przypadku awarii lub prac eksploatacyjnych (jakiekolwiek prace przy jednym z elementów krzyżujących wymagają wtedy także wyłączeń pozostałych sieci). Inwestor wskazał, że podstawową zaś zasadą projektową obligatoryjnie przyjmowaną podczas planowania rozwiązań w zakresie przebudowy jakiejkolwiek infrastruktury krzyżującej jest, aby poprzez zmianę układu nie pogarszać warunków technicznych i warunków pracy stanu istniejącego. Według inwestora zaprojektowany przez niego przebieg inwestycji w zakresie linii 400 kV oraz niezbędnej przebudowy infrastruktury kolidującej, przedstawiony we wniosku o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest zgodny w całości z wcześniejszymi postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz z warunkami technicznymi przebudowy sieci krzyżowanych uzgodnionymi w toku prac projektowych i optymalizacji technicznej czynionej według wymienionych powyżej założeń. Mając powyższe na uwadze inwestor stwierdził, że kluczowe dla możliwości zaistnienia nowej linii 400 kV przebudowy sieci kolidujących, których potrzeba w ogóle nie występowałaby gdyby nie planowana inwestycja strategiczna, traktować należy jako roboty budowlane niezbędne do przeprowadzenia przedmiotowego przedsięwzięcia oraz integralne komponenty inwestycji. Podobny charakter z punktu widzenia możliwości przeprowadzenia budowy linii 400 kV mają wszystkie pozostałe wymienione w decyzji Wojewody przebudowy sieci kolidujących, przy czym konieczność wykonania niektórych z nich powstała na zasadzie "zależności kaskadowej", tzn. przebieg linii 400 kV wymusza zmianę przebiegu linii 110 kV, zaś nowa lokalizacja linii 110 kV powoduje przebudowę kolidującej linii SN lub nN. Inwestor podkreślił, że kluczowe jest to, że żadna z nich nie będzie wykonywana z przyczyn innych, niż "uwolnienie terenu pod realizację inwestycji strategicznej". Minister Infrastruktury i Budownictwa podzielił argumentację inwestora, że wszelkie prace polegające na usunięciu (rozbiórce, demontażu) istniejącej infrastruktury technicznej (sieci uzbrojenia terenu), a więc dotyczące linii wysokiego napięcia 110 kV, linii średniego napięcia SN, linii niskiego napięcia nN, linii telekomunikacyjnych, sieci wodociągowej, które znajdują się na drodze projektowanej linii 400 kV mają charakter robót niezbędnych względem głównego zadania inwestycyjnego. Należy więc uznać, że są to roboty budowlane dotyczące sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, bowiem są konieczne do zrealizowania głównego zadania inwestycyjnego wchodzącego w zakres realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o czym stanowi art. 1 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. W ocenie organu odwoławczego za niezbędnością przeprowadzenia przez inwestora przebudowy sieci uzbrojenia terenu (kolidującej linii SN lub nN) w ramach realizacji planowanej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przemawia przede wszystkim fakt, że nie jest możliwe zakończenie budowy linii 400 kV bez jednoczesnej przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Minister podkreślił, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. W kontekście powyższych rozważań, Minister uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmującej zakres sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A. w sytuacji gdy sieć nie ma charakteru sieci przesyłowej, a [...] S.A. nie ma przymiotu strony w niniejszej sprawie. W ramach realizacji planowanej inwestycji będą realizowane prace polegające na przebudowie linii elektroenergetycznych należących do innych gestorów sieci, w tym do przedsiębiorcy dystrybucyjnego Spółki [...] S.A., co zostało uzgodnione przez inwestora z gestorami sieci w drodze odpowiednich porozumień kontraktowych. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy są to niezbędne roboty budowlane, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. Realizacja robót budowlanych polegających na usunięciu kolizji sieci energetycznych nie wykracza poza zakres przedmiotowy specustawy przesyłowej, bowiem obowiązki operatora systemu elektroenergetycznego w rozumieniu ustawy Prawo energetyczne, realizującego strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowej sprawuje inwestor (art. 1 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). W ocenie organu odwoławczego, zakres realizacji zadania inwestycyjnego polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV, który uwzględnia również przebudowę sieci kolidujących związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej Spółki [...] S.A.), nie wykracza poza dyspozycję przepisów art. 5 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej. Ponadto, Minister odnosząc się do zaprezentowanego przez skarżącego zestawienia przebudowywanych sieci krzyżujących, którego zakres skarżący uważa za potwierdzenie sugestii, wedle której przebudowy sieci kolidujących wykraczają znacznie poza potrzeby inwestycji – inwestor jak podmiot wyspecjalizowany w przedmiotowej dziedzinie i posiadający odpowiednią wiedzę fachową – wskazał, że sama liczba, względnie długość linii kolizyjnych będących do przebudowy nie świadczy o wykroczeniu poza granice specustawy przesyłowej. Stacja Elektroenergetyczna [...] położona jest bowiem w terenie silnie zurbanizowanym, zatem uzbrojenie terenu w sieciową infrastrukturę użytkową jest w tym obszarze niezwykle bogate. Również za niezasadny Minister uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor (tj. na rzecz Spółki [...] S.A.), podczas gdy powyższy przepis dopuszcza jedynie wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora oraz w odniesieniu do przesyłowych linii elektroenergetycznych. Przepis art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, stanowi podstawę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W art. 22 ust. 2 specustawy przesyłowej nałożono na inwestora obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, po wykonaniu robót, o których mowa w ust. 1. Uznać należy, że treść art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej niewątpliwie koresponduje z definicją strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej określoną w art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Porównując treść powołanych przepisów należy dojść do wniosku, że uprawnienie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej polegające na ograniczeniu w zakresie korzystania z nieruchomości ustanowione na rzecz inwestora nie zostało ograniczone jedynie do posadowienia przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej służących do realizacji zadania inwestycyjnego w zakresie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ale dotyczy również innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a więc dotyczy robót budowlanych niezbędnych do realizacji tego zadania inwestycyjnego (art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej). Podział taki byłby uprawniony jedynie wówczas gdyby ustawodawca zdecydował się wyłączyć z definicji zawartej w art. 1 ust. 2 pkt 4 specustawy przesyłowej określającej pojęcie strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wykonanie niezbędnych robót budowlanych towarzyszących realizacji zadania inwestycyjnego, co nie ma miejsca w odniesieniu do tej regulacji. