IV SA/Wa 781/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. (wskazywanego dalej jako skarżący) Rada do Spraw Uchodźców orzekła na podstawie art. 138 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), dalej powoływanej jako K.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców [...] z dnia [...] maja 2014 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz o nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany. Stan sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiał się następująco. W dniu 20 marca 2014 r. skarżący, obywatel [...], złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy. Oświadczył, że mieszkał w miejscowości N., położonej na [...]. Skarżący powołał się na fakt, że jego ojciec aktywnie angażował się w pomoc protestującym na [...] i żołnierzom [...] na [...]. Skarżący przybył do Polski w grupie 32 osób pochodzących z [...], które wspólnie zdecydowały się na wyjazd. Członków tej grupy łączy wyznawana religia - są [...], należącymi do Kościoła [...]. Po opuszczeniu [...] wszystkie te osoby trafiły do L., a następnie do pobliskiej miejscowości M., gdzie władze lokalne zapewniły im zakwaterowanie u prywatnej osoby. Cała grupa odczuwała dyskomfort z powodu korzystania z kosztownej pomocy osoby prywatnej i nie odczuwała dostatecznej ich zdaniem pomocy ze strony władz lokalnych. Po ogłoszeniu wyników referendum na [...], w którym większość uzyskali zwolennicy przyłączenia [...] do [...], cała grupa zdecydowała się na wyjazd z [...] do Polski. Wniosek o nadanie statusu uchodźcy został złożony w trakcie przekraczania granicy państwowej. W dniu 8 kwietnia 2014 r. przeprowadzono przesłuchanie skarżącego, w trakcie którego podtrzymał on swoje dotychczasowe oświadczenia. Według jego relacji na [...] cała grupa, której był członkiem była postrzegana jako pro[...], a w konsekwencji anty[...]. Podniósł, że jego ojciec był organizatorem pomocy materialnej zarówno dla protestujących, jak i dla żołnierzy [...] stacjonujących na [...]. Aktywność członków Kościoła ściągnęła uwagę władz pro[...], w tym lidera [...] (obecnego premiera republiki [...]) S. A. i jego pomocnika Z. Ten ostatni miał dostać rozkaz rozprawienia się z członkami Kościoła [...]. W dniu [...] maja 2014 r. Szef Urzędu odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia mu ochrony uzupełniającej i nie udzielił zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu organ uznał zagrożenie istniejące dla skarżącego na [...] za udowodnione. Szef Urzędu powołał się jednak na art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP wskazując, że skarżący ma możliwość zamieszkania w innej, bezpiecznej części [...], a to ustalenie wyłącza go z kręgu beneficjentów ochrony międzynarodowej. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, wskazując że nie tylko na [...] zagraża mu niebezpieczeństwo, lecz także na pozostałej części [...] i kwestionując zastosowanie art. 18 ustawy. Na poparcie swojego stanowiska przywołał m.in. raport Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z [...] maja 2014 r., w którym - jak podaje - opisana została sytuacja na [...] również poza [...], gdzie mają miejsce liczne zabójstwa, stosowanie przemocy, porwania, zastraszanie i liczne pobicia dokonane przez dobrze zorganizowane, antyrządowe ugrupowania. W odwołaniu powołano także szereg wypowiedzi i opracowań podważających możliwość korzystania z pomocy socjalnej przez przesiedleńców. W tym kontekście zwrócono uwagę na [...] narodowość skarżącego. Organowi zarzucono także nierozważenie możliwości prześladowań na tle religijnym jako wyznawców kościoła "[...]". Podniesiono, że działalność tego kościoła spotyka się z atakami [...] i niechętnym stosunkiem reszty społeczeństwa. Po aneksji [...] warunki praktykowania swojej religii zdecydowanie się pogorszyły. W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał na naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Jego zdaniem organ nie sprawdził aktualnej, faktycznej sytuacji na [...], nie zbadał faktycznego przestrzegania praw mniejszości religijnych, etnicznych i narodowościowych w różnych rejonach [...], "ryzyka posiadania pro-[...] poglądów politycznych" oraz realnej możliwości uzyskania pomocy od władz [...] jako osoby przesiedlonej. W uzupełnieniu odwołania i w późniejszym okresie skarżący wniósł o dołączenie do materiału dowodowego dodatkowych materiałów: 1. Zaświadczenia wydanego przez Ministerstwo Obrony [...] poświadczającego, że wraz z innymi członkami Kościoła [...] brał bezpośredni i aktywny udział w działaniach zmierzających do odparcia [...] agresji. 2. Tekstu ustawy uchwalonej [...] czerwca 2014 r. przez Radę Najwyższą [...], w celu udowodnienia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nie uzyska pomocy od właściwych władz, co ma wynikać z ustawowego wykluczenia osób uprawnionych do pomocy obywateli [...], którzy opuścili kraj w celu ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. 3. Szeregu tekstów internetowych oraz raportów o sytuacji na [...], z których ma wynikać, że osoby o pro[...] poglądach są zagrożone prześladowaniem na całym terytorium [...] i nie istnieje realna alternatywa ochrony wewnętrznej. 4. Pisemnego oświadczenia skarżącego - "uzupełnienia przesłuchania" w którym wskazał m. in., że odmawiając udzielenia ochrony Polska zignorowała rekomendacje ONZ dotyczące usunięcia [...] z listy krajów bezpiecznych. W dalszej części dokumentu omówiona została ich sytuacja na [...] i okoliczności wyjazdu. 5. Rekomendacji UNHCR dotyczących rozpatrywania wniosków obywateli [...]. 6. Materiałów dowodowych zebranych w sprawach innych członków Kościoła [...] (sześć innych spraw). Skarżący wnioskiem dowodowym z 30 czerwca 2014 r. wniósł o dopuszczenie dowodu z pisemnej interpretacji [...] przepisów prawa dokonanej przez Krajowy Urząd Migracyjny [...]. Wnioskiem z 17 lipca 2014 r. wniósł o dopuszczenie dowodu z kopii nagrania rozmowy telefonicznej pomiędzy M. S. (członek wspólnoty, także ubiega się o nadanie statusu uchodźcy) a doradcą pro[...] przedstawiciela Rady Najwyższej [...]. Ów człowiek miał zadzwonić na prywatny, polski numer telefonu komórkowego Pana S. i wysuwać groźby pod adresem członków wspólnoty. Wnioskodawca przedłożył pisma z 25 lipca 2014 r., w którym skarżący sformułował kolejne wnioski dowodowe o dopuszczenie do materiału dowodowego dwóch tekstów internetowych opisujących eskalację konfliktu zbrojnego na [...]. Przekazał również do organu wniosek z 2 września 2014 r. o dołączenie do materiału dowodowego sześciu tekstów internetowych na temat sytuacji na [...] oraz raportu opracowanego przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Praw Człowieka z [...] sierpnia 2014 r. "Report on the Human Rights Situation in [...]" oraz stanowiska Wysokiego Komisarza na temat sytuacji na [...] z [...] sierpnia 2014 r., w celu udowodnienia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia istnieje ryzyko poważnej krzywdy w związku z konfliktem zbrojnym toczącym się na [...]. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Biuro Krajowe UNHCR w Polsce przekazało opracowanie pt. "Kwestie ochrony międzynarodowej związane z rozwojem sytuacji na [...] - Aktualizacja I", wskazując na potrzebę uwzględnienia dokumentu w sprawach członków Kościoła [...]. W piśmie przewodnim zwrócono szczególną uwagę na fragmenty dotyczące powoływania się na alternatywę ochrony wewnętrznej (art. 18 ustawy), jak również kwestie trudności napotykanych przez osoby opuszczające terytorium [...]. W tych fragmentach opracowanie zawiera stwierdzenia, że zastosowanie koncepcji ochrony wewnętrznej wymaga oceny "odpowiedniości" i "słuszności" przemieszczenia się wewnątrz kraju. UNHCR stwierdza, iż prawdopodobnie w aktualnych okolicznościach koncepcja ta będzie odpowiednia dla wielu obywateli [...]. W każdym przypadku należy uwzględnić indywidualne okoliczności dotyczące skarżącego. W opracowaniu tym, w odniesieniu do obywateli [...] przesiedlonych z [...] wskazano na niemożność czerpania korzyści z nieruchomości pozostawionych na [...] i łączącą się z tym potrzebę zapewnienia długoterminowego zakwaterowania na obszarze relokacji, obecnie niedostępną. Nie stwierdzono przypadków dyskryminacji przedstawicieli mniejszości. Rada z własnej inicjatywy włączyła do materiału dowodowego informacje na temat aktualnego ustawodawstwa [...] dotyczące przesiedleńców oraz opracowanie WIKP z 24 października 2014 r. na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...], a także materiały OS W z 18 września 2014 r. Problem uchodźczy na [...]: ocena sytuacji oraz z 29 października 2014 r. Mocny głos na rzecz reform: [...] po wyborach parlamentarnych. Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie Rada wskazała w szczególności, że bez wątpienia, w razie powrotu na [...] skarżący będzie zagrożony prześladowaniami, bowiem jest osobą, o której powszechnie wiadomo, że posiada poglądy polityczne przychylne wobec władz [...]