IV SA/Wa 783/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA – Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. M. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 783/12 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencyjnego postanawia: - uzupełnić powołany wyżej wyrok w ten sposób, że w jego sentencji dodać pkt III w brzmieniu: "zasądzić od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego K. M. kwotę 250,86 zł (dwieście pięćdziesiąt 86/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Wyrokiem z dnia 22 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 783/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi K. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji operatu ewidencyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku) oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Pismem z dnia 31 października 2012 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 października 2012 r. skarżący K. M., działając przez pełnomocnika T. M. wniósł o uzupełnienie wyroku co do zwrotu poniesionych kosztów - wpisu sądowego (200 zł.) oraz kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania do Sądu na rozprawę (50.96 zł.). Wyjaśnił, że Sąd nie rozpoznał dotychczas tego wniosku, mimo że został on zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów jest uzasadniony, gdyż w tym zakresie Sąd w ogóle nie odniósł się do zgłoszonego żądania. Przede wszystkim podkreślić należy, że strona postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jest uprawniona do wszczęcia postępowania rektyfikacyjnego m.in. w sytuacji, gdy Sąd w wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, którego według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Nie ma wątpliwości, że stosownie do art. 209 p.p.s.a, uwzględniając skargę, Sąd ma obowiązek rozstrzygnąć w swoim orzeczeniu co do wniosku o zwrot kosztów postępowania. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje więc w tych przypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona żądała we właściwym czasie ich przyznania. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (art. 205 § 1 p.p.s.a.).Stosownie do treści art. 205 § 3 p.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa w § 1 i 2 oraz tryb przyznawania sposób wypłacania tych należności określają przepisy odrębne, tj. dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz.U. nr 49, poz. 445 ze zm.). Art. 13 w zw. z art. 3 ust. 1 dekretu pozwala stronie zamieszkałej w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca wykonywania czynności urzędowej, do której został wezwany, żądać zwrotu kosztów dojazdów do sądu. Za koszty podróży uznaje się przy tym koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji (art. 4 jst. 1 dekretu). Dodać trzeba, że przepis ten uzależnia prawo do żądania określonych należności osobie wezwanej, jeżeli się stawiła, choćby przesłuchana nie została, zaś osobom, które zgłosiły się bez wezwania sądu, należności mogą być przyznane tylko w przypadku, jeżeli zostały przez sąd przesłuchane (art. 6 ust. 1 i 3 w zw. z art. 13 dekretu). Zdaniem Sądu przepis ten w żaden sposób nie uzależnia możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od charakteru stawiennictwa strony. Przepis art. 13 dekretu odsyła jedynie do odpowiedniego stosowania przepisów o należnościach dla świadków dla określenia wysokości należności dla strony. Nie sposób zatem wprost przenieść i zastosować wszystkich określonych w dekrecie zasad ustalania należności świadków, jak chociażby wynikających z art. 6 ust. 3 dekretu, bowiem dotyczy on sytuacji, w której świadek jest przesłuchiwany przez Sąd, natomiast instytucji przesłuchania świadka ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ogóle nie przewiduje. Konsekwentnie nie należy także stosować zasady odnoszącej się do wezwania strony, bowiem inny jest charakter stawiennictwa świadka, a inny stawiennictwa strony postępowania, której obecność na rozprawie co do zasady w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest obowiązkowa. Jednakże jeżeli podejmie ona decyzję o konieczności stawiennictwa przed sądem, złożenia dodatkowych wyjaśnień czy wniosków, to koszty z tym związane z mocy przepisu art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowić będą niezbędne koszty postępowania podlegające zwrotowi w przypadku uwzględnienia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2010 r., I OZ 624/10). W niniejszej sprawie Sąd nie orzekł o kosztach postępowania w wyroku uwzględniającym skargę Nie ulega wątpliwości, że kosztem postępowania była uiszczona przez skarżącego opłata w postaci wpisu (200 zł) oraz koszt dojazdu pełnomocnika z miejsca zamieszkania do siedziby sądu na rozprawę (50.86 zł. – równowartość biletu uprawniającego do odbycia podróży koleją na trasie A. – W.). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 157 w związku z art. 166 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.