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa skoro podmiotem wnioskującym o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych była Spółka [...] S.A., a nie Spółka [...] S.A., to jedynie na rzecz inwestora zostały ustalone na mocy decyzji Wojewody ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uregulowane w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Przedmiotowe ograniczenia – wbrew błędnemu stanowisku skarżącego – nie mogły zostać nałożone na Spółkę [...] S.A. Decyzja Wojewody została wydana na wniosek inwestora, którym w niniejszej sprawie jest Spółka [...] S.A i jeśli w decyzji są wprowadzane ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, to są one wprowadzane na rzecz tego podmiotu, a nie na rzecz innych gestorów sieci ulegających przebudowie w ramach strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wymaga również ponownie podkreślenia, że inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. stwierdził, że posadowienie w nowym przebiegu przebudowanych urządzeń infrastruktury innej aniżeli stricte przesyłowa, jest niezbędne do korzystania z linii 2x2x400 kV, bowiem bez uwolnienia terenu pod zadanie inwestycyjne nie będzie możliwe korzystanie z przedmiotowej linii. Inwestor ponadto dodał, że żaden z gestorów przebudowywanych urządzeń znajdujących się na trasie projektowanej linii 2x2x400 kV nie będzie korzystał z uprawnień przyznanych mu na mocy decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Nawet bowiem przekazanie przebudowanych urządzeń ich dotychczasowym gestorom nie będzie skutkowało przeniesieniem uprawnień z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej na podmioty inne aniżeli inwestor. Z powyższych względów, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, za całkowicie niezasadne należy uznać wnioski dowodowe skarżącego, które zostały zawarte w piśmie z 4 stycznia 2018 r. Uzyskanie stosownych uprawnień wynikających z pozyskanych służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorców kolizyjnych – jak słusznie wyjaśnił inwestor w piśmie z 9 października 2017 r. – jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wbrew temu co sugeruje skarżący, prowadzone postępowanie w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu z wniosku Spółki [...] S.A. nie wpływa na brak możliwości orzeczenia na mocy decyzji Wojewody na rzecz inwestora w stosunku do działek nr [...] i [...], z obrębu [...] skutku, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Wobec powyższego, w ocenie Ministra, pozbawione celowości jest dalsze rozważanie tych wszystkich zarzutów skarżącego, które koncentrują się na powiązaniu inwestycji przesyłowej z wnioskiem Spółki [...] S.A. z 21 listopada 2017 r. (przywołanym przez skarżącego w piśmie z 4 stycznia 2018 r.) o ustanowienie na rzecz tej Spółki służebności przesyłu na jego działkach. Minister wskazał przy tym, że organ wydający decyzję dotyczącą ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. Jeżeli, w wyniku realizacji spornej inwestycji, skarżący poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie mu przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym. Przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę, jak Ministra Infrastruktury i Budownictwa, nie jest również prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżącego, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżącego zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury i Budownictwa w niniejszym postępowaniu nie jest również organem uprawnionym do badania sposobu finansowania przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie sieci przesyłowych. Wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych organ orzekający dokonuje jedynie oceny prawnej dopuszczalności lokalizacji inwestycji we wnioskowanym miejscu. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego, co do powierzchni ograniczenia trwałego na działce nr [...] z obrębu [...], która wynosi 519 m2, gdy tymczasem jego zdaniem powinna wynosić 10.000 m2 i powinna zostać obliczona jako wypadkowa długości projektowanych linii dystrybucyjnych o długości nie mniejszej niż 310 mb każda, Minister wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że nowo projektowany odcinek linii [...] z racji swego przebiegu podyktowanego miejscem wyjścia z pasa technologicznego linii 400kV oraz ominięciem cmentarza znajdującego się na nieruchomości nr [...] z obrębu [...], wymusza podejście przewodami napowietrznymi do słupa nr [...] znajdującego się na nieruchomości należącej do skarżącego pod innym kątem niż ma to miejsce w obecnej chwili. Inwestor wskazał, że zmiana układu przewodów narusza balans statyczny obecnego słupa (będącego słupem przelotowym – słabym), a co za tym idzie, niezbędna jest jego wymiana na słup mocny. Zatem trwała w skutkach, a związana z inwestycją zmiana istniejącej obecnie infrastruktury energetycznej na nieruchomości należącej do skarżącego polega na wybudowaniu nowego, mocniejszego słupa w bezpośredniej bliskości poprzedniego, doprowadzenia do niego przewodów napowietrznych od strony północno-wschodniej, oraz demontażu starego słupa. Wpływ oddziaływania nowo budowanej infrastruktury ograniczony jest na nieruchomości nr [...] do powierzchni 519 m2, zaś pozostała powierzchnia ograniczenia praw rzeczowych według wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych konieczna jest jedynie do tymczasowego zajęcia nieruchomości na potrzeby demontażu i ponownego montażu istniejących przewodów biegnących do kolejnego słupa nr [...] znajdującego się także na przedmiotowej nieruchomości. Zatem zgodnie z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] z obrębu [...] wynosi 5893 m2, z czego 519 m2 wynosi pod budowę linii 110 kV [...] S.A., 14 m2 – pod budowę linii nN [...] S.A., w tym powierzchnia wspólna ograniczenia wynosi 14 m2, oraz 5374 m2 – pod prace tymczasowe, wraz z demontażem linii 11kV i nN Spółki [...] S.A. Minister Infrastruktury i Budownictwa podzielił stanowisko inwestora uznające za błędne obliczenia skarżącego, który opiera na podstawie istniejącego przebiegu linii 100kV na swojej nieruchomości, bowiem – jak podkreślił inwestor – nie należy utożsamiać tej powierzchni z wpływem od nowo budowanej infrastruktury będącej przedmiotem strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Tym samym Minister podkreślił, że rozstrzygnięcie w decyzji Wojewody o ograniczeniu sposobu korzystania z działek skarżącego, w celu dokonania prac, o których mowa, w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, było prawidłowe. Ustosunkowując się natomiast do wspólnego zarzutu A. P. i Z. P. dotyczącego rozbieżności w zakresie określenia powierzchni ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości o charakterze trwałym w stosunku do działki nr [...] z obrębu [...], Minister wyjaśnił, że zgodnie z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] wynosi 915 m2, z czego 466 m2 wynosi zajęcie pod budowę linii 400 kV, oraz 449 m2 – pod realizację prac tymczasowych. W piśmie z 9 października 2017 r. inwestor wskazał, że przez przedmiotową nieruchomość przebiega istniejąca linia napowietrzna 400 kV orientacji [...]