. Jako członek Kościoła [...] czynnie występował przeciwko [...] aneksji [...], co potwierdza przedłożone zaświadczenie [...] Ministerstwa Obrony Narodowej. Zeznania skarżącego na temat okoliczności wymuszonego wyjazdu z [...] i ich działań anty[...] Rada oceniała jako spójne i wiarygodne. Stenogram rozmowy telefonicznej z osobą piastującą wysokie stanowisko w obecnej administracji [...] Rada uznała za nieweryfikowalny, pod względem sprawdzenia autentyczności nagrania, jak i tożsamości osób biorących w niej udział. Niemniej jednak Rada nie znalazła powodów, by traktować to nagranie jako nieautentyczne, wskazując że obecnie na [...] dochodzi do bardzo poważnych naruszeń praw człowieka w szczególności w odniesieniu do oponentów politycznych obecnych władz, jak i przedstawicieli mniejszości narodowych. Dalej Rada podkreśliła, że skarżący będzie na terenie [...] traktowany jako obywatel [...], bowiem aneksja [...] przez [...] nie prowadzi do utraty przez skarżącego obywatelstwa [...]. Wprawdzie ustawodawstwo [...] zakłada nabycie przez ludność [...] obywatelstwa [...] z mocy prawa, jednak w odniesieniu do tych osób, które stale zamieszkiwały na [...] w dniu [...] marca 2014 r. i w ciągu miesiąca nie złożyły oświadczenia o odrzuceniu obywatelstwa [...] (Report on the human rights situation in [...] [...] May 2014, UNHCR, s. 27-28). Rada stwierdziła, że skarżący w tej dacie nie przebywał już na [...], w związku z czym te regulacje zdają się go nie dotyczyć. Nawet jednak gdyby władze [...] uznały go za obywatela [...] (np. kierując się nieaktualizowanymi danymi meldunkowymi), nabycie obywatelstwa [...] nie znosi obywatelstwa [...]. Na takim stanowisku stoi także ustawodawstwo [...]. W sposób jednoznaczny potwierdza to art. 5 ust. 4 ustawy z 15 kwietnia 2014 r. nr [...] o zabezpieczeniu praw i wolności obywateli i porządku prawnym na czasowo okupowanym terytorium [...], w którym przesądzono, iż automatyczne i przymusowe nabycie obywatelstwa [...] nie będzie uznawane przez prawo [...] za ważne. Wobec powyższych ustaleń, za niemające znaczenia uznała Rada argumenty skarżącego odnoszące się do faktu, że na [...] nie może otrzymać pomocy jako uchodźca (por. pisemna interpretacja [...] przepisów prawa dokonana przez Krajowy Urząd Migracyjny [...]). Status uchodźcy ze swej natury może być nadany tylko cudzoziemcowi, a nie obywatelowi państwa, w którym toczyłaby się procedura uchodźcza. W kategoriach prawa międzynarodowego na terytorium swej ojczyzny skarżący mógł być uznany za osobę wewnętrznie przesiedloną. A zatem, wykazanie, że obywatel [...] nie może ubiegać się na [...] o status uchodźcy i korzystać z pomocy socjalnej przeznaczonej dla tej grupy, absolutnie nie potwierdza zagrożenia ze strony władz [...], stosowania praktyk dyskryminacyjnych, czy pozbawienia dostępu do pomocy socjalnej w ogóle. Odmowne stanowisko Krajowego Urzędu Migracyjnego nie mogłoby być inne, zważywszy na fakt posiadania obywatelstwa [...]. Rada wywodziła, że pierwszą przesłanką powołania się na alternatywę ochrony wewnętrznej jest przesądzenie, że na części terytorium kraju pochodzenia nie występują zagrożenia prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy. W ocenie Rady na terytorium [...] kontrolowanym przez władze [...], osobom o poglądach politycznych takich jak skarżący nie zagraża niebezpieczeństwo. Skarżący kwestionuje wprawdzie, by zachodnia i centralna [...] były dla niego bezpieczne, jednak nie ze względu na postawę władz państwowych, ale z powodu obaw o dalszy rozwój wypadków politycznych. Z odebranych zeznań wynika jego obawa przed eskalacją konfliktu zbrojnego na cały kraj lub nawet przed aneksją całego terytorium państwa przez [...], a taki scenariusz, zdaniem Rady, ma charakter czysto hipotetyczny i mało prawdopodobny. Rada uznała za nieprzekonujące twierdzenia skarżącego o braku bezpieczeństwa przesiedleńców na terytorium [...], w tym zakresie, w jakim odnoszą się do terytorium kontrolowanego przez władze [...]. Skarżący wskazał, że wg raportu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Praw Człowieka z [...] maja 2014 r. także poza [...] dochodzi do licznych zabójstw, stosowania przemocy, porwań, zastraszeń i licznych pobić. Te uwagi organ odwoławczy uznał za nieadekwatne bowiem dotyczą tylko terenów państwa kontrolowanych przez separatystów. To dowodzi, zdaniem Rady, że zagrożenie dla skarżącego nie jest ograniczone do [...], ale rozciąga się na te wszystkie obwody, na obszarach których rząd w [...] nie kontroluje sytuacji. W konsekwencji Rada przyjęła, że skarżący żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem, ale jest ona uzasadniona tylko na części terytorium [...], niekontrolowanym przez [...] rząd. Rada nie uznała za prawdopodobne by skarżącemu groziło niebezpieczeństwo ze strony obecnych władz [...] na terytorium [...] kontrolowanym przez rząd w [...]. Przedłożenie stenogramu rozmowy telefonicznej, z której treści wynika, że funkcjonariusz obecnej administracji [...] ustalił numer telefonu lidera grupy, zdaje się mieć wymowę sugerującą, że wszystkie osoby z grupy, do której należy skarżący są pod nadzorem władz [...]. Rada uznała jednak, że jakiekolwiek działania wymierzone w cudzoziemców poza [...] wymagałyby przeprowadzenia złożonej operacji. Taka możliwość jest, według Rady, nieprawdopodobna, nie jest bowiem jasne jaki miałby być cel takiego działania i dlaczego faktyczne władze [...] miałyby przypisywać tak szczególne znaczenie tej grupie przesiedleńców. Nie są przekonywujące, zdaniem Rady, stwierdzenia dotyczące usunięcia [...] z listy bezpiecznych krajów pochodzenia/krajów trzecich. Koncepcja bezpiecznego kraju pochodzenia obecna tylko w niektórych systemach prawnych (niestosowana w Polsce) służy stosowaniu przyspieszonych procedur uchodźczych wobec obywateli państw, w których nie występuje ryzyko prześladowań lub doznania poważnej krzywdy (por. art. 34 ust. 1 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, który odsyła do nieistniejącej europejskiej listy krajów bezpiecznych). Fakt, że określone państwo nie spełnia kryteriów uznania go za bezpieczne nie oznacza, że wszyscy jego obywatele spełniają kryteria nadania statusu uchodźcy. W odniesieniu do alternatywy ochrony wewnętrznej wpis na tę listę jest całkiem indyferentny. W ocenie Rady, w niniejszej sprawie potwierdzeniem spełnienia warunku z art. 18 ust. 1 ustawy jest fakt, że cudzoziemcy przed przybyciem do Polski przemieścili się do zachodniej części kraju, gdzie uzyskali pomoc (zakwaterowanie, wyżywienie). Wprawdzie krytycznie ocenia władze lokalne, które nie interesowały się ich losem w wystarczającym stopniu, nie zmienia to jednak faktu, że otrzymali realną pomoc. Przedstawiciele struktur lokalnych skierowali ich do M. i przyjęli do wiadomości, jakie są ich potrzeby, choć raczej ich nie zaspokoili. W swych zeznaniach skarżący wyraźnie zaprzeczył, by w trakcie podróży napotkał jakiekolwiek problemy, wręcz przeciwnie, w swych zeznaniach bardzo pochlebnie wypowiada się o osobie, która udzieliła im gościny. Organ argumentował, że możliwość faktycznego przesiedlenia się potwierdza także raport UNHCR z lipca 2014 r. (punkty 5-7) oraz opracowanie WIKP z 24 października 2014 r. (materiał WIKP na temat osób wewnętrznie przesiedlonych). Najwięcej przesiedleńców zarejestrowano dotychczas w obwodach [...] (ponad 110 tysięcy osób), [...] (ponad 61 tysięcy osób), [...] (ponad 39 tysięcy osób) i [...] (ponad 36 tysięcy osób). Innymi popularnymi kierunkami przesiedleń pozostają obwody; [...] (ponad 32 tysiące osób), [...] (niemalże 29 tysięcy osób) i [...] (ponad 15 tysięcy osób). W obwodzie [...], gdzie Cudzoziemcy otrzymali pomoc, liczba zarejestrowanych przesiedlonych przekroczyła 8 tys. osób. Nie ma zatem, zdaniem organu odwoławczego, wątpliwości, że istnieje realna możliwość relokacji. W ocenie organu przepis art. 18 ust. 2 ustawy nakazuje wziąć pod uwagę dominującą sytuację panująca na tej (pozostałej, wolnej od prześladowań) części kraju oraz osobiste uwarunkowania skarżącego. Zgodnie z treścią stanowiska UNHCR te okoliczności należy rozważać na trzech płaszczyznach: sytuacji bezpieczeństwa w potencjalnych regionach schronienia, poszanowania praw człowieka wobec przesiedleńców i ich sytuacji ekonomicznej. Rada przyjęła, że względem skarżącego sytuację tę można analizować względem całego obszaru [...] kontrolowanego przez władze [...], jednak najbardziej prawdopodobne jest udzielenie cudzoziemcom pomocy w obwodzie [...], gdyż tam uzyskali już raz pomoc, jak i dlatego, że tam właśnie znaleźliby się po przekroczeniu granicy polskiej. Sytuację bezpieczeństwa na analizowanym obszarze [...] Rada oceniła pozytywnie wskazując, że o zagrożeniach bezpieczeństwa osobistego przesiedleńców nie wspomina żaden z zgromadzonych z inicjatywy skarżacego lub organu materiałów źródłowych. Przeciwnie, w tym zakresie podkreślane jest zaangażowanie i mobilizacja całego społeczeństwa w zapewnienie warunków bytowych dla przesiedleńców. Przechodząc do oceny osobistych uwarunkowań przesiedleńców na płaszczyźnie możliwości ich samodzielnego utrzymania się (sytuacji ekonomicznej), Rada odniosła się do argumentacji skarżącego dotyczącej twierdzenia, że obywatele [...], którzy wyjechali za granicę są automatycznie wykluczeni z możliwości uzyskania pomocy socjalnej. Ta argumentacja – w ocenie organu - nie jest trafna, ponieważ opiera się w całości na przepisach projektu ustawy z [...] czerwca 2014 r. o osobach przesiedlonych, która istotnie przewidywała tego typu ograniczenia. Jednak nie weszła ona w życie wskutek weta Prezydenta P., które spowodowało opracowanie nowego projektu. W dniu [...] czerwca 2014 r. Rada Najwyższa [...] przyjęła nową ustawę o zapewnieniu praw i swobód osobom wewnętrznie przesiedlonym, która weszła w życie [...] listopada 2014 r. Nowy akt prawny nie przewiduje już takich ograniczeń jak poprzedni projekt. Niezależnie od powyższych