IV SA/Wa 783/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Stępkowska – Bigiej po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie omowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić skarżącemu W. L. przyznania prawa pomocy. W. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2010 r. Po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł, skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. We wniosku z dnia 28 maja 2010 r. skarżący wskazał, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, iż posiada grupę inwalidzką, wraz z żoną są osobami przewlekle chorymi, na lekarstwa wydają miesięcznie ok. 500 zł. Po opłaceniu "mediów" na życie pozostaje kwota ok. 1300 zł. Skarżący jest właścicielem mieszkania o pow. 56 m2. W. L. uzyskuje dochód w wysokości 1689,64 zł z tytułu emerytury, zaś jego żona – 1146,93 zł również z tytułu emerytury. Do wniosku skarżący dołączył dokumenty wskazujące wysokość otrzymywanych świadczeń emerytalnych (decyzje o waloryzacji emerytur). Rozpatrując przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, należy podkreślić, ze zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby. Przyznanie prawa pomocy, ma na celu zapewnienie dostępu do sądu stronie, której brak środków finansowych dostęp ten uniemożliwia. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym np. zwolnienie od kosztów sądowych, uwarunkowane jest wykazaniem przez stronę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpatrując kwestię spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, należy mieć na względzie – na co zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2005 r., FZ 424/04 (niepubl.) - że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przepisie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. W rozpatrywanej sprawie należy mieć na uwadze, że skarżący wraz z żoną otrzymują stały comiesięczny dochód w łącznej wysokości 2836,57 zł (netto). Wnioskodawca podał, iż na lekarstwa wydaje miesięcznie ok. 500 zł i po opłaceniu "mediów" na życie pozostaje kwota ok. 1300 zł. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż skoro strona posiada stały dochód w podanej wysokości, to jest możliwe uiszczenie kosztów sądowych (na obecnym etapie postępowania – wpisu sądowego w wysokości 200 zł) bez uszczerbku utrzymania koniecznego. W niniejszej sprawie sytuacja materialna wnioskodawcy nie jest krytyczna i skoro strona posiada środki finansowe (stały dochód), powinna partycypować w kosztach postępowania. W świetle powyższego i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. , należało postanowić jak w sentencji.