. Na potrzeby określenia zakresu oddziaływania inwestycji strategicznej na styku z istniejącą linią przyjęto "symboliczną granicę" będącą linią prostopadłą do osi istniejącej linii, przebiegającą na wysokości istniejących słupów ([...] oraz [...]), co jest zgodne z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wyjaśniającym treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem stałe w czasie oddziaływanie od nowej inwestycji przy założeniu szerokości pasa technologicznego równe 35 m od osi linii, wyliczone na tej podstawie wpływa na powierzchnię nieruchomości nr [...] w zakresie 466 m2, zaś powierzchnia 449 m2 jest potrzebna tymczasowo na potrzeby prowadzenia niezbędnych robót budowlanych, która to powierzchnia również jest objęta decyzją Wojewody. Minister Infrastruktury i Budownictwa podzielił stanowisko inwestora, że za błędne uznać należy obliczenia skarżącego, które opiera na podstawie zatoczenia kręgu o promieniu 35 m od osi istniejącego słupa, oznaczając w ten sposób domniemany wpływ oddziaływania na swoją nieruchomość. Inwestor wyjaśnił, że różnica w powierzchni określonej przez skarżącego w stosunku do tej, którą określił inwestor we wniosku jest w rzeczywistości powierzchnią oddziaływania istniejącej już linii, a więc tej, która wykracza poza ramy zadania przedmiotowego inwestycyjnego. Za niezasadny Minister uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej poprzez nieoznaczenie w treści zaskarżonej decyzji konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Przepis art. 4 ust. 1 specustawy przesyłowej wymienia elementy wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Elementem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest określenie linii rozgraniczających teren objęty wnioskiem, w tym linii rozgraniczających teren przeznaczony pod budowę stacji elektroenergetycznej, opracowanych geodezyjnie i przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, w skali co najmniej 1:5000, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy. Przepis ten nie wymaga od organu wskazywania dodatkowo obszaru obciążenia poszczególnych nieruchomości inwestycją, czy też jego zakresu. Obszar ten wyznaczony jest bowiem przez zaakceptowane przez organ orzekający linie rozgraniczające teren inwestycji (oczywiście w zakresie działek, które oznaczone zostaną jako objęte ograniczeniem z art. 22 specustawy przesyłowej). Mapy zatwierdzające linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Nie ma więc podstawy do nakładania na organ dodatkowych wymogów, nieprzewidzianych wprost przepisami specustawy przesyłowej. W ocenie Ministra nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z przepisu art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej wynika obowiązek po stronie organu orzekającego wskazania w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powierzchni ograniczenia korzystania z nieruchomości. Powyższe stanowisko skarżącego jest niezasadne w świetle obowiązującego brzmienia przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 specustawy przesyłowej, na mocy którego obszar zajęcia w ramach linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej został wskazany, w odniesieniu do poszczególnych działek gruntu wchodzących w zakres planowanej inwestycji, zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy, oraz znalazł swoje odzwierciedlenie w załącznikach mapowych stanowiących integralną część zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie przebieg inwestycji określono szczegółowo na mapach stanowiących załącznik do decyzji Wojewody, a w samej decyzji wyjaśniono, na czym będzie polegać ograniczenie sposobu korzystania z działek. W decyzji Wojewody precyzyjnie wymieniono nieruchomości podlegające ograniczeniom, o których mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, a w załączeniu mapowym (stanowiącym integralną część zaskarżonej decyzji) określono zakres terytorialny wykorzystania poszczególnych nieruchomości pod inwestycję przesyłową. Wobec powyższego, żądanie skarżącego dotyczące oznaczenia przez organ I instancji w treści decyzji Wojewody powierzchni ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (ich części) jest nieuzasadnione i nie znajduje swojego oparcia w przepisach specustawy przesyłowej. W ocenie Ministra niezasadny jest zarzut Z. P. dotyczący "niezabezpieczenia poszanowania praw właściciela", gdyż w zaskarżonej decyzji nie określono "w jaki sposób będzie rejestrowane rozpoczęcie i zakończenie prac, jak długo będą mogły być prowadzone prace, w jaki sposób będzie rejestrowane rozpoczęcie i zakończenie prac" oraz zarzut A. P. dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej poprzez brak określenia konkretnych wymagań dotyczących interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 5 specustawy przesyłowej decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Minister wyjaśnił, że zawarty w tym przepisie obowiązek uwzględnienia uzasadnionych (co trzeba tu podkreślić) interesów osób trzecich, należy interpretować w taki oto sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione. Tymczasem skarżący powołują się jedynie na interes subiektywny, upatrując go w utrudnieniu korzystania z ich działek podczas prowadzonych prac budowlanych. Minister zwrócił uwagę, że postępowanie w przedmiocie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, w którym ochrona interesów osób trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy mieć na uwadze odmienność postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oraz konieczność rozgraniczenia kompetencji organów administracji publicznej. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej nie może obejmować działań właściwych na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak ma to miejsce w decyzji o pozwoleniu na budowę. Konkretyzacja wymogów określonych w decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nastąpić może dopiero na kolejnych etapach realizacji inwestycji. Według Ministra ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Za niezasadny także Minister uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 4 specustawy przesyłowej poprzez brak określenia w treści decyzji Wojewody warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, podczas gdy warunki w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy z uwzględnieniem specyfiki inwestycji. W pkt IV decyzji Wojewody zostały określone warunki ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, które zostały określone w następujący sposób "Inwestycję należy projektować, budować i eksploatować zgodnie z obowiązującymi przepisami z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym ustawą z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 736 ze zm.)". Minister podzielił argumentację