ustaleń, skarżący jako osoba pochodząca z [...] jest objęty ustawą o zabezpieczeniu praw i wolności obywateli i porządku prawnym na czasowo okupowanym terytorium [...], która nie przewiduje ograniczeń związanych z wyjazdem za granicę. Rada przyznała, że sytuacja ekonomiczna przesiedleńców pozostaje trudna, co jest rezultatem bardzo złej sytuacji ekonomicznej [...] i skali przesiedleń, szacowanej od 450 do 900 tys. osób. Szacuje się, że instytucje państwowe zapewniły zakwaterowanie ok. ¼ przesiedleńcom. Pozostali korzystają z pomocy organizacji pozarządowych, międzynarodowych, krewnych lub zdecydowali się na emigrację. Generalnie można przyjąć, że organy władzy publicznej podejmują intensywne działania na rzecz przesiedleńców, jakkolwiek bardzo zła sytuacja gospodarcza kraju oraz realia kryzysu humanitarnego rzutują na trudną sytuację tych osób (na podstawie opracowania WIKP z [...] października 2014 r. oraz materiału autorstwa M. Jaroszewicz /OSW/ z [...] września 2014 r. Problem uchodźczy na [...]: ocena sytuacji). W ocenie Rady te ustalenia nie wyłączają możliwości zastosowania koncepcji alternatywy ochrony wewnętrznej. Warunkiem powoływania na nią, nie jest ustalenie dobrej kondycji materialnej osoby przesiedlonej, czy korzystnych dla niej prognoz ekonomicznych. Funkcją ochrony międzynarodowej nie jest bowiem przeciwdziałanie ubóstwu lub wykluczeniu społecznemu. UNHCR w kontekście wymogu "osobistych uwarunkowań" wskazuje, że osoby przesiedlane powinny korzystać z "sieci wsparcia" w bezpiecznej części kraju. Ze względu na zaangażowanie społeczeństwa w pomoc przesiedleńcom, której doświadczyli też skarżący i jego rodzina, Rada stanęła na stanowisku, że przesiedleńcy, w szczególności w obwodach zachodniej [...], korzystają z takiego wsparcia. W indywidualnych przypadkach może pojawić się ostracyzm społeczny i odmowa pomocy w odniesieniu do przedstawicieli grup mniejszościowych. Jednakże, skarżący nie zalicza się do żadnej takiej grupy. Pewną odrębność w jego profilu widać w odniesieniu do wyznawanej religii, nie jest to jednak okoliczność, w ocenie Rady, stygmatyzująca go społecznie. Rada analizując tę kwestię powołała się na opracowanie WIKP z [...] kwietnia 2014 r. na temat Kościoła [...] (s. 34-35 akt organu I instancji). Wynika z niego, że jego członkowie opowiadali się za jednością [...] i z tego powodu mogą być identyfikowani z nurtem pro-[...]. Zdaniem Rady z powyższego wynika, że nie ze względu na religię, ale uwarunkowania polityczne, mogą być narażeni na prześladowania po powrocie na [...]. Jednakże ze względu na zastosowanie art. 18 ustawy nie może to, w ocenie organu odwoławczego, stanowić podstawy udzielenia ochrony. W odniesieniu do bezpiecznej części [...], Rada sformułowała pogląd, że obawa w tym zakresie jest nieuzasadniona. Skarżący dopiero w uzupełnieniu odwołania zarzucił organowi I instancji brak odniesienia się do obaw ze względów religijnych. Wcześniej na żadnym etapie nie podnosił istnienia takiego zagrożenia. W efekcie zadeklarowane na etapie odwoławczym obawy można rozważać wyłącznie w kategoriach hipotezy co do dalszego rozwoju wolności religijnej na [...]. Rada stwierdziła, że zgromadzone informacje dowodzą, że na [...] nie dochodzi do żadnych systemowych prześladowań na tle religijnym. Natomiast notowane są negatywne wypowiedzi hierarchów [...] na temat Kościoła [...]. W warstwie werbalnej utrzymuje się stan napięcia między dominującą religią [...], a tym odłamem [...]. Nie ma natomiast doniesień, by za sławami szły czyny. Kościół do którego należy skarżący działa legalnie, został zarejestrowany. Na [...] funkcjonuje też Stowarzyszenie Kościołów [...], choć nie jest jasne, czy także Kościół Wnioskodawcy jest stowarzyszony w tej organizacji. Nawet jeśli nie, to Kościół ten przynależy do szerszych struktur organizacyjnych, działających w sposób nieskrępowany na [...]. Z raportów międzynarodowych, w tym Raportu Departamentu Stanu USA Report International Religious Freedom – [...] z [...] lipca 2014 r. [...] generalnie przestrzega praw mniejszości religijnych. [...] stanowiący ok. 0,8% społeczeństwa nie napotykają żadnych szczególnych problemów ze strony władz państwowych. Z tych przyczyn Rada nie znalazła podstaw, by skarżącemu status uchodźcy. Przechodząc do oceny spełnienia przez skarżącego przesłanek uzasadniających zastosowania ochrony uzupełniającej, Rada stwierdziła, że w sprawie nie zarysował się żaden aktualny związek z możliwością orzeczenia kary śmierci lub egzekucją, zakazem tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania. Same warunki egzystencji przesiedleńców w [...] nie stanowią przesłanki do twierdzenia, że osoby te są zagrożone nieludzkim lub poniżającym traktowaniem. W odniesieniu do obszaru [...] można uznać za uzasadnione odniesienie do art. 15 pkt 3 ww. ustawy. Rada nie podzieliła stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że na terytorium [...] nie toczy się żaden konflikt zbrojny. Wprawdzie na obszarze [...] nie toczą się obecnie bezpośrednie działania militarne, niemniej jest to w świetle prawa międzynarodowego terytorium okupowane, zajęte militarnie, pozostające centralnym punktem sporu między [...] a [...]. Niezależnie od oceny, czy art. 15 pkt 3 może być odnoszony do [...], czy też wyłącznie do obszarów, na których toczą się walki, art. 18 wyłączający możliwość uznania obawy przed prześladowaniami za uzasadnioną znajduje zastosowanie także w odniesieniu do instytucji ochrony uzupełniającej. Z tych przyczyn Rada nie znalazła podstaw, by udzielić skarżącemu ochrony uzupełniającej. Rada stwierdziła, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia zgody na pobyt tolerowany na zasadach określonych w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. Przepis ten odmiennie niż art. 13 i 15 (odpowiednio odnoszące się do nadania statusu uchodźcy i udzielania ochrony uzupełniającej) stanowi o kraju, do którego ma nastąpić wydalenie (a nie kraju pochodzenia). W okolicznościach tej sprawy nie ulega wątpliwości, zdaniem Rady, że krajem tym również będzie [...]. Skarżący deklaruje obywatelstwo [...], a Polska nie uznała aneksji [...] i na arenie międzynarodowej traktuje go jako część [...]. Ustawa nie odniosła też wyraźnie koncepcji alternatywy ochrony wewnętrznej do instytucji zgody na pobyt tolerowany, niemniej jednak art. 97 odsyła do rozumienia wymienionych w nim praw przyjętego przez Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Rada wskazała, że Europejski Trybunał Praw Człowieka co najmniej kilkakrotnie stanął na stanowisko braku zasadności stosowania art. 3 (zakaz tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowania lub karania bez podstawy prawnej), w sytuacji, gdy Cudzoziemiec może przemieścić się na inną część terytorium swojego państwa, wolną od zagrożeń i tam się osiedlić (tak np. M. A Nowicki, Wokół Konwencji Europejskiej. Komentarz do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, wersja LEX OMEGA). Rada przyjęła, że potwierdzenie występowania takich okoliczności stwarza podstawy do stwierdzenia braku zasadności udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady, podnosząc przeciwko orzeczeniu odwoławczemu następujące zarzuty: 1. istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy tj. art 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako K.p.a.), art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 i § 2 K.p.a., art. 80 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a., poprzez: - niezapoznanie się z aktualnymi informacjami dotyczącymi sytuacji na [...], w tym stanu bezpieczeństwa ludności cywilnej na terytorium zachodniej i centralnej [...]; - niezbadanie, czy w praktyce prawa osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...] są przestrzegane w stopniu co najmniej zapewniającym im godne warunki życia; - nieprzetłumaczenie załączonych do zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków dowodowych sporządzonych w językach obcych tj. języku [...], [...] i [...]; - niezbadanie istnienia zasadności obawy przed prześladowaniem ze względu na narodowość [...]; 2. istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 11 K.p.a. oraz art. 107 §1 i § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie, czym kierował się organ odmawiając skarżącemu i jego rodzinie udzielenia ochrony uzupełniającej bądź zgody na pobyt tolerowany; 3. istotnego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a.; poprzez niedokonanie indywidualnej analizy sprawy oraz poprzez niewłaściwą analizę zebranego materiału dowodowego; 4. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: art. 13 ust 1 oraz art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do nadania skarżącemu i jego rodzinie statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej; 5. naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do udzielenia skarżącemu i jego rodzinie zgody na pobyt tolerowany, w szczególności poprzez niesprawdzenie stopnia zintegrowania się małoletnich dzieci skarżącego z polskim społeczeństwem oraz czy w przypadku powrotu na [...] dzieci będą miały zapewniony realny dostęp do edukacji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozpatrując odwołanie od decyzji Szefa Urzędu, Rada dysponowała opracowaniami na temat sytuacji na [...] według stanu na maj 2014 r. Sytuacja ta uległa od tego czasu znaczącemu pogorszeniu. Powyższe – zdaniem skarżącego - ilustrują m.in.: oświadczenie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., czy też zakaz lotów nad częścią [...], wprowadzony w dniu [...] grudnia 2014 r. Dokonując analizy sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych, Rada oparła się jedynie na brzmieniu prawa bez sprawdzenia praktyki jego stosowania. Tym samym nie zbadała, czy wprowadzono w życie regulacje mające na celu zagwarantowanie, że prawa osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...] będą przestrzegane w stopniu co najmniej zapewniającym im godne warunki życia. W raporcie opracowanym przez Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka z [...] listopada 2014 r. podkreśla się liczne bariery, na które napotykają osoby wewnętrznie przesiedlone. Zwraca się uwagę, że problemy te występują nie tylko na terytorium, na którym występuję działania zbrojne, ale w całej [...]