IV SA/Wa 784/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. R. F. o zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze złożeniem opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia przyznać r.pr. R. F., ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W piśmie z 20 maja 2013 r. r. pr. R. F., pełnomocnik z urzędu skarżącego J. L. poinformował Sąd, że po zapoznaniu się z aktami sprawy i postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2011 r. o odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, stwierdził bezzasadność wnoszenia zażalenia od ww. postanowienia. W związku z tym pełnomocnik przesłał skarżącemu oraz Dziekanowi Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. opinię o braku podstaw do złożenia zażalenia. Pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze złożeniem opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2013 r. odmówiono r. pr. R. F. przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Referendarz sądowy uznał, że rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) - dalej w skrócie: "rozporządzenie", ma charakter zamknięty. Wśród czynności wymienionych w § 14 ust 2 pkt 2 lit. a-d rozporządzenia nie ma czynności prawnej polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Stąd brak jest podstaw prawnych do przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Od powyższego postanowienia pełnomocnik złożył sprzeciw do Sądu orzekającego w tej sprawie, wnosząc o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia w wysokości 120 złotych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenia przepisów: 1. § 14 ust 2 pkt 2 lit d w związku z § 16 rozporządzenia oraz art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: "P.p.s.a.", poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie należy się wynagrodzenia, 2. art. 21 oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do ochrony własności, 3. art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez naruszenie związanej z zasadą demokratycznego państwa prawa - zasady praworządności, 4. art. 24 w związku z art. 65 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady ochrony pracy i wynikającego z niej prawa do minimalnego wynagrodzenia, 5. art. 32 ust 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady równości. W uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił stan faktyczny sprawy oraz wywiódł, że dopuszczalne jest zasądzenie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia na podstawie § 14 ust 2 pkt 2 lit b rozporządzenia w związku z art. 197 § 1 P.p.s.a. Nadto zastosowanie znaleźć może § 14 ust 2 pkt 2 lit d rozporządzenia. Nie ma natomiast podstaw, zdaniem pełnomocnika, aby odmówić wynagrodzenia za rzeczywiście udzieloną pomoc prawną. Niedopuszczalne jest przyjmowanie takiej wykładni rozporządzenia, która prowadziłaby do sytuacji, w której pełnomocnik za wykonaną pracę nie mógłby otrzymać wynagrodzenia. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją zawartą w art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści przepisu § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 złotych. Sąd uznał, że przedmiotem regulacji ww. rozporządzenia wykonawczego jest wprowadzenie limitów co do wysokości opłat za czynność, a nie limitów co do rodzaju spraw i czynności, za które przysługują opłaty. Jeżeli zatem rozporządzenie nie zawiera wszystkich czynności procesowych, dających podstawę do przyznania wynagrodzenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi, to pełnomocnikowi temu należy przyznać wynagrodzenie na podstawie stawki opłat przewidzianej w rozporządzeniu dla czynności o najbardziej zbliżonym rodzaju (por. M. Bogusz, Glosa do postanowienia NSA z 16 czerwca 2004 r., FSK 93/2004, Koszty pomocy prawnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, GSP Prz. Orz. 2005, nr 1-2, str. 17-22 oraz uchwała NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu, o przyznanie kosztów której zwrócił się wyznaczony radca prawny, sprowadzała się do dokonania oceny zasadności wniesienia środka odwoławczego - zażalenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. oraz sporządzenia opinii w tym przedmiocie, którą pełnomocnik przekazał skarżącemu oraz Dziekanowi Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Radca prawny powinien zatem otrzymać wynagrodzenie według stawki określonej w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Zdaniem Sądu sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia mieści się w dyspozycji § 14 ust 2 pkt 2 lit d rozporządzenia, tj. w ramach postępowania zażaleniowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 14 ust 2 pkt 2 lit. d powołanego rozporządzenia, orzekł jak w sentencji.