inwestora, że nie występują szczególne obostrzenia, które powinny być określone podczas realizacji przedsięwzięcia o charakterystyce linii elektroenergetycznej. Odesłanie w tym zakresie do przepisów ochrony przeciwpożarowej należy uznać za wystarczające i znajdujące swoje oparcie w przepisach prawa. W ocenie Ministra, nie może także odnieść zamierzonego skutku zarzut skarżącego polegający na naruszeniu art. 10 § 1 kpa, bowiem skarżący nie podjął próby wskazania, jakich czynności procesowych nie mógł dokonać, czy też wniosków dowodowych nie mógł w związku z tym złożyć. Takich wniosków dowodowych nie złożył również na etapie postępowania odwoławczego, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Organ I instancji zapewnił skarżącemu możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. Tym samym chybione jest stwierdzenie skarżącego, że Wojewoda uniemożliwił mu wzięcie czynnego działu w sprawie i wydał swoje rozstrzygnięciu w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącej, że postępowanie w sprawie było prowadzone "bardzo szybko, powierzchownie", co jej zdaniem uniemożliwiło rozpoznanie sprawy w sposób prawidłowy, Minister wskazał, że celem specustawy przesyłowej było przyspieszenie i usprawnienie postępowania w przedmiocie lokalizacji oraz realizacji inwestycji elektroenergetycznych. W celu maksymalnego przyspieszenia wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej przyjęto, że wydanie tej decyzji przez właściwego wojewodę powinno nastąpić w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku, przy czym naruszenie tego terminu obwarowane zostało sankcją pieniężną (art. 6 ust. 1-3 specustawy przesyłowej). W kontekście wspomnianego celu regulacji, a także w kontekście kategorycznego zwrotu, że organ "wydaje" decyzję w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku, należy uznać, że art. 6 ust. 1 specustawy przesyłowej nakłada na organ szczególny obowiązek dążenia do zakończenia postępowania w wyżej wskazanym terminie, tj. obowiązek szczególnej dbałości o rozpatrzenie sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Regulacje zawarte w specustawie przesyłowej istotnie ograniczają stosowanie ogólnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego w postaci zasady informowania (art. 9 kpa) i zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 kpa). Zdaniem Ministra, Wojewoda przeprowadził w sposób właściwy postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i rozważył wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji, wyjaśniając przy tym podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia w sposób wystarczający, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Za niezasadny Minister uznał zarzut skarżącej dotyczący tego, że nie określono ograniczenia w sposobie korzystania z działki skarżącej nr [...] oraz zarzut dotyczący niezasadności ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości w stosunku do powyższej działki. Wbrew twierdzeniu skarżącej w pkt VIII na str. 9 decyzji Wojewody organ I instancji ograniczył sposób korzystana w stosunku do działki nr [...], zgodnie z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, natomiast inwestor we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej w zakresie sieci przesyłowej wskazał na czym będą polegać ograniczenia w sposobie korzystania z tej działki, w tym wskazał powierzchnię działki, której te ograniczenia będą dotyczyć. Inwestor w piśmie z 16 listopada 2017 r. szczegółowo wyjaśnił, że na działce nr [...] ustanowione zostało ograniczenie tymczasowe o powierzchni 66 m2 oraz ograniczenie stałe o powierzchni 7 m2 związane z kablowaniem linii niskiego napięcia nN 0,4 kV wzdłuż drogi powiatowej [...]. Inwestor podkreślił także, iż na ww. działce o nr [...] nie będzie umieszczonych urządzeń dotyczących linii nN 0,4 kV, bowiem zakres ograniczeń dotyczy wyłącznie znikomego fragmentu pasa technologicznego. Ponadto inwestor w piśmie z 16 listopada 2017 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że w ramach inwestycji zaplanowana jest również przebudowa urządzeń należących do Spółki [...] S.A., która jest niezbędna dla wykonania prac polegających na posadowieniu w terenie linii przesyłowej 400 kV, z uwagi na to, że linie wzajemnie ze sobą kolidują, a obecnie funkcjonująca linia należąca do Spółki [...] S.A. musi zostać przebudowana, aby uwolnić teren pod budowę strategicznego zadania inwestycyjnego. Przy czym Minister zaprzeczył stwierdzeniom skarżącej, aby Spółka [...] S.A. mogła prowadzić jakiekolwiek prace na jej działce w oparciu o decyzję Wojewody wydaną na rzecz inwestora. Jak to już bowiem zostało szczegółowo wyjaśnione, przebudowa urządzeń należących do Spółki [...] S.A. jest niezbędna dla wykonania prac polegających na posadowieniu w terenie linii przesyłowej 400 kV (jak to wyjaśniono powyżej – linie wzajemnie ze sobą kolidują, a obecnie funkcjonująca linia należąca do Spółki [...] S.A. musi zostać przebudowana, aby uwolnić teren pod budowę strategicznego zadania inwestycyjnego). Żaden z gestorów przebudowywanych urządzeń znajdujących się na trasie projektowanej linii 2x2x400 kV nie będzie korzystał z uprawnień przyznanych inwestorowi na mocy przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Nawet bowiem przekazanie przebudowanych urządzeń ich dotychczasowym gestorom nie będzie skutkowało przeniesieniem uprawnień z art. 22 specustawy przesyłowej na podmioty inne aniżeli inwestor. Mając powyższe na uwadze, w pkt VIII. decyzji Wojewody organ zasadnie ograniczył sposób korzystania z działki nr [...]. Również brak jest podstaw do podważenia decyzji Wojewody z powołaniem się na konstytucyjnie chronione prawo własności, bowiem z samej istoty przedsięwzięcia w zakresie sieci przesyłowych, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Za niezasadne Minister także uznał wnioski dowodowe skarżącej zawarte w piśmie z 12 grudnia 2017 r. o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, bowiem organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśniania sprawy, nie zaś wszystkie czynności, o przeprowadzenie których postuluje strona postępowania. To, czy dany dowód zostanie przeprowadzony, zależy od przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości. Szeroki zakres środków dowodowych możliwych do przeprowadzenia w sprawie na podstawie art. 75 kpa nie powoduje konieczności ich przeprowadzenia, jeśli dana okoliczność została już wyjaśniona w oparciu o inny dowód i nie został on podważony. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Prowadzenie dowodu z opinii biegłego co do możliwości przeprowadzenia inwestycji w inny sposób nie tylko, że nie dotyczy okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia (skoro przeprowadzenie inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora nie narusza prawa), ale i byłoby sprzeczne z celem szczególnego postępowania administracyjnego, tj. jego uproszczeniem i przyspieszeniem. Ponadto Minister wyjaśnił, że wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi, co do trasy projektowanej inwestycji. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych i określone w niej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia są wiążące. Na etapie postępowania środowiskowego, zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, w tym przyjęcie wariantu jej lokalizacji. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji, w tym co do przyjętego wariantu realizacyjnego, skarżąca mogła zgłaszać w toku postępowania środowiskowego. Wojewoda i organ odwoławczy w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji przesyłowej związani byli ustaleniami decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i nie mogli kwestionować jej ustaleń, skoro jest to odrębny akt administracyjny. Konkludując, organ odwoławczy stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody – poza częścią uchyloną zaskarżoną decyzją – nie naruszają prawa, a zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, stawiając zaskarżonej decyzji w większości tożsame zarzuty, jakie zostały podniesione w odwołaniu od decyzji Wojewody, tj: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło w konsekwencji do nierozpoznania istoty sprawy, a w szczególności: a) brak weryfikacji jaki podmiot będzie rzeczywiście realizował zamierzenie inwestycyjne opisane przez inwestora, w szczególności w zakresie rozbiórki i budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na działkach [...] i [...] obręb [...] należących do skarżącego wobec sprzeczności występujących pomiędzy treścią wniosku inicjującego sprawę (i stanowiskami inwestora w toku postępowania) a materiałem dowodowym przedstawionym przez skarżącego w piśmie z 3 stycznia 2018 r., b) brak wyjaśnienia zasadności lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora, c) brak wyjaśnienia jakie roboty budowlane są niezbędne do przeprowadzenia w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, d) brak wyjaśnienia jakie konkretnie części nieruchomości oraz w jakim zakresie i na czyją rzecz będą podlegać ograniczeniom określonym w art. 22 ust. 1 powyższej ustawy, e) brak wyjaśnienia jakie warunki ochrony przeciwpożarowej winny być spełnione dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, f) brak wyjaśnienia w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich. 2) art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (a właściwie niezebranych) dowodów przez co organ uniemożliwił skarżącemu wzięcie czynnego udziału w sprawie i podjęcie działań mających na celu przedstawienie wobec organu dodatkowej argumentacji w celu przekonania organu co do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy (naruszenie to jest szczególnie rażące wobec braku przekazania przez organ pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego w ogóle); 3) art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności ograniczenie zakresu dowodowego postępowania do wniosku i twierdzeń inwestora oraz rezygnację z dokonania oceny czy jakakolwiek okoliczność w postępowaniu została udowodniona; 4) art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że decyzja wydana przez ten organ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a sprawa nie została przez ten organ rozpoznana w ogóle. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 8 § 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez brak sporządzenia projektu zaskarżonej decyzji, w szczególności przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albo osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej; 2) art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji obejmującej zakresem decyzji lokalizacyjnej dowolnych prac związanych z uzbrojeniem terenu (w tym dotyczących sieci dystrybucyjnej [...] S.A.), podczas gdy decyzja lokalizacyjna może dotyczyć jedynie zadania inwestycyjnego w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi do wykonania robotami budowlanymi; 3) art. 5 ust. 1 powyższej specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ustalającej lokalizację inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w sytuacji, gdy sieć dystrybucyjna [...] S.A. nie ma charakteru sieci przesyłowej, a [...] S.A. nie ma przymiotu inwestora w sprawie; 4) art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżącego oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na danych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor (tj. na rzecz [...] S.A.), podczas gdy powyższy przepis dopuszcza jedynie wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na rzecz inwestora oraz w odniesieniu do przesyłowych linii elektroenergetycznych; 5) art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 specustawy przesyłowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która nie określa w swej treści konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, podczas gdy powinny one zostać precyzyjnie oznaczone i dookreślone, a inwestor domagał się zajęcia jedynie części, a nie całości nieruchomości (oraz w różnym zakresie), jak to błędnie przyjął organ I instancji; 6) art. 8 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nieokreślającej w swej treści warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, podczas gdy warunki w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy z uwzględnieniem specyfiki inwestycji; 7) art. 8 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nieokreślającej w swej treści konkretnych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, podczas gdy wymagania w tym zakresie powinny być określone w sposób kompleksowy ze szczególnym uwzględnieniem interesów właścicieli nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje tymczasowy skutek określony w art. 22 ust. 1 wymienionej ustawy; 8) art. 8 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości lub opóźnienia lokali i innych pomieszczeń, nie krótszego niż 120 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna, podczas gdy zgodnie z przedmiotowym przepisem takie ustalenie jest konieczne. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie również o stwierdzenie nieważności w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji wydanej z poszanowaniem zasady praworządności, dlatego też skarga została oddalona. W wyniku dokonanej analizy materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy i treści zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, aby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego będących podstawą zaskarżonej decyzji. Sąd również z urzędu nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dla inwestycji polegającej na budowie odcinków linii elektroenergetycznej 400 kV [...] – [...], na wymienionych w decyzji nieruchomościach, położonych na terenie gminy [...], powiecie [...] ziemskim, w województwie [...]