. Jak wynika z pochodzącego z dnia [...] grudnia 2014 r. raportu Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców na [...] występują liczne problemy w zakresie zagwarantowania osobom wewnętrznie przesiedlone na terytorium [...] respektowania ich podstawowych praw człowieka. Zwraca się m.in. uwagę na nietolerancję ze strony ludności miejscowej w stosunku do osób wewnętrznie przesiedlonych oraz wzrastającą potrzebę tworzenia nowych miejsc do zakwaterowania osób wewnętrznie przesiedlonych w ośrodkach stworzonych specjalnie dla nich. Co więcej, w związku z coraz większym napływem osób wewnętrznie przesiedlonych brakuje bieżących miejsc noclegowych. Jest to szczególnie istotne w kontekście zbliżającej się zimy. Dalej skarżący wywodził, że organ w żaden sposób nie odniósł się do obawy przed prześladowaniem ze względu na [...] narodowość skarżącego, a istnieje duże ryzyko, że jako osoba narodowości [...] skarżący może być traktowany przez obywateli i władze [...] za osobę wspierającą [...]. Przez władze [...] będzie natomiast prześladowany jako osoba o powszechnie znanych pro[...] poglądach politycznych. Ponadto Skarżący zarzucił także Radzie, że nie wskazała przesłanek, jakimi kierowała się odmawiając nadania skarżącemu i jego rodzinie ochrony uzupełniającej lub pobytu tolerowanego. Uzasadnienie do decyzji w przedmiotowym zakresie jest, w ocenie skarżącego, krótkie i opiera się jedynie na wskazaniu ogólnej i nieaktualnej sytuacji w kraju pochodzenia bez zbadania indywidualnych przesłanek zwiększających ryzyko doznania poważnej krzywdy, takich jak np. posiadanie pro[...] poglądów politycznych przez mieszkańca [...] oraz możliwości uzyskania faktycznej pomocy od władz [...] jako osoba posiadająca status osoby wewnętrznie przesiedlonej, ryzyko posiadania wyznania innego niż powszechne w społeczeństwie [...] oraz posiadania narodowości [...]. Organ nie odniósł się także do kwestii postępującego procesu integracji dzieci skarżącego z polskim społeczeństwem oraz braku realnej możliwości uzyskania dostępu do edukacji w przypadku powrotu na [...]. Skarżący podniósł zarzut, że w zaskarżonej decyzji odniesiono się jedynie do zarzutów wspólnych dla wszystkich członków wspólnoty religijnej. Na brak indywidualnego rozpatrzenia sprawy wskazuje m.in. nie wzięcie pod uwagę obawy przed prześladowaniem ze względu na [...] narodowość, na co nie powoływali się inni członkowie wspólnoty religijnej. Po drugie, skarżący podkreślił, że Kościół [...], którego jest wyznawcą nie należy do działającego na [...] Stowarzyszenia Kościołów [...]. W związku z powyższym nie można oczekiwać, że w sytuacji łamania swobody wyznania otrzyma pomoc wsparcie od szerszej społeczności wyznawców Naszego Kościoła. Po trzecie, zdaniem skarżącego, błędne jest również stwierdzenie, że wraz z członkami wspólnoty religijnej otrzymał wsparcie od władz lokalnych. Jak wyraźnie zaznaczył w trakcie przesłuchania statusowego w dniu 8 kwietnia 2014 r., pomocy udzieliły osoby prywatne. Skarżący zwrócił także uwagę na wciąż pogarszającą się sytuację na [...], w związku z czym realna możliwość udzielenia pomocy przez władze [...] osobom wewnętrznie przesiedlonym jest coraz bardziej ograniczona. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 23 lipca 2015 r. Stowarzyszenie Interwencji Prawnej (dalej "Stowarzyszenie") zgłosiło udział w postępowaniu przed Sądem. Na rozprawie przed Sądem w dniu 23 października 2015 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sformułowane w skardze zarzuty strony skarżącej dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i odnoszące się do prawa materialnego, nie pozwalają na uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W istocie zarzuty te sprowadzają się do próby zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń faktycznych, wykazania ich niekompletności oraz błędnej oceny materiału dowodowego, tak w odniesieniu do twierdzeń skarżącego, jak i przepisów prawnych. Rada, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzieliła wyrażoną w nim ocenę, że w przypadku skarżącego nie wystąpiły ustawowe przesłanki do przyznania którejś ze wskazanych wyżej form ochrony dla cudzoziemców. Stwierdzając brak podstaw do przyznania skarżącemu statusu uchodźcy, Rada wyraziła również stanowisko, że z racji nieistnienia ryzyka doznania jakichkolwiek prześladowań na terytorium [...], pozostającym pod kontrolą władz [...], skarżący może bez przeszkód skorzystać z możliwości relokacji wewnętrznej, tj. może przemieścić się na wskazane wyżej terytorium. Odnosząc się do jurydycznych podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, że z dniem 1 maja 2014 r. weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, z późn. zm.). Zgodnie z art. 513 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań administracyjnych, których nie zakończono do dnia jej wejścia w życie decyzją ostateczną, a które zostały wszczęte przed tym dniem na podstawie ustaw zmienianych w niniejszej ustawie stosuje się przepisy dotychczasowe. Na tej podstawie, organy orzekające w sprawie prowadziły niniejsze postępowanie, zainicjowane wnioskiem z dnia 21 marca 2014 r. w oparciu o przepisy uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa", czemu prawidłowo dały wyraz w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięć. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej w formie nadania statusu uchodźcy (art. 13 ustawy), objęcia ochroną międzynarodową (art. 15 ustawy), udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 97 ustawy), a następnie dokonały zasadnej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy, Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515, z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 517), a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy, cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 1 A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. Zgodnie z art. 1 ust. A pkt 2 powołanej Konwencji i art. 1 Protokołu Nowojorskiego, termin "uchodźca" stosuje się w szczególności do osoby, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa. Charakter określonych w Konwencji przyczyn powodujących obawę przed prześladowaniem i jej skutek, mianowicie niemożność korzystania z ochrony państwa swego obywatelstwa, wskazuje, że - w świetle tych postanowień - chodzi głównie o zagrożenie prześladowaniami ze strony władz państwa przez nie stosowanymi, bądź inspirowanymi z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z racji przekonań politycznych (tak NSA w wyroku z 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2687/13, niepubl.). Ubiegający się o przyznanie ochrony dla skuteczności wniosku musi, ze względu na okoliczności panujące w jego państwie pochodzenia, żywić uzasadnioną obawę przed prześladowaniem swojej osoby z przynajmniej jednego z wymienionych konwencji genewskiej powodów (wyrok Salahadin Abdulla i in., C-175/08, C-176/08, C-178/08 i C-179/08, EU:C:2010:105 pkt 56, 57). Przepis art. 9 dyrektywy Rady z dnia 1 grudnia 2005 r. 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. U.E z 13.12.2005 r., L 326/13) definiuje elementy, które pozwalają na uznanie określonych działań za prześladowanie w rozumieniu art. 1 sekcji A konwencji genewskiej. W tym zakresie art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy precyzuje, że chodzi o czyny wystarczająco poważne ze względu na swój charakter lub powtarzalność, by stanowić poważne naruszenie podstawowych praw człowieka, w szczególności praw nienaruszalnych, od których żadnego odstępstwa nie dopuszcza art. 15 ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Za prześladowanie należy uznać również kumulację różnych działań, w tym takich naruszeń praw człowieka, które są wystarczająco poważne ze względu na oddziaływanie na jednostkę. Aby naruszenie praw podstawowych stanowiło prześladowanie w rozumieniu art. 1 sekcja A konwencji genewskiej, musi ono charakteryzować się określonym poziomem powagi (wyrok X i in., EU:C:2013:720, pkt 51-53). Uregulowanie to ma charakter taksatywny, zawiera katalog przesłanek warunkujących nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba – jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) – muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ponadto prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy musi po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność, stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne w świetle art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.), po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 1998 r., sygn. akt V SA 