IV SA/Wa 788/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO w W., Kolegium) z [...] stycznia 2016 r. znak: [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 (ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a., oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, Spółka, strona) od decyzji Zarządu [...] W. (dalej: organ I instancji) z [...] lutego 2013 r" nr [...], w sprawie umorzenia należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. W decyzji z [...] stycznia 2016 r. organ II instancji: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 1, oraz pozostawił do uiszczenia opłatę za usunięcie drzew w wysokości [...] zł (słownie: [...]), ustaloną w decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2008 r.; 2. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Stan sprawy przestawiał się następująco: W decyzji z [...] grudnia 2008 r. nr [...] Prezydent W. zezwolił [...] sp. z o.o. (obecnie: [...] sp. z o.o. na usunięcie drzewostanu określonego na podstawie "Inwentaryzacji i gospodarowania zielenią istniejącą, działka nr ewid. [...], obręb [...] przy ul. [...] w czerwcu 2008 r. pod warunkiem zastąpienia ich innymi 10 drzewami oraz 10 krzewami wartościowymi przyrodniczo, wieloletnimi, szkółkowanymi, odpowiednimi do lokalizacji, ze względu na budowę budynku biurowego na terenie ulicy [...] w W. Organ ustalił opłatę za usunięcie drzew w wysokości [...] zł odraczając jej płatność na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. Organ określił także, że nowe nasadzenia maja być dokonane w obrębie terenu przy ul. [...] lub na terenie zieleni komunalnej w [...] W. Decyzja zawiera zastrzeżenie o konieczności złożenia w Wydziale Ochrony Środowiska Urzędu [...] pisemnej informacji o terminie i miejscu nasadzeń zastępczych. W toku oględzin terenu przeprowadzonych przy udziale przedstawiciela strony w dniu [...] stycznia 2012 r. stwierdzono brak nasadzeń zastępczych. W decyzji nr [...] z [...] lutego 2012 r. organ I instancji odmówił Spółce umorzenia opłaty za usunięcie drzew. Na skutek odwołania strony SKO w W. w decyzji z [...] kwietnia 2012 r. znak [...] uchyliło decyzję organu I instancji z [...] lutego 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na uchybienia w postępowaniu wyjaśniającym, obejmujące brak dowodu w aktach postępowania, że strona była wzywana przez organ do wskazania miejsca posadzenia drzew. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji w decyzji z [...] lutego 2013 r. odmówił umorzenia opłaty za usunięcie drzew. W ocenie organu I instancji, z ustaleń faktycznych przyjętych za postawę orzekania wynika, że nasadzenia zastępcze ustalone w decyzji z [...] grudnia 2008 r. zostały dokonane po upływie 3-letniego terminu od wydania tej decyzji tj. [...] czerwca 2012 r. Organ ustalił także, że sześć spośród posadzonych roślin zostało następnie wymienione na inne egzemplarze, w dniach [...] sierpnia i [...] października 2012 r. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika także, że przedstawiciel Spółki poinformował telefonicznie Wydział Ochrony Środowiska o dokonaniu nasadzeń zastępczych na terenie [...] przy ul. [...] w W. Odwołanie od przedmiotowej decyzji z dochowaniem ustawowego terminu wniosła strona, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika. Strona zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 84 ust. 3, 4, 5 i 5a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, dalej: u.o.p.). Strona podniosła, że zezwolenie na usuniecie drzew z [...] grudnia 2008 r. nie określało terminu posadzenia innych drzew lub krzewów, co czyniło tę decyzję wadliwą w świetle dyspozycji art. 84 ust. 3 u.o.p. Spółka wywodziła, że