. Poddana kontroli Sądu decyzja Ministra z [...] stycznia 2018 r. czyni zadość wymogom określonym w ustawie z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1812 z późn. zm. – obecnie jest to Dz. U. z 2018 r. poz. 404), zwanej dalej "specustawą przesyłową", która stanowiła podstawę prawną zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy (za wyjątkiem pkt IX) decyzji organu pierwszej instancji. O ile w pkt IX decyzji z [...] sierpnia 2017 r. organ I instancji wyznaczył termin wydania nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, odnośnie tych działek, w stosunku do których sposób wykonywania prawa własności został jedynie ograniczony poprzez zapewnienie inwestorowi prawa do wejścia na ich teren celem wykonania niezbędnych robót budowlanych, o tyle w inkryminowanej decyzji Minister uchylił w tej części decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2017 r., orzekając w tym zakresie poprzez odmowę określenia terminu wydania nieruchomości. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, reformatoryjne rozstrzygnięcie Ministra jest w pełni uzasadnione i zasługuje na całkowitą aprobatę. Jak stanowi art. 1 ust. 1 specustawy przesyłowej, określone w niej zostały zasady i warunki przygotowania oraz realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, a także źródła ich finansowania. Wskazana inwestycja została wymieniona w załączniku do specustawy przesyłowej pod pozycją nr [...], zawierającym wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Inwestycje tego rodzaju zostały zaliczone w art. 3 tej ustawy do celów publicznych w rozumieniu ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.). W uzasadnieniu projektu specustawy przesyłowej wskazano, że inwestycje w zakresie elektroenergetyki będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Pośród celów nowej regulacji wymieniono ograniczenie ilości pozwoleń niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji oraz skrócenie czasu trwania procedur niezbędnych do uzyskania wymaganych decyzji. Z analizy uzasadnienia projektu ustawy wyraźnie wynika dążenie ustawodawcy do przyspieszenia i usprawnienia postępowania w przedmiocie lokalizacji oraz realizacji inwestycji elektroenergetycznych. Podstawą realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia jest decyzja o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, która w świetle art. 6 ust. 1 specustawy przesyłowej powinna zostać wydana w terminie miesiąca od dnia złożenia wniosku. W art. 8 ust. 1 tej ustawy wymienione zostały elementy, jakie decyzja ta powinna zawierać. Należą do nich m.in. oznaczenie nieruchomości, na których jest planowana budowa stacji elektroenergetycznej, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 (art. 8 ust. 1 pkt 7) oraz oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 (art. 8 ust. 1 pkt 8). O ile w odniesieniu do pierwszej kategorii nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren tej inwestycji ustawodawca w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej przewidział skutek w postaci przeniesienia prawa własności na rzecz Skarbu Państwa, o tyle w przypadku drugiej kategorii stanowi on w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej o ograniczeniu tego prawa przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tym zakresie ustawodawca ustanowił także odesłanie do art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustanowienie dwóch odrębnych kategorii nieruchomości, na których realizowana jest inwestycja polegająca na budowie sieci przesyłowej, w tym osobnych form władania nimi, nakazuje przyjęcie odmiennych regulacji dotyczących warunków korzystania z nich przez inwestora przy wykonywaniu prac budowlanych. Odnoszą się one m.in. do obowiązku ustanowienia terminu udostępnienia nieruchomości, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej, dotyczącego nieruchomości podlegających wydaniu lub opróżnieniu. Termin z art. 8 ust. 1 pkt 9 tej ustawy jednak nie odnosi się do wszelkich form przejęcia nieruchomości, tych wskazanych w art. 19 ust. 3-5 specustawy przesyłowej i tych z art. 22 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu należy odróżnić od siebie obowiązek wydania nieruchomości, o którym wprost stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej od udostępnienia jej celem wykonania czynności polegających na założeniu i konserwacji urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. O tej formie władania nieruchomością, która nie prowadzi wszakże do przejęcia prawa własności nad nią, stanowi art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej w zw. z art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z przepisu art. 124 ust. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wynika, jakoby decyzja wydawana na tej podstawie musiała zawierać termin udostępnienia nieruchomości. Wprost przeciwnie, w orzecznictwie sądowym wskazano, że wyznaczenie terminu na tej podstawie nie znajduje oparcia w przepisach prawa (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 774/15 i z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2872/15 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie jest każdorazowo uzależnione od wyznaczenia w decyzji konkretnego terminu jej realizacji. Decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą kiedy staje się ostateczna i od tego momentu wywołuje wszelkie skutki prawne zarówno względem stron postępowania, jak i wszystkich innych podmiotów, na które ona oddziałuje. Stanowi o tym art. 19 ust. 6 specustawy przesyłowej w odniesieniu do terminu rozpoczęcia robót budowlanych przewidzianych w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przyjęciu odmiennego sposobu wykładni art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej przeczyłyby racje natury celowościowej, w tym przede wszystkim dążenie do skrócenia rygorów formalnych i proceduralnych przy realizacji inwestycji w zakresie elektroenergetyki. Przyjęcie poglądu zaprezentowanego przez skarżącego doprowadziłoby do wzmocnienia tych rygorów względem ogólnej regulacji art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co stanowiłoby zaprzeczenie intencji, którymi kierował się ustawodawca. Za prawidłowością powyższych rozważań przemawia również treść art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej, w świetle którego natychmiastowemu wykonaniu podlegają decyzje wydane na podstawie art. 5 ust. 1 tej ustawy. Z przedstawionych względów, jako niezasadne należało ocenić te wszystkie zarzuty skarżącego, które odnosiły się do błędnej wykładni i nieprawidłowego zastosowania przez organ odwoławczy art. 8 ust. 1 pkt 8 i 9 oraz art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Na uwzględnienie również nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 specustawy przesyłowej. Stosownie do art. 25 ust. 5 tej ustawy, niedopuszczalnym pozostaje uchylenie decyzji lokalizacyjnej ani stwierdzenie jej nieważności w całości, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nieruchomości lub działki. Przyjęty przez skarżącego sposób wykładni tego przepisu powodowałby doprowadzenie do nieakceptowanych zarówno z materialnoprawnego, jak i procesowego punktu widzenia skutków. W sytuacji gdy wadą dotknięta byłaby tylko część decyzji, uchybienie to w ogóle nie mogłoby zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, niezależnie od tego, jakiego rodzaju byłaby to wadliwość i jaki wpływ miałaby