1765/97, niepubl.) przesłanki do nadania statusu uchodźcy, wskazane w Konwencji Genewskiej, należy interpretować wąsko. Nadanie statusu uchodźcy nie następuje ze względu na warunki życia, sytuację osobistą cudzoziemca, lecz z uwagi na istniejące, uzasadnione obawy prześladowania osoby ubiegającej się o status uchodźcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 marca 2000 r., sygn. akt V SA 1765/99, CBOSA, Konwencja Genewska umożliwia ochronę uchodźców ujmowanych w przepisach tej konwencji rygorystycznie i wąsko. Nie mieszczą się tu ani wypadki poszukiwania możliwości osiedlenia z przyczyn ekonomicznych, ani legalizacja pobytu z przyczyn osobistych (np. założenie rodziny, integracja w społeczności polskiej). Osiągnięciu tych celów służą inne – niż instytucja nadania statusu uchodźcy - procedury legalizacyjne. Przesłanką nadania statusu mogą być wyłącznie konkretne dowody prześladowania lub uprawdopodobnienie istnienia okoliczności mogących stworzyć uzasadnioną obawę przed prześladowaniem. Warunkiem udzielenia ochrony ze względu na ryzyko prześladowań ze strony podmiotu niepaństwowego jest po pierwsze, wykazanie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem charakteryzowanym jako działania, które ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowią poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy) lub też określanym jako kumulacja różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa powyżej (art. 13 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy). Drugim warunkiem objęcia cudzoziemca ochroną w sytuacji, gdy ryzyko prześladowań ze strony podmiotu niepaństwowego nie jest związane z Konwencją, jest wykazanie, że niezdolność lub odmowa udzielenia ochrony przez państwo ma jednak związek z Konwencją. W dotychczasowym orzecznictwie nie budziło wątpliwości, że poważne akty dyskryminacji lub inne akty przemocy ze strony społeczności lokalnej lub poszczególnych jej członków można także uznać za prześladowania, jeżeli są one tolerowane przez władze, lub jeśli władze odmawiają, bądź też są niezdolne do zapewnienia skutecznej ochrony (wyrok SN z 7 czerwca 2001 r. sygn. akt III RN 110/00, OSNAPiUS 2002, nr 21, poz. 509, czy wyrok NSA z 29 stycznia 1999 r., sygn. akt V SA 1499/98, z 8 maja 2008 r., II OSK 237/07). Podobne stanowisko prezentowane było w dokumentach UNHCR (zob. Podręcznik Biura Wysokiego Komisarza do Spraw Uchodźców ONZ, Zasady i trybu ustalania statusu uchodźcy zgodnie z Konwencją z 1951 r. dotyczącą uchodźców i Protokołem Dodatkowym z 1967 r., Genewa, styczeń 1992 r., pkt 65, por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 424/12, niepublik.). Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że powody, na które powoływał się skarżący w toku postępowania, nie stanowią wystarczającej przesłanki nadania statusu uchodźcy, gdyż nie można im przypisać charakteru istniejących na terenie całej [...] prześladowań ze strony władz, ani prześladowań, przed którymi władze nie byłyby w stanie zapewnić obywatelowi należytej ochrony. Słusznie Rada argumentowała, że ze względu na zaangażowanie przez skarżącego na rzecz żołnierzy [...], zagrożenie dla skarżącego nie jest ograniczone do [...], ale rozciąga się na te wszystkie obwody, na obszarach których rząd w [...] nie kontroluje sytuacji. W konsekwencji na aprobatę zasługuje twierdzenie Rady, że skarżący żywi uzasadnioną obawę przed prześladowaniem, ale jest ona uzasadniona tylko na części terytorium [...], niekontrolowanym przez [...] rząd. Skarżący nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego znalezienie się w sytuacji rzeczywistego bądź potencjalnego ryzyka wystąpienia zagrożeń oraz, że władze kraju pochodzenia lub inne podmioty podejmowały krzywdzące wobec niego działania mające związek z religią. Zaniechanie to jest o tyle istotne, że obowiązkiem wnioskodawcy jest uzasadnić wniosek o udzielenie międzynarodowej ochrony i gdy forma stwierdzeń wnioskodawcy nie jest poparta dokumentacją lub innym materiałem dowodowym, to taka forma nie potrzebuje potwierdzenia, kiedy spełnione są następujące warunki: a) wnioskodawca poczynił rzeczywisty wysiłek, aby uzasadnić swój wniosek; b) wszystkie właściwe elementy będące w posiadaniu wnioskodawcy zostały przedstawione oraz zostało przedstawione wystarczające wyjaśnienie, co do braku innych odpowiednich elementów; c) stwierdzenia wnioskodawcy zostały uznane za spójne i wiarygodne i nie są sprzeczne z dostępnymi szczegółowymi i ogólnymi informacjami dotyczącymi wnioskodawcy; d) wnioskodawca wnioskował o udzielenie międzynarodowej ochrony w najwcześniejszym możliwym terminie chyba że może wskazać wystarczający powód, dlaczego tego nie zrobił; oraz e) została ustalona ogólna wiarygodność wnioskodawcy. Taka regulacja wynika z art. 4 ust. 5 dyrektywy kwalifikacyjnej (dyrektywa Parlamenty Europejskiego i Rady nr 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony – Dz. Urz. UE L z 2011 r. Nr 337, s. 9), który implementowano do krajowego porządku prawnego w art. 37a obowiązującej ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r., poz. 680, ze zm.). Skoro osoba ubiegająca się o nadanie statusu uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualnie dowody potwierdzające, że była prześladowana lub że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów podanych w cytowanej Konwencji, a inne przyczyny opuszczenia przez cudzoziemca kraju pochodzenia lub powodujące obawę przed powrotem do kraju nie mają znaczenia dla uznania go za uchodźcę, to zdaniem Sądu organ prawidłowo ustalił, że w przypadku skarżącego deklarowana obawa przed prześladowaniem nie jest obiektywnie uzasadniona i dotyczy jedynie terytorium [...] niekontrolowanego przez Rząd w [...]. Z tych względów, Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania tego statusu. Nietrafny jest tym samym zawarty w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy zasadnie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, a taka interpretacja zgodna jest z rozumieniem krzywdy jako kwalifikowanego aktu z punktu widzenia dolegliwości dla wnioskodawcy (por. wyrok Elgafaji, C-465/07, EU:C:2009:94, pkt 31; Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, pkt 18). W związku z powyższym, organ administracji słusznie uznał, że cudzoziemiec nie potrzebuje międzynarodowej ochrony, bowiem nie spełnia przesłanek uzasadniających uznanie go za uprawnionego do nadania statusu uchodźcy ani udzielenia mu ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określonych w art. 13 ust 1 i art. 15 ustawy. W tym miejscu należy wskazać na literalne brzmienie przepisu art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy: "Cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie: 1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r." Sąd wskazuje, że z brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi w nim o ustalenie zagrożenia podstawowych praw człowieka w odniesieniu do cudzoziemca, w stosunku do którego toczy się postępowanie. Użyte przez ustawodawcę pojęcia "zagrożone byłoby jego prawo", "mógłby zostać poddany torturom", "być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa... albo być karany" odnoszą się do indywidualnej sytuacji konkretnej osoby. Ponadto pojęcia te wskazują zarazem na potrzebę zaistnienia sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w tym przepisie zagrożeń w kraju, do którego ma być cudzoziemiec wydalony. W orzeczeniu w sprawie Elgafaji (wyrok TS z 17 lutego 2009 r. w sprawie nr C-465/07) ETS uznał, że art. 15 lit. c) dyrektywy zostanie naruszony, gdy zostaną wykazane istotne podstawy pozwalające uznać, iż osoba cywilna, przy powrocie do danego państwa, zostanie narażona, jedynie z powodu swej obecności na obszarze tego państwa lub rejonu, na rzeczywiste ryzyko narażenia tej osoby na poważną krzywdę. Takie przesłanki nie wynikają z materiału dowodowego sprawy i nie zostały przez wnioskodawcę wykazane. Wiedzą notoryjną jest okoliczność, że zarówno w dacie orzekania przez organ, jak i w momencie wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie brak było podstaw do wywodzenia, że na terenie całej [...] istnieje sytuacja powszechnie panującej przemocy, która jest wystarczająco nasilona, aby można było przyjąć, iż każda osoba powracająca do tego kraju będzie narażona na rzeczywiste ryzyko doznania niedozwolonego traktowania wskazanego w art. 3 Konwencji jedynie z powodu swojej obecności w tym miejscu. Skarżący, biorąc pod uwagę warunki panujące na terenie nie objętej walkami z separatystami nie należy do grup podwyższonego ryzyka. Skarżący polemizuje z dopuszczalnością zastosowania wobec niego art. 18 ww. ustawy, powołując fakt narodowości [...]. Zdaniem Rady nie jest to istotny w tym kontekście element. Jednak zasadne jest twierdzenie, że postrzeganie skarżącego przez resztę społeczeństwa będzie zdeterminowane przez fakt pochodzenia z [...], bycia osobą wewnętrznie przesiedloną oraz osobą, która czynnie angażowała się po stronie władz w [...]