IV SA/Wa 779/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: - zwolnić J. K. od kosztów sądowych. W dniu 3 sierpnia 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożony na urzędowym formularzu PPF, wniosek skarżącego J.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z informacji zawartych w formularzu wniosku wynika, iż skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest emerytura w wysokości 414,30 zł miesięcznie. Wnioskodawca poza domem o pow. 50 m2, otrzymanym tytułem darowizny od rodziców, nie posiada żadnego innego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych. Z dołączonych do wniosku dokumentów, m.in. zaświadczenia o stanie zdrowia skarżącego z dnia 2 sierpnia 2010 r., wydanego przez lekarza prowadzącego leczenie wynika, iż skarżący został zakwalifikowany do osób chorych przewlekle. Wobec pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego w dniu 11 sierpnia został on skierowany do uzdrowiskowego leczenia sanatoryjnego. Na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku skarżący w piśmie z dnia 27 sierpnia 2010 r. oświadczył, iż wydatki ponoszone z tytułu leczenia wynoszą średnio ok. 120-150 zł miesięcznie. Niewielka kwota dochodów uzyskiwanych z tytułu świadczenia emerytalnego powoduje, iż dodatkowe środki na bieżące utrzymanie skarżący czerpie od swojej rodziny i przyjaciół, w formie pożyczki. Rozpoznając wniosek, stwierdzono co następuje: Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Jednakże przepisy postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nieposiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Należy dodać, że prawo pomocy może dotyczyć wyłącznie postępowania przed sądem administracyjnym i nie rozciąga się na postępowanie administracyjne. Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stan majątkowy, dochodowy i rodzinny skarżącego opisany we wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 2 sierpnia 2010 r. oraz piśmie z dnia 27 sierpnia 2010 r. uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Należy mieć na uwadze, iż jedynym dochodem skarżącego jest świadczenie emerytalne w wysokości 414, 30 zł miesięcznie. Uzyskiwany dochód służy nie tylko do zaspokojenia bieżących potrzeb życia codziennego ale również pokrycia kosztów leczenia skarżącego. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia elementarnych potrzeb życiowych jak wyżywienie i ubranie oraz wydatki jakie skarżący ponosi na leczenie należy stwierdzić, że zestawienie wysokości stałego dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z miesięcznymi kosztami niezbędnego utrzymania pozwala przyjąć, że wnioskodawca znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym w formie zwolnienia od kosztów sądowych. Uiszczenie bowiem przez skarżącego kosztów sądowych, mając na uwadze wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów, wobec ponoszonych kosztów utrzymania oraz stałego leczenia, mogłoby skutkować brakiem możliwości zaspokojenia jego niezbędnych potrzeb życiowych Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.