ona na byt prawny decyzji. Zatem, gdy decyzja dotknięta jest tylko w części wadą, to istnieje możliwość jej uchylenia w niezgodnym z prawem zakresie i w to miejsce orzeczenia co do istoty. Błąd, co do części decyzji, mógłby wywołać wiele negatywnych konsekwencji, włącznie z brakiem możliwości realizacji inwestycji. Zatem, z przeprowadzonej powyżej wykładni przepisów specustawy przesyłowej wynika, że termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej dotyczy nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3-5 tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). Z tej przyczyny Minister, działając na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa, prawidłowo orzekł o uchyleniu pkt IX decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2017 r. określającego termin wydania nieruchomości, w stosunku do których powstał skutek z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie ustalenia co do terminu wydania nieruchomości, który w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania, nie ma wpływu na istotę treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i w konsekwencji powoduje to, że sprawa została zakończona ostateczną decyzją mającą osadzenie w obowiązujących przepisach prawa. W rezultacie nie zasługiwało na uwzględnienie odmienne stanowisko skarżącego, odwołujące się do treści art. 8 ust. 1 pkt 9 specustawy przesyłowej. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze również nie zasługują na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została wydana na skutek odwołania skarżącego i uczestniczki postępowania Z. P. W decyzji tej organ odwoławczy bardzo szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich postawionych zarzutów. Wbrew twierdzeniu skarżącego wszystkie będące podstawą do dokonania ustaleń faktycznych dowody zostały przez organ odwoławczy szczegółowo omówione i rozważone. Minister na stronach 19 i 20 decyzji przedstawił argumenty dopuszczalności ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości uregulowane w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej na działkach wchodzących w zakres inwestycji, w tym na nieruchomościach skarżącego. Również bardzo szczegółowo organ odwoławczy wyjaśnił, że wprowadzone na podstawie decyzji Wojewody ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy zostały nałożone wyłącznie na rzecz inwestora [...] S.A. z siedzibą w [...], czyli podmiotu, który złożył wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a nie na rzecz innych gestorów sieci ulegających przebudowie w ramach strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Nie ma również wpływu na niniejsze postępowanie, prowadzone postępowanie z wniosku [...] S.A. w sprawie ustanowienia służebności przesyłu, bowiem ustanowienie służebności przesyłu na rzecz innych przedsiębiorców –innych sieci elektroenergetycznych – jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie ma wpływu na to postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, gdyż brak jest tożsamości tych spraw. Wyjaśnić też należy, że przepis art. 4 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej określa elementy konieczne wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Stwierdzić trzeba, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy. Należy również wskazać za organem odwoławczym, że tego rodzaju decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ zobligowany jest wniosek uwzględnić i wydać decyzję pozytywną. Oznacza to jednocześnie, że organ związany jest żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice w rozstrzygnięciu podjętym w sprawie. Co istotne, to inwestor swobodnie decyduje, czy konkretny wniosek dotyczyć będzie całej inwestycji, czy tylko jej części, o czym stanowi art. 5 ust. 2 specustawy przesyłowej. Wbrew zarzutom skargi, inwestor we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji oraz o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji. Również inwestor dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych dla inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt SK 11/02 (LEX nr 121570), "prawa konstytucyjne chronione nie mają charakteru absolutnego. Dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności. Istotne jest przy tym wskazanie przyczyny ograniczenia oraz zachowanie zasady proporcjonalności. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że pojmowanie własności jako prawa absolutnego prowadziłoby w wielu wypadkach do naruszenia praw innych podmiotów. Własność nie stanowi ‘prawa nieskończonego’ (ius infinitum), tzn. wartości absolutnej nie podlegającej żadnym ograniczeniom. Mogłoby to także obrócić się przeciwko samym właścicielom rzeczy (wyrok TK z 25 maja 1999 r., SK 9/98, OTK ZU nr 4/1999, poz. 78). Treść prawa własności oraz zakres ochrony tego prawa - jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu w sprawie K. 1/91 (wyrok TK z 28 maja 1991 r., K. 1/91, OTK w 1991 r., poz. 4) - zamykają się w określonych przez prawo granicach, mających swoją podstawę w przepisach ustawy zasadniczej, w szczególności w zasadzie dobra ogółu, a zatem także dobra wszystkich właścicieli. Istotne znaczenie dla granic prawa własności i zakresu ochrony tego prawa mają też zasady demokratycznego państwa prawnego. Przepisy ustawowe określające ograniczenia prawa własności, będąc koniecznym składnikiem porządku prawnego, powinny we właściwy sposób równoważyć interesy właścicieli i interes publiczny. Trybunał Konstytucyjny podziela wyrażone w doktrynie przekonanie, że chociaż ‘dobro człowieka jest podstawowym celem działania administracji’, to jednak "określone dobro pozostałych jednostek jako grupy społecznej może ważyć na sposobie i rozmiarze ochrony określonego interesu indywidualnego’, przy czym ‘w pewnych obszarach nie ma innego sposobu zapewnienia interesów indywidualnych niż przez uprzednią ochronę interesu społecznego’, choć zarazem ‘interes społeczny sprzyjać ma realizacji interesu indywidualnego’.". Planowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do specustawy przesyłowej, w którym pod pozycją nr 26 wskazano sporną inwestycję. Tym samym, wniosek inwestora był w świetle obowiązujących przepisów prawa w pełni uprawniony. Ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego zostały nałożone w sposób odpowiadający treści art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej. Decyzja Wojewody określa linie rozgraniczające teren inwestycji, które de facto łącznie z określonymi w pkt II. warunkami technicznymi pozwalają docelowo na określenie rzeczywistych powierzchni ograniczenia. Przepis art. 8 ust. 1 pkt 8 tej ustawy nie wymaga od organu określania dodatkowo obszaru obciążenia poszczególnych nieruchomości inwestycją czy też jego zakresu. Na marginesie należy wskazać, że organ odwoławczy odniósł się w decyzji do kwestii wpływu oddziaływania nowo budowanej infrastruktury, wskazując, że ograniczony jest on na nieruchomości nr [...] do powierzchni 519 m2, zaś pozostała powierzchnia ograniczenia praw rzeczowych według wniosku inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych konieczna jest jedynie do tymczasowego zajęcia nieruchomości na potrzeby demontażu i ponownego montażu istniejących przewodów biegnących do kolejnego słupa nr [...] znajdującego się także na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie zaś z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] wynosi 5893 m2, z czego 519 m2 wynosi pod budowę linii 110 kV [...] S.A., 14 m2 – pod budowę linii nN [...] S.A., w tym powierzchnia wspólna ograniczenia wynosi 14 m2, oraz 5374 m2 – pod prace tymczasowe, wraz z demontażem linii 11kV i nN Spółki [...] S.A. Zgodnie z wnioskiem inwestora całkowita powierzchnia ograniczenia na działce nr [...] wynosi 915 m2, z czego 466 m2 wynosi zajęcie pod budowę linii 400 kV, oraz 449 m2 – pod realizację prac tymczasowych. W piśmie z 9 października 2017 r. inwestor wskazał, że na potrzeby określenia zakresu oddziaływania inwestycji strategicznej na styku z istniejącą linią przyjęto "symboliczną granicę" będącą linią prostopadłą do osi istniejącej linii, przebiegającą na wysokości istniejących słupów ([...] oraz [...]), co jest zgodne z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wyjaśniającym treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem stałe w czasie oddziaływanie od nowej inwestycji przy założeniu szerokości pasa technologicznego równe 35 m od osi linii, wyliczone na tej podstawie wpływa na powierzchnię nieruchomości nr [...] w zakresie 466 m2, zaś powierzchnia 449 m2 jest potrzebna tymczasowo na potrzeby prowadzenia niezbędnych robót budowlanych, która to powierzchnia również jest objęta decyzją Wojewody. W ocenie Sądu Minister w zaskarżonej decyzji właściwie ocenił, że Wojewoda prawidłowo zatwierdził linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i wskazał w treści rozstrzygnięcia nieruchomości, w stosunku do których przedmiotowa inwestycja wywiera skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej, a zakres tych ograniczeń został szczegółowo wskazany przez inwestora we wniosku. W konsekwencji błędne jest stanowisko skarżącego, że organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził postępowania odwoławczego w tym zakresie, w tym nie zapoznał się z załącznikami mapowymi do decyzji Wojewody. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy dokonał analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, dają podstawę do orzeczenia w decyzji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i zakresu tego ograniczenia. Organ orzekający wziął pod uwagę w tym zakresie nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżącego. Zarzuty skargi pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do art. 8 ust. 2 [a nie jak błędnie skarżący podał w skardze art. 8 § 2] specustawy przesyłowej, zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy. Wymóg, o którym mowa w przepisie art. 8 ust. 2 tej ustawy dotyczący sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej dotyczy wyłącznie decyzji wydawanej przez organ pierwszej instancji, a więc nie dotyczy decyzji wydawanej w postępowaniu odwoławczym przez organ odwoławczy. Niezasadny jest również zarzut braku wyjaśnienia, w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich. Otóż w kwestii innych utrudnień związanych z realizacją inwestycji, decyzja Wojewody zawiera w pkt V. zobowiązania do zastosowania w projekcie rozwiązań chroniących interesy osób trzecich w sposób zapewniający poszanowanie ich uzasadnionych interesów, w tym poprzez: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, zapewnienie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zapewnienie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz środków łączności, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby oraz zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W ocenie Sądu, powyższe wymagania stanowią zabezpieczenie interesów osób trzecich, w tym skarżącego. Sąd zwraca także uwagę, że uwzględnienie interesu osób trzecich nie może prowadzić do odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. Ponadto, na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – wobec skutków jej wydania dla możliwości ingerencji w prawo własności osób trzecich oraz treści przepisów dotyczących warunków wywłaszczenia, zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami (związanie treścią decyzji lokalizacyjnej, przy orzekaniu o wywłaszczeniu bądź ograniczeniu praw do nieruchomości) – istotne znaczenie może mieć kwestia, czy dopuszczona decyzją możliwość przyszłej ingerencji w prawo własności osób trzecich jest uzasadniona interesem publicznym. Może więc chodzić m.in. o to, czy realizacja danego zamierzenia przy założeniu poszukiwania racjonalnych rozwiązań, jest możliwa przy mniejszej ingerencji w prawo osób trzecich. W rozpatrywanej sprawie skarżący w toku postępowania nie wskazywał na taką możliwość, zaś przyjętych rozwiązań w zakresie zakładanego przebiegu inwestycji, odzwierciedlonych na załączniku graficznym do decyzji lokalizacyjnych, nie można uznać za oczywiście nieracjonalne. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącego, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa, bowiem organ odwoławczy w piśmie z 1 grudnia 2017 r. poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w tym zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 5 dni od otrzymania tego zawiadomienia. Pismem zaś z 28 grudnia 2017 r. organ odwoławczy wyznaczył w trybie art. 36 kpa nowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Pomimo nieodebrania powyższego zawiadomienia z 1 grudnia 2017 r. przez pełnomocnika skarżącego – jednakże doręczonego w trybie zastępczym – pełnomocnik skarżącego skorzystał z wymienionych uprawnień i złożył pismo z 4 stycznia 2018 r., w którym wypowiedział się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem kwestionowanej decyzji. Do treści tego pisma organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji. Stwierdzić zatem należy, że skarżący, reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgromadzony zaś w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji lokalizacyjnej i nie wymagał uzupełnienia. Prowadzenie postępowania dowodowego z opinii biegłego co do możliwości przeprowadzenia inwestycji w inny sposób, byłoby sprzeczne z celem tego szczególnego – uproszczonego i przyspieszonego – postępowania administracyjnego, zwłaszcza w sytuacji, gdy wariantowanie przebiegu przedmiotowej inwestycji odbyło się na etapie postępowania o określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji dla przedsięwzięcia i to właśnie w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi co do przebiegu trasy projektowanej inwestycji. W tym stanie sprawy, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, będących podstawą jej wydania. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy orzekający w sprawie ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, dokonał prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa, a swoje stanowisko w sposób wyczerpujący przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).