. Nie zachodzą poważne przesłanki, by przypuszczać, że skarżący zostanie narażony na rzeczywiste ryzyko poddania go traktowaniu sprzecznemu z art. 3 Konwencji. W orzecznictwie Trybunału podkreśla się, że traktowanie, aby wchodziło w zakres art. 3 Konwencji, musi osiągnąć minimalny poziom surowości, jego ustalenie zależy zaś od okoliczności sprawy, w tym od czasu trwania takiego traktowania, jego skutków fizycznych i psychicznych oraz – w niektórych przypadkach - płci, wieku i stanu zdrowia ofiary (zob. § 134 orzeczenia z 28 lutego 2008 r. w sprawie Saadi przeciwko Włochom, § 137 orzeczenia z 11 stycznia 2007 r., Salah Sheekh przeciwko Holandii, § 48 orzeczenia z dnia 12 października 2006 r., Mubilazila Mayeka i Kaniki Mitunga przeciwko Belgii, § 62 orzeczenia z dnia 17 lutego 2004 r., Venkadajalasarma przeciwko Holandii). Trybunał uznaje traktowanie za nieludzkie m.in. wówczas, gdy podjęto je z premedytacją, było stosowane przez dłuższy okres czasu i powodowało poważne cierpienie fizyczne lub psychiczne (§ 92 orzeczenia z 26 października 2000 r., Kudła przeciwko Polsce). Ponadto sama możliwość złego traktowania nie jest wystarczająca dla uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 3 Konwencji (por. § 111 wyroku Trybunału z dnia 30 października 1991 r., Vilvarajah i inni przeciwko Zjednoczonemu Królestwu). Odpowiedzialność państwa za naruszenie art. 3 Konwencji powstaje wówczas, gdy istnieją poważne podstawy do przyjęcia, że w przypadku wydalenia wnioskodawcy stanie on w obliczu realnego ryzyka poddania go traktowaniu niezgodnemu z art. 3 (§ 125 orzeczenia Saadi przeciwko Włochom i powoływane w nim orzecznictwo). Sformułowanie, że w danym kraju zagrożone byłyby prawa cudzoziemca chronione Konwencją, oznacza potrzebę ustalenia, że istnieją poważne podstawy do uznania, że cudzoziemiec, o którego chodzi znajduje się w sytuacji rzeczywistego zagrożenia tych praw w przypadku powrotu do tego kraju. Podobną interpretację przepisu przedstawiał Naczelny Sąd Administracyjny w licznych orzeczeniach: np. w niepublikowanym wyroku z 29 października 2009 r. sygn. akt II OSK 908/09, wskazując, że: "Udzielenie zgody na pobyt tolerowany wymaga wykazania, że powrót do kraju pochodzenia wiąże się z ryzykiem rzeczywistego pozbawienia prawa do rzetelnego procesu karnego lub ukarania bez podstawy prawnej czy naruszenia innych praw wskazanych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony". Również w niepublikowanym wyroku z 9 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1344/11, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że "skarżący nie wykazał, że ze względu na jego sytuację osobistą, w razie powrotu do kraju pochodzenia zagrożone byłyby jego prawa chronione Europejską Konwencją Praw Człowieka" (por. ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1672/11, niepublik.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że według takiej hipotezy wskazanej normy prawnej oceniony był przez organy stan faktyczny ustalony w sprawie przez organ administracyjny. Zasadna była konstatacja organu, że brak jest podstaw, aby racjonalnie przewidywać w ogóle możliwość prześladowań skarżącego w przypadku jego powrotu do ostatniego miejsca zamieszkania na terytorium zachodniej [...], na zasadzie relokacji. Skoro bowiem skarżący przed wyjazdem z kraju pochodzenia nie doświadczył w tej części kraju prześladowań mogących być podstawą do udzielenia ochrony międzynarodowej, to - przy braku wykazania zmiany sytuacji w jego miejscu zamieszkania na [...] w kontekście okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia - nie można przewidywać, że doświadczy ich po swoim powrocie. W ocenie Sądu w rozumowaniu tym nie ma miejsca na wątpliwości, które mogłyby być tłumaczone na korzyść skarżącego. Nawet przy założeniu, że najlepiej realizować będzie cel wymienionej dyrektywy przyjęcie, że im bardziej omawiana sytuacja dotyczy indywidualnie danej osoby, tym mniej konieczne będzie wykazanie, że dana osoba ma do czynienia z na tyle intensywną przemocą nieselektywną w swoim kraju lub na jego części, tj. że istnieje poważne ryzyko, że może stać się osobiście jej ofiarą (bowiem jeżeli związek indywidualny należy rozumieć w taki sposób, że wymaga on, aby dana osoba była celem przemocy z powodu cech jej właściwych, nawet w okolicznościach przemocy nieselektywnej o takiej intensywności, że ryzyko indywidualne, na które narażone są osoby pochodzące z danego terytorium, byłoby większe niż ryzyko, na które narażone są osoby wnoszące o status uchodźcy) – por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 17 lutego 2009 r., sygn. akt C-465/07), to brak jest podstaw do uznania, że skarżący taką przemoc wykazał, czy też w wiarygodny sposób przywołał realną obawę jej powstania. Odnosząc się do ewentualności wcielenia skarżącego do armii [...] i perspektywy późniejszego uczestniczenia w działaniach zbrojnych przeciwko separatystom, należy podzielić stanowisko organów, że okoliczność ta nie stanowi przesłanki do uzyskania na terytorium RP ochrony przewidzianej w ustawie (tak również WSA w Warszawie w wyrokach z 9 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 910/15, CBOSA, z 23 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1033/15, CBOSA). Sąd nie neguje przy tym w najmniejszym stopniu faktu, że powołanie obywatela do wojska i skierowanie go do udziału w działaniach zbrojnych stanowi daleko idącą ingerencję państwa w sytuację życiową obywatela i naraża go w bezpośredni sposób na ryzyko utraty zdrowia albo życia, w związku z czym formułowanie przez skarżącego obaw w tym zakresie jest jak najbardziej zasadne i zrozumiałe. Co do zasady jednakże objęcie obywatela wskazanymi wyżej obowiązkami nie może być postrzegane jako przejaw prześladowania obywatela przez państwo, albowiem stanowi uzasadnione nadzwyczajnymi i obiektywnymi przesłankami (tj. koniecznością obrony terytorium i ludności) korzystanie przez państwo z przysługujących mu fundamentalnych prerogatyw. Nie można byłoby uznać za pożądaną sytuacji, w której każdy z obywateli danego państwa, powołany do wojska w związku z koniecznością jego obrony, mógłby uzyskać z tego tytułu status uchodźcy w państwach trzecich. W oczywisty sposób powyższe uniemożliwiłoby praktyczne wykorzystywanie armii pochodzących z poboru. W świetle art. 13 ust. 4 pkt 5 ustawy z 2003 r. prześladowanie może polegać na wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 (tj.: zbrodnię przeciwko pokojowi, zbrodnię wojenną lub zbrodnię przeciwko ludzkości w rozumieniu prawa międzynarodowego, działania sprzeczne z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych, zbrodnię o charakterze innym niż polityczny poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed złożeniem wniosku o nadanie statusu uchodźcy). W oczywisty sposób nie można dopatrywać się w niniejszej sprawie zaistnienia wskazanych wyżej przesłanek, albowiem: 1) z oświadczeń skarżącego nie wynika, że w stosunku do niego wszczęto już lub że prowadzi się postępowanie karne albo że ukarano go z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, 2) brak podstaw do przyjęcia, że ewentualne odbywanie przez skarżącego służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego aktu. Dodatkowo Sąd wskazuje, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt C-472/13 wskazano, że przepisy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy kwalifikacyjnej (dyrektywa Parlamenty Europejskiego i Rady nr 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony – Dz. Urz. UE L z 2011 r. Nr 337, s. 9) powinny być interpretowane następująco: - obejmują one sytuację, w której odbywana służba wojskowa sama w sobie pociągałaby za sobą, w określonym konflikcie, popełnianie zbrodni wojennych, - odmowa pełnienia służby wojskowej powinna stanowić jedyny środek umożliwiający osobie ubiegającej się o przyznanie statusu uchodźcy uniknięcie udziału w podnoszonych zbrodniach wojennych i w konsekwencji, jeżeli osoba ta nie skorzystała z procedury mającej na celu uzyskanie statusu osoby odmawiającej działania sprzecznego z własnym sumieniem, to taka okoliczność wyklucza wszelką ochronę na mocy art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2004/83, chyba że rzeczony wnioskodawca udowodni, że żadna procedura tego rodzaju nie była dostępna w jego konkretnej sytuacji. W orzecznictwie wyrażano również pogląd (m.in. w wyroku NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1227/07, nie publik.), podzielany przez skład orzekający w rozpatrywanej sprawie, że sam fakt zagrożenia karą więzienia za odmowę odbycia służby wojskowej, nie świadczy o spełnieniu przesłanek zgody na pobyt tolerowany, określonych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony i nie narusza ustanowionego w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zakazu karania bez podstawy prawnej. Przepis art. 7 ust. 1 zd. pierwsze Konwencji stanowi bowiem, że nikt nie może być uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na działaniu lub zaniechaniu działania, który według prawa wewnętrznego lub międzynarodowego nie stanowił czynu zagrożonego karą w czasie jego popełnienia. Ustanowiony w art. 7 ust. 1 Konwencji zakaz karania bez podstawy prawnej nie stanowi jednak przeszkody w sądzeniu i karaniu osoby winnej działania lub zaniechania, które w czasie popełnienia stanowiły czyn zagrożony karą według ogólnych zasad uznanych przez narody cywilizowane (art. 7 ust. 2). Co do zasady nie można więc uznać, że ewentualne zagrożenie odpowiedzialnością karną za niewypełnienie obowiązku służby wojskowej, przewidzianą w ustawodawstwie wielu współczesnych państw, stanowi naruszenie Konwencji praw człowieka. Penalizacja odmowy odbycia obowiązkowej służby wojskowej służyć ma ograniczeniu liczby przypadków, w których dochodzi od samowolnego uchylania się od powszechnego obowiązku obywateli obrony swojego kraju. Jeśli zaś chodzi o bezpieczeństwo