IV SA/Wa 780/09

Dnia 5 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2010 roku sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - oddala skargę - Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...]wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" w zw. z art. 127 § 3 kpa i art. 144 kpa utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: 1. Minister Infrastruktury dnia [...] lipca 2008 r. wydał decyzję nr [...] uchylającą w części decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o ustaleniu warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku P. - granica powiatu R. (od km 324+772 do km 379+110) z wyłączeniem odcinka W. – T. (od km 346+803,80 do km 356+700) i orzekającą w tym zakresie co do istoty oraz utrzymującą w mocy w pozostałej części. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". 2. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Minister Infrastruktury sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską na drugiej stronie w akapicie pierwszym uzasadnienia powyższej własnej decyzji poprzez zastąpienie niewłaściwie przywołanego w tytule ustawy, wyrazu "krajowych" wyrazem "publicznych", 3. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli: S. P., J. S. oraz E. i W. G. S. P. nie wskazał powodów z uwagi na które kwestionuje przedmiotowe postanowienie Ministra, a swym wniosku zawarł wyłącznie uwagi merytoryczne dot. decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. wskazując na wybudowanie drogi i poboczy na działkach, będących jego własnością bez wcześniejszego wypłacenia odszkodowania, J. S. w swym wniosku wskazuje, że zarówno przedmiotowe postanowienie jak i decyzja z dnia [...] lipca 2008 r. są nieważne z mocy prawa, gdyż podział działek ew. nr [...] i [...] został uchylony decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. Ponadto doszło do bezprawnego wejścia i korzystania z jego gruntu, jak i bezprawnego wykonania drogi asfaltowej na nim, w związku z czym odwołujący się zwrócił się o wypłatę zadośćuczynienia. E. i W. G. w swym wniosku podnieśli, iż nie jest im wiadome czy istnieją inne, odrębne przepisy i kryteria dotyczące dróg krajowych i dróg publicznych, czy "drogi krajowe" mieszczą się w szerszym określeniu "drogi publiczne", czy odwrotnie. W związku z powyższym obawiają się, iż powyższa zmiana może mieć znaczenie na sposób załatwienia sprawy wywłaszczenia działki ew. nr [...], będącej ich własnością. 4. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Minister Infrastruktury utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów S. P. i J. S. organ odwoławczy stwierdził, iż nie mają one związku z postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. prostującym z urzędu zaistniałą oczywistą omyłkę i z tej racji są bezzasadne. Ponadto w/w zarzuty były przedmiotem postępowania odwoławczego, zakończonego wydaniem w dniu [...] lipca 2008 r. decyzji, którą to S. P. i J. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odnośnie podniesionych przez E. i W. G. wątpliwości dot. definicji pojęć "droga krajowa" a "droga publiczna" Minister wskazał, na zwartą w art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 tj. ze zm.) definicję "drogi publicznej", z której wynika, iż drogi krajowe są jedną z kategorii dróg publicznych. Ponadto skoro omyłka wystąpiła wyłącznie w uzasadnieniu decyzji, to jej sprostowanie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie decyzji. Minister podkreślił, iż rozstrzygnięcie w sentencji decyzji zapadło na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy. Natomiast odnośnie pozostałych twierdzeń wnioskodawców organ drugiej instancji uznał je za bezzasadne wskazując, iż były one przedmiotem postępowania odwoławczego przeprowadzonego przez Ministra Infrastruktury, zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. W skardze J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2009 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] listopada 2008 r. w całości, ale także decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż przedmiotowego postanowienia nie otrzymał oraz ponownie podniósł, iż wykonano drogę asfaltową na działkach ew. nr [...] i [...], wykopano rowy oraz wycięto drzewa, bezprawnie wchodząc na jego grunt i nie wypłacając z tego tytułu zadośćuczynienia. Ponadto, w związku z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylającą plan podziału działek ew. nr [...] i [...] wszelkie dokumenty w niniejszym postępowaniu są nieważne z mocy prawa i nie można się nimi posługiwać. W uzupełnieniu skargi w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2009 r. J. S. zarzucił nieważność powyższym rozstrzygnięciom, ponieważ niedopuszczony został dowód, tj. decyzja z dnia [...] października 2006 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uchylająca decyzję z dnia [...] marca 1998 r., zatwierdzającą podział nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Odnośnie kwestii niedoręczenia zaskarżonego postanowienia Minister wskazał, iż organ posługiwał się adresem skarżącego zawartym