osobiste, to artykuł 5 Konwencji zapewnia ochronę przed pozbawieniem wolności. Pozbawienia wolności nie stanowi przy tym służba wojskowa, która jest dopuszczalna wyraźnie na mocy art. 4 ust. 3 lit. b Konwencji. Jednocześnie prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego nie oznacza, że państwo nie może pozbawić wolności osób zagrażających porządkowi publicznemu, albo gdy powinny one ponieść karę za swoje czyny. Należy zatem stwierdzić, iż na mocy art. 5 Konwencji, dopuszczalne jest ograniczenie prawa do wolności i bezpieczeństwa osobistego w sytuacji, gdy do pozbawienia wolności dochodzi zgodnie z prawem, m.in. w przypadku zatrzymania lub aresztowania w celu postawienia przed właściwym organem, jeżeli istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zagrożonego karą. W wyroku NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1227/07, (nie publik., odnoszącym się do odmowy pełnienia służby wojskowej przez Świadka Jehowy) podniesiono ponadto, że prawo do odmowy służby wojskowej ze względu na przekonania religijne nie zostało zagwarantowane przez Europejską Konwencję Praw Człowieka ani Protokoły do Konwencji (zob. np. decyzja Europejskiej Komisji Praw Człowieka w sprawie A. przeciwko Szwajcarii z dnia 9 maja 1984 r. oraz w sprawie Autio przeciwko Finlandii z dnia 6 grudnia 1991 r.). W decyzji z dnia 7 marca 1996 r. Komisja wskazała ponadto, że z art. 4 ust. 3 lit. b Konwencji wynika, że państwa mogą, ale nie muszą zgodzić się w takich przypadkach na służbę zastępczą (Raninen przeciwko Finlandii, skarga nr 20972/92). Tam, gdzie wprowadzono taką służbę Konwencja nie zabrania państwom stosowania środków przymusu do odbycia zastępczej służby cywilnej czy nakładania sankcji na tych, którzy odmawiają odbycia takiej służby (decyzja Jurgen Jahansen przeciwko Norwegii, 14 października 1985 r.). Prawo do zwolnienia ze służby wojskowej z powodu przekonań religijnych zapisano dopiero w Karcie Praw Podstawowych przyjętej podczas szczytu państw Unii Europejskiej w Nicei w grudniu 2000 r. Karta uznaje prawo do odmowy służby wojskowej ze względów sumienia, jednakże zgodnie z przepisami krajowymi regulującymi korzystanie z tego prawa (art. 10 ust. 2). Warto zauważyć, że w świetle Europejskiej Konwencji Praw Człowieka znaczenie mają jedynie dodatkowe konsekwencje odmowy odbycia służby wojskowej (zob. orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 6 lipca 2000 r., w sprawie Thlimmenos przeciwko Grecji, czy z 24 stycznia 2006 r., Ulke przeciwko Turcji), które mogą prowadzić do naruszenia art. 3 Konwencji. W ocenie Sądu prawidłowość zaskarżonej decyzji należy również odnieść do kwestii religii. Organ odwoławczy powołał się na opracowanie WIKP z [...] kwietnia 2014 r. na temat kościoła [....], znajdujące się w aktach sprawy. Stwierdził, że notowane są negatywne wypowiedzi hierarchów [...] na temat tego Kościoła oraz że: "W warstwie werbalnej utrzymuje się stan napięcia między dominującą religią [...], a tym odłamem [...]. Nie ma natomiast doniesień, by za słowami szły czyny. Kościół do którego należy wnioskodawca działa legalnie, został zarejestrowany". Organ doszedł do wniosku, że zgromadzone informacje dowodzą, że na [...] nie dochodzi do żadnych systemowych prześladowań na tle religijnym. Organ podniósł także, że generalnie przesiedleńcy korzystają z pomocy społeczeństwa, w szczególności w obwodach zachodniej [...]. W indywidualnych przypadkach może pojawić się ostracyzm społeczny i odmowa pomocy w odniesieniu do przedstawicieli grup mniejszościowych. Dalej Rada stwierdziła, że skarżący do żadnej z takich grup nie należy, jednak "pewną odrębność w jego profilu widać w odniesieniu do wyznawanej religii (...)". W ocenie Sądu przytoczone stwierdzenia nie dają podstaw do uznania, że ocena czy obawa skarżącego przed prześladowaniami na tle religijnym jest uzasadniona. [...] generalnie przestrzega praw mniejszości religijnych. [...] stanowiący ok. 0,8% społeczeństwa nie napotykają żadnych szczególnych problemów ze strony władz państwowych. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydając decyzję posłużył się danymi z [...] kwietnia 2014 r. (dot. Kościoła [...]), jednak skarżący nie powoływał się na okoliczności, które czyniłyby powyższe twierdzenia nieaktualnymi. Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 5 września 2012 r., sygn. akt C-71/11 (Dz.U.UE.C.2012/331/5), artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że obawa wnioskodawcy przed prześladowaniem jest uzasadniona, jeżeli zdaniem właściwego organu w związku z osobistą sytuacją wnioskodawcy można racjonalnie przyjąć, iż po powrocie do kraju pochodzenia będzie on dokonywał czynności religijnych narażających go na rzeczywiste niebezpieczeństwo prześladowania. Skarżący w toku postępowania nie wykazał, że dokonuje takich czynności religijnych, które naraziłyby go na prześladowania, ani że uprzednio miały miejsce na terenie zachodniej [...] zdarzenia, które można byłoby zakwalifikować jako prześladowania. Odnosząc się do innych argumentów skarżącego stwierdzić należy, że celem powołanych wyżej przepisów jest przyznanie ochrony międzynarodowej osobie znajdującej się w sytuacji, w której jedno z przysługujących jej praw uznawanych za podstawowe (jak prawo do życia, prawo do tego, żeby nie być torturowanym) wystawione jest na ryzyko naruszenia. Przesłanki wprowadzone przez normodawcę, tak unijnego, jaki i krajowego, służące uzyskaniu statusu uchodźcy, a także ochrony uzupełniającej należy zatem postrzegać jako instrument pozwalający ocenić prawdopodobieństwo wystąpienia takiego ryzyka i ryzyka zagrożenia praw podstawowych. Dlatego też w takiej perspektywie należało dokonać analizy istoty i natury związku indywidualnego wymaganego w celu uzyskania ochrony uzupełniającej, a organu uczyniły zadość temu obowiązkowi oceniając, że ryzyko takie nie istnieje. W tym kontekście organy dokonały także ustaleń w zakresie spełnienia kolejnej przesłanki, wynikającej z art. 18 ust. 1 ustawy, a mianowicie bezpiecznego i legalnego zamieszkania na części kraju. Wiedzą notoryjną jest okoliczność, że w kraju pochodzenia wnioskodawcy znajdują się obszary o tak niskim poziomie upowszechnionej przemocy, że stwierdzenie przesłanek z art. 18 ustawy nie jest bezpodstawne. Według art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu ochrony, jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Natomiast art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do uzyskania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony stanowi, że oceniając wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, państwa członkowskie mogą stwierdzić, że wnioskodawca nie potrzebuje ochrony międzynarodowej, jeżeli na części terytorium w jego kraju pochodzenia a) nie zachodzi uzasadniona obawa, że będzie on prześladowany, lub nie istnieje realne niebezpieczeństwo, że dozna on poważnej krzywdy lub, b) ma dostęp do zdefiniowanej w art. 7, ochrony przed prześladowaniem lub poważną krzywdą; a także może on bezpiecznie i legalnie pojechać i uzyskać wstęp do tej części kraju oraz można racjonalnie oczekiwać, że może on się tam osiedlić (ust. 1). Skarżący nie wykazał, by sytuacja na zachodzie [...] uległa tak znacznemu pogorszeniu, by można było odmówić zasadności twierdzeniom organu w zakresie zastosowania art. 18 ustawy. W szczególności zakaz lotów nad częścią [...], wprowadzony [...] grudnia 2014 r. nie stanowi takiej okoliczności. Odnosząc się w powyższym zakresie do zarzutów procesowych, dotyczących niezapoznania się z aktualnymi informacjami dotyczącymi sytuacji na [...]. Niezrozumiałe jest odmawianie materiałom analitycznym Ośrodka Studiów Wschodnich (opublikowanych we wrześniu i październiku 2014 r.) waloru opracowania na temat sytuacji w kraju pochodzenia, a z kolei przypisywanie tej rangi wyłącznie dokumentom wytworzonym przez organ I instancji. Zarzut jest tym bardziej chybiony, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo obszernie odniósł się do aktualnej w dacie orzekania sytuacji na [...]. Organ powoływał się w szczególności na możliwość faktycznego przesiedlenia się, którą potwierdził nie tylko sam skarżący wskazując na pobyt w M., ale również raport UNHCR z lipca 2014 r. (punkty 5-7) oraz opracowanie WIKP z [...] października 2014 r. (materiał WIKP na temat osób wewnętrznie przesiedlonych). Organ odniósł się do rzeczywistej sytuacji, zwracając uwagę, że skarżący otrzymał pomoc w obwodzie [...], a liczba zarejestrowanych osób przesiedlonych w tym obwodzie wynosi 8 tysięcy, co zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logiki nie pozwala na uznanie, że jest do liczba osób, która uniemożliwia relokację w rozumieniu art. 18 ustawy. Rada z własnej inicjatywy włączyła do materiału dowodowego informacje na temat aktualnego ustawodawstwa [...] dotyczące przesiedleńców oraz opracowanie WIKP z [...] października 2014 r. na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...], a także materiały OS W z [...] września 2014 r. Problem uchodźczy na [...]: ocena sytuacji oraz z 29 października 2014 r. Mocny głos na rzecz reform: [...] po wyborach parlamentarnych. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona decyzja wydana została [...] listopada 2014 r. trudno odmówić wymienionym dokumentom, aktualności jak również wiarygodności, biorą pod uwagę przytoczone wyżej kryteria. Stwierdzenie, że organ nie zbadał, czy w praktyce prawa osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...] są przestrzegane w wystarczającym stopniu, nie znajduje potwierdzenia zarówno w materialne dowodowym, jak i w lekturze uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd nie kwestionuje przy tym, że sytuacja ekonomiczna przesiedleńców jest bardzo trudna, jednak słusznie w tym przypadku na stanowisku Rady zaważył fakt uzyskania pomocy (zakwaterowanie, wyżywienie) w okręgu [...]. Zasadnie Rada zwróciła uwagę, iż skarżący sformułował twierdzenie, iż władze kraju pochodzenia nie są w stanie zapewnić mu warunków godnej egzystencji. Jednak z jego zeznań wynika, że taką pomoc uzyskał, gdyż został zakwaterowany nieopodal L., u prywatnej osoby. Stwierdzając, iż to nie pomoc struktur państwowych, lecz osoby prywatnej, skarżący nie podał, że była to osoba, do której skierowały go władze lokalne, co słusznie zaakcentował organ. Nie można odmówić również zasadności twierdzeniu Rady o braku aprobaty dla poglądu o zagrożeniu bezpieczeństwa skarżącego na terytorium zachodniej [...]. Warto odnotować, że przytaczane obszernie w skardze (s. 9-10) fragmenty raportów międzynarodowych obrazują złą sytuację ludności cywilnej przede wszystkim na wschodzie kraju, a więc w innym regionie geograficznym, niż ten, w którym zatrzymała się grupa, do której należał skarżący. Tym samym nie można uznać, że organ popełnił błędy procesowe, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Odnośnie zaś do zarzutu nieprzetłumaczenia dokumentów obcojęzycznych wskazać należy, że tłumaczenia wskazanego raportu Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Praw Człowieka z [...] sierpnia 2014 r., jako nieprzetłumaczonego, znajdują się w aktach Rady na stronach 219a-219c (teczka 2/2). Oczywiście czym innym jest wykorzystanie obcojęzycznego środka dowodowego jako dowodu w postępowaniu, a czym innym wynikający z Konstytucji RP i ustawy o języku polskim wymóg dokonywania czynności urzędowych przez organy administracji publicznej w języku polskim. Wymóg ten jest realizowany w ten sposób, że czynność urzędowa organu, polegająca na badaniu treści dokumentu obcojęzycznego, wymaga dokonania tłumaczenia dokumentu. Zgodnie bowiem z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Ta konstytucyjna zasada wprowadza obowiązek stosowania języka polskiego przy podejmowaniu czynności urzędowych przed wszystkimi organami państwa. Zasada to została powtórzona w art. 4 i rozwinięta w art. 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 224 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Wymóg ten stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom. Pod pojęciem czynności urzędowych należy rozumieć także czynności procesowe podejmowane przez organy administracji publicznej. Z przywołanej regulacji nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu przed organami administracji publicznej (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 208/11, CBOSA, wyrok WSA w Warszawie z 8 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2460/14, CBOSA). Nie zmienia to faktu, że dowodem będzie nadal treść dokumentu obcojęzycznego, a nie jego tłumaczenie. Nie zastępuje ono bowiem dokumentu sporządzonego w języku obcym, lecz służy jedynie ustaleniu, jaka jest treść (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa, CBOSA). Samo tłumaczenie nie stanowi zatem nowego dowodu w sprawie. W tym kontekście Sąd zwraca uwagę na oświadczenie przedstawiciela Rady złożone na rozprawie w dniu 23 października 2015 r., że treść opracowań, na które powoływał się skarżący była znana organowi, jak – jak należy wnosić - była znana jedynej stronie postępowania, skoro sama przedłożyła dokumenty. Zarzut podniesiony w tym zakresie jest zatem chybiony, bowiem brak jest podstaw do uznania, że sposób procedowania organu w tym zakresie miał istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Brak jest również podstaw do kwestionowania wiarygodności materiałów wziętych pod uwagę przez organ jako podstawę rozstrzygnięcia. Jak wskazał Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt 8319/07, LEX nr 846274, dokonując oceny znaczenia materiałów dotyczących danego kraju, należy mieć na względzie źródło pochodzenia takiego materiału, a w szczególności jego niezależność, wiarygodność i obiektywizm. Trybunał, sygnalizując brak obiektywnej możliwości uzyskania pełnej dokumentacji wskazał, że należy zdawać sobie sprawę z wielu trudności, z którymi muszą zmierzyć się rządy oraz organizacje pozarządowe przy gromadzeniu informacji w niebezpiecznych i nieprzewidywalnych sytuacjach. Należy uznać, iż nie zawsze będzie istniała możliwość przeprowadzenia takiego dochodzenia w bezpośrednim sąsiedztwie konfliktu, a w takich wypadkach istnieje konieczność oparcia się na informacjach dostarczanych przez źródła posiadające z pierwszej ręki wiedzę na temat danej sytuacji. Jednak konieczność oparcia się na bieżących, aktualnych informacjach dotyczących kraju pochodzenia osoby, której dotyczy postępowanie w którym rozstrzyga się o objęciu wnioskodawcy ochroną ze względu na zagrożenia związane z naruszeniem art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Trybunału w Strasburgu. Artykuł 8 (2) lit. b dyrektywy Rady z dnia 1 grudnia 2005 r. 2005/85/WE w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w Państwach Członkowskich (Dz. U. U.E z 13.12.2005 r., L 326/13) zawiera zalecenie, aby Państwa Członkowskie zapewniły, aby wnioski były rozpatrywane na podstawie precyzyjnych i aktualnych informacji z różnych źródeł, dotyczących ogólnej sytuacji panującej w krajach pochodzenia osób ubiegających się o azyl. Wymóg "aktualności" informacji precyzuje art. 4(3) lit. a dyrektywy kwalifikacyjnej. Dyrektywa ta wymaga, że ocena wniosku o udzielenie międzynarodowej ochrony była przeprowadzana indywidualnie i obejmowała wzięcie pod uwagę wszystkich odpowiednich faktów, odnoszących się do państwa pochodzenia w czasie podejmowania decyzji w sprawie wniosku, w tym również ustaw i rozporządzeń państwa pochodzenia oraz sposobów, w jaki są one wykonywane. Wbrew twierdzeniom skargi organ odniósł się do sytuacji na [...], szeroko opisując ją na str. 12--15 zaskarżonej decyzji, odwołując się do źródeł przywołanych przez organ I instancji, jak i do licznych opracowań. Istotnie organ nie odniósł się do w sposób polemiczny do wszystkich źródeł wskazanych przez skarżącego, jednak nie oznacza to, że nie przeanalizował sytuacji w kraju pochodzenia i nie oparł się na wiarygodnych źródłach. Brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył wskazane wyżej wymogi. Materiały przedstawione przez skarżącego nie dają podstaw do stwierdzenia, że na całym obszarze [...] zachodzi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia, wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, co stanowiłoby podstawę do uznania, że relokacja nie jest możliwa. Ani bowiem niski standard opieki medycznej, ani brak satysfakcjonujących skarżącego świadczeń socjalnych, ani ogólnie trudna sytuacja bytowa nie stanowią kryteriów, do których odwołuje się ustawodawca w przepisach stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Sąd uznaje za wystarczającą analizę przeprowadzoną przez organ i zestawienie jej wyników z brzmieniem relewantnych przepisów. Skoro w tym zakresie nie można skutecznie uczynić organowi zarzutu, to argumentację skarżącego należy uznać za niemającą wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z brzmienia tego przepisu wynika, że zarówno ocena, jak i znaczenie naruszenia prawa procesowego przez organ w toku postępowania są limitowane, tylko bowiem w zakresie wypływu na wynik sprawy Sąd ocenia uchybienia procesowe nie stanowiące podstawy do wznowienia postępowania, a skarżący, powołując się na opracowania, do których organ się nie odniósł nie wykazał, by wynikały z nich przesłanki do wydania przez organ odmiennego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na wystarczającym materiale dowodowym. Sąd nie uznał za zasadny zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego, w uzasadnieniu zawiera własne ustalenia i rozważania organu, nie poprzestając na treści rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Uzasadnienie decyzji Rady umożliwia stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia obrazuje tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia oraz wyjaśnia tak przesłanki prawne, jak i faktyczne, jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie, a nadto organ ustosunkował się do argumentów skarżącego wyrażonych w odwołaniu, w tym dotyczących zastosowania art. 18 ustawy, prześladowań na tle religijnym kościoła [...] oraz ustawodawstwa, dotyczącego nabycia obywatelstwa [...] przez osoby, które stale zamieszkiwały na [...], a kontekście braku utraty przez skarżącego obywatelstwa [...]. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 K.p.a. zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ poinformował skarżącego o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, czym wyczerpał dyspozycję art. 10 § 1 K.p.a. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały wszechstronnej, wnikliwej i prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zamierzonego przez skarżącego skutku nie mogą odnieść zgłoszone na rozprawie problemy zdrowotne skarżącego, gdyż organ nie miał możliwości zajęcia stanowiska wobec nieistniejących jeszcze dokumentów oraz faktów, które jeszcze nie zaszły w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.