w wykazie właścicieli sporządzonym na podstawie ewidencji gruntów i budynków, zawartym w aktach sprawy dot. decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. o ustaleniu lokalizacji opisanego powyżej przedsięwzięcia. Postanowienie z dnia [...] listopada 2008 r. zostało wysłane na adres wskazany w aktach sprawy i odebrane przez syna skarżącego. Postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. zostało przesłane na ten sam adres, jednakże przesyłka została zwrócona z adnotacją poczty " pod wskazanym adresem adresat nieznany". Z uwagi na podniesiony w skardze zarzut nieotrzymania przesyłki, organ ponownie przesłał postanowienie z dnia [...] lutego 2009 r. na adres wskazany we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, które skarżący odebrał osobiście. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił adwokata z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżone postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] nie narusza prawa. Zgodnie żart. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest postanowienie (wydane w trybie art. 113 § 1 kpa) Ministra Infrastruktury, prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w we własnej decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie dot. lokalizacji inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...]. Konieczność sprostowania decyzji wyniknęła z zaistniałej nieścisłości pomiędzy sentencją (w której organ wskazał, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) a uzasadnieniem decyzji (na stronie drugiej w akapicie pierwszym organ wskazał omyłkowo tytuł ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych). Wskazać należy, iż decyzja organu pierwszej instancji (Wojewody [...]) w przedmiocie lokalizacji przedsięwzięcia drogowego została wydana również na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zauważyć należy, że sprostowanie decyzji jest możliwe tylko w przypadku wystąpienia błędu rachunkowego, błędu pisarskiego bądź innej oczywistej omyłki. Oczywistość omyłki musi wynikać z treści merytorycznej rozstrzygnięcia - uzasadnienia, pozwalające na natychmiastowe rozpoznanie jej wystąpienia. Oczywistość omyłki mogą potwierdzać również zgromadzone w sprawie dokumenty, jak również fragmenty uzasadnienia rozstrzygnięcia. W konkretnej sprawie konieczne jest zastanowienie jakie okoliczności i dokumenty wskazują na oczywistość omyłki (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 3802/06, LEK nr 501574). Oczywista omyłka (...) to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93, ONSA 1995, nr 2, poz. 65). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 200/08, LEX nr 509833). Analiza sprawy w oparciu o powyższe kryteria wskazuje, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. miała miejsce oczywista omyłka w postaci błędnego przytoczenie tytułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. poprzez mylne wpisanie "dróg krajowych" zamiast "dróg publicznych". Zasadne było w tej sytuacji wydanie przez organ postanowienia z dnia [...] listopada 2008 r. prostującego w/w oczywistą omyłkę, Zauważyć należy, iż sprostowanie dotyczyło oczywistego błędu, nie pozostawało w sprzecznością z treścią decyzji i nie doprowadziło do zmiany merytorycznej orzeczenia (gdyż w sentencji decyzji wskazano prawidłowy tytuł ustawy). Odnosząc się do zarzutu skarżącego - niedoręczenia postanowienia z dnia [...] lutego 2009 r. - stwierdzić należy, iż nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Minister słusznie wskazuje, iż zgodnie z ustawą zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji przedsięwzięcia doręcza się na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Jednakże, skarżący J. S. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał swój aktualny adres zamieszkania i zgodnie z art. 41 § 1 kpa (w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu) w zw. z art. 4 ustawy organ obowiązany był doręczyć postanowienie na aktualny adres skarżącego. A więc, błędem organu było doręczanie zaskarżonego postanowienia na adres z katastru, lecz wysyłając ponownie przedmiotowe postanowienie na adres wskazany przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister naprawił swoje uchybienie. Skutkiem czego J. S. mógł zapoznać się z treścią rozstrzygnięcia i skutecznie wnieść skargę do Sądu, a zatem wskazane naruszenie przepisów procedury nie miału wpływu na wynik postępowania. Również pozostałe zarzuty skarżącego jako bezzasadne nie zasługują na uwzględnienie gdyż, nie dotyczą postanowienia prostującego inną oczywistą omyłkę, lecz kwestionują zasadność decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Wskazać należy, iż do tych zarzutów skarżącego odniesie się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1876/08 ze skargi min. J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2008 r. w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej do parametrów drogi ekspresowej. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, ze mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.