ustawą z 3 października 2008 r. o zmianie ustawy ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 201, poz. 1237) ustawodawca wprowadził wymóg określenia terminu, nadając nowe brzmienie ust. 3 w art. 84 u.o.p. Zdaniem Spółki, organ I instancji błędnie uznał, że nasadzenia powinny być dokonane w terminie 3 lat od dnia wydania zezwolenia. Strona podniosła, że odrębną podstawą umorzenia przedmiotowej opłaty mogą być przepisy art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240). W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2016 r. organ II instancji stwierdził, że nie ma zastrzeżeń co do wyników ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, jak i sposobu ich przeprowadzenia. Bezspornym jest, że odwołująca się strona otrzymała zezwolenie na usunięcie drzew i krzewu opatrzone warunkiem (zleceniem) posadzenia w ich miejsce innych drzew i krzewów. Decyzja odraczała na okres 3 lat termin uiszczenia opłaty za usunięcie drzew. Bezspornym w ocenie Kolegium, jest również fakt, że strona z uprawnienia określonego w ww. decyzji skorzystała, w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy za udowodnione organ odwoławczy uznał okoliczność, że odwołująca się Spółka dokonała nasadzeń zastępczych w dniach [...] czerwca oraz [...] sierpnia i [...] października 2012 r. (dowód: pismo dyrektora Szkoły nr [...] września 2012 r., porozumienie z [...] czerwca 2012 r., protokół odbioru z [...] czerwca 2012 r.), a posadzone drzewa są w dobrym stanie zdrowotnym (dowód: protokół oględzin z [...] sierpnia 2012 r.). Spółka nie podnosiła zarzutów przeciwko tym ustaleniom. Dyskusyjne jest natomiast to, w jakim terminie skarżąca powinna była spełnić warunek określony w zezwoleniu. Zdaniem organu odwoławczego, rację ma odwołująca się, że zezwolenie nr 193/2008 wbrew dyspozycji art. 84 ust. 4 u.o.p. nie zawierało terminu posadzenia drzew i krzewów w miejsce okazów usuniętych. Z drugiej strony ww. decyzja znajduje się w obrocie prawnym i jako taka podlega wykonaniu. Odwołująca się strona wywodziła, że nieumieszczenie w decyzji terminu wykonania nasadzeń zastępczych nie może mieć negatywnych skutków dla adresata. Według organu II instancji, samo odroczenie terminu uiszczenia opłaty za usunięcie drzew zawarte w zezwoleniu z [...] grudnia 2008 r., wyznaczało adresatowi decyzji ostateczny moment dokonania nasadzeń nowych drzew. Termin ten upływał w [...] grudnia 2011 r. Dlatego też posadzenie drzew przez Spółkę w dniach [...] czerwca 2012 r., jak również uzupełnienie, czy też poprawienie tych nasadzeń w dniach [...] sierpnia i [...] października 2012 r. należało uznać dokonane z przekroczeniem terminu. Jeżeli chodzi o skuteczność dokonania nasadzeń zamiennych, Kolegium zauważyło, że obowiązujące rozwiązania przewidziane w art. 84 u.o.p. nie przewidują możliwości dokonywania nasadzeń uzupełniających w okresie odroczenia płatności za usunięcie drzew i krzewów. Taka praktyka pozostawałaby w sprzeczności z celowością wprowadzania terminu odroczenia oraz badania skuteczności przyjęcia się nowych nasadzeń. Zdaniem Kolegium, gdyby miało być inaczej, nie byłoby podstaw do wcześniejszego postawienia opłaty w stan wykonalności na podstawie art. 84 ust. 5a u.o.p., w przypadku niezachowania żywotności przez przesadzone lub nowo nasadzone drzewa. Kolegium wyraziło pogląd, według którego z treści przepisów art. 84 ust. 5 i 5a u.o.p. wynika, że organ posiada kompetencję i podstawę prawną do wydania jedynie decyzji o umorzeniu należności z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, o których stanowi art. 84 ust. 5 u.o.p. - nie zaś np. do odmowy jej umorzenia. Natomiast, gdy nasadzenia zamienne nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od daty ich posadzenia, konieczne jest wydanie orzeczenia o obowiązku uiszczenia opłaty ( art. 84 ust. 5a). Według SKO w W., występują także odosobnione poglądy, zgodnie z którymi, to odrębne postępowanie w przedmiocie odroczonej opłaty za wycięcie drzew - w zależności od poczynionych ustaleń - kończy decyzja o umorzeniu opłaty lub o odmowie jej umorzenia. Jednakże dominujący pogląd wskazuje, że zakończenie tego odrębnego postępowania może skończyć się decyzją o umorzeniu opłaty lub decyzją o pozostawieniu opłaty do uiszczenia. W skardze z 22 lutego 2016 r. Spółka zaskarżyła decyzję SKO w W. z [...] stycznia 2016 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 84 ust. 3 u.o.p. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie, że zezwolenie na usunięcie drzew nie musi określać terminu na wykonanie nasadzeń zastępczych, i w konsekwencji błędne przyjęcie, że pomimo braku ustalenia takiego terminu w zezwoleniu skarżąca była zobowiązana do posadzenia drzew i krzewów w terminie 3 lat od dnia wydania zezwolenia na wycięcie drzew oraz, że zasadzenie drzew po tym terminie powoduje obowiązek uiszczenia opłaty za usuniecie drzew; - art. 84 ust. 3 i 4 u.o.p. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni i przyjęcie, że z zestawienia treści tych przepisów wynika, że termin dokonania nasadzeń następczych musi mieścić się w terminie 3 lat, w ciągu których odroczona jest opłata za wycięcie drzew, podczas gdy termin posadzenia drzew (art. 84 ust. 3) i termin odroczenia uiszczenia opłaty (art. 84 ust. 4) są całkowicie odrębnymi terminami; - art. 84 ust. 5 u.o.p. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i pozostawienie do uiszczenia opłaty za wycięcie drzew pomimo tego, że organ nie zbadał czy spełniły się przesłanki do jego zastosowania, tzn. posadzone drzewa zachowały żywotność po upływie 3 lat od daty ich posadzenia; - art. 84 ust. 5a u.o.p. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i pozostawienie do uiszczenia opłaty za wycięcie drzew pomimo tego, że organ uznał w ustaleniach faktycznych, że drzewa posadzone w dniach [...] czerwca 2012 r., [...] sierpnia 2012 r. i [...] października 2012 r. pozostawały w dobrym stanie zdrowotnym, czyli że zachowały żywotność w okresie do 3 lat od daty ich posadzenia, co nie powinno skutkować obowiązkiem niezwłocznego uiszczenia opłaty; - art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. 2013 r. poz. 885 ze zm.) poprzez ich całkowite pominięcie przez organ, niezastosowanie w niniejszej sprawie i nieumorzenie opłaty, pomimo że skarżąca wnosiła o ich zastosowanie w niniejszej sprawie; 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. m. in.: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji, podczas, gdy powinna ona zostać uchylona w całości, a postępowanie pierwszej instancji powinno było zostać umorzone w całości ze względu na wydanie decyzji bez podstawy prawnej; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej, na skutek obciążenia skarżącego negatywnymi konsekwencjami błędnego działania organu I instancji polegającego na nieprawidłowym sformułowaniu decyzji i niewskazaniu w niej terminu na posadzenie drzew, podczas gdy skarżący nie powinien być odpowiedzialny za niezgodne z prawem działanie organu i nie powinien ponosić skutków jego błędnego postępowania. Skarżąca wnosi o: 1. stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji z [...] stycznia 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) ewentualnie; 2. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] lutego 2013 r, na podstawie art 145 § 1 pkt 1) lit a) i c) p.p.s.a.; 3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca w pierwszej kolejności podnosi, że w momencie wydania decyzji przez Prezydenta W. z [...] grudnia 2008 r., a także decyzji Zarządu [...] z [...] lutego 2013 r., jak i w momencie wydania zaskarżonej decyzji SKO z [...] stycznia 2016 r., przepis art. 84 u.o.p., będący podstawą rozstrzygnięć, należało stosować w brzmieniu ustalonym ustawą z 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. Według Spółki, w konsekwencji wydania decyzji z istotnym brakiem, bez wskazania terminu posadzenia drzew, skarżąca znalazł się w stanie niepewności. Pomimo istotnego braku decyzji, skarżąca niesłusznie została obciążona negatywnymi konsekwencjami nieprawidłowego działania organu. Zdaniem skarżącej jest to tym bardziej niezrozumiałe, że SKO w zaskarżonej decyzji przyznało rację skarżącej co do wadliwości wspomnianego zezwolenia. Jednocześnie Organ uznał, że wadliwość zezwolenia nie uzasadnia postępowania skarżącej polegającego na dokonaniu nasadzeń w czerwcu, sierpniu i październiku 2012 r. W ocenie skarżącej, organ bezpodstawnie stwierdził, że upływ trzyletniego okresu odroczenia opłaty za wycinkę stanowi terminus ad quem na dokonanie zastępczych nasadzeń. Skarżąca nie zgadza się z taką interpretacją ww. przepisów. Na organie I instancji ciążył obowiązek wydania prawidłowego zezwolenia, ustalającego termin na posadzenie drzew i krzewów. Wówczas skarżąca nie miałby żadnych wątpliwości w tym zakresie i nie byłoby konieczności dokonywania wykładni przepisów. Postępowanie SKO w W. jest sprzeczne również z zasadą uwzględniania z urzędu interesu społecznego i interesu strony. Według skarżącej, organ, na podstawie materiału zgromadzonego w aktach sprawy, uznał za udowodnioną okoliczność, że skarżący posadził drzewa w dniach [...] czerwca 2012 r., [...] sierpnia i [...] października 2012 r. oraz, że drzewa te są w dobrym stanie zdrowotnym. W świetle takich ustaleń organ powinien uznać, że nie ziściły się przesłanki art. 84 ust. 5a u.o.p. i w skutek tego nie ma podstawy prawnej do zobowiązania skarżącego do niezwłocznego uiszczenia opłaty za usunięcie drzew. Według skarżącej, pomimo tego SKO w W. błędnie pozostawił do uiszczenia opłatę za wycięcie drzew w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Na skutego błędnej decyzji Kolegium skarżąca obecnie powinna uiścić opłatę, pomimo braku ku temu przesłanek. Bezsporne jest, że drzewa zachowały żywotność w terminie do 3 lat od dnia posadzenia. SKO w W. nie wzięła pod uwagę również faktu, ze w sprawie należało zbadać czy zachodzą przesłanki umorzenia należności na podstawie art. 84 ust. 5 u.o.p. tzn. czy posadzone drzewa zachowały żywotność po upływie 3 łat od dnia ich posadzenia lub czy nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. W oceni skarżącej, całkowicie pozbawiona podstawy prawej jest decyzja organu I instancji z [...] lutego 2013 r. dotycząca odmowy umorzenia opłaty. Żaden przepis u.o.p. nie przewiduje bowiem wydania decyzji o odmowie umorzenia opłaty, tak jak uczynił to organ. W skardze w wskazano także, że pozbawiona podstawy prawnej jest również decyzja SKO o pozostawieniu do uiszczenia tej opłaty. Możliwa byłaby jedynie decyzja o umorzeniu opłaty na podstawie art. 84 ust. 5 u.o.p., ale wydanie takiej decyzji wymaga zbadania czy zachodzą przesłanki określone w tym artykule. Zdaniem skarżącej, wobec powyższego organ powinien co najmniej uchylić decyzję i przekazać do ponownego rozpatrzenia w celu zbadania czy zachodzą przesłanki art. 84 ust. 5 u.o.p., ewentualnie uchylić decyzję i umorzyć postępowanie wobec ustalenia, że w okresie do 3 lat od posadzenia drzew nie zachodzą przesłanki niezwłocznego uiszczenia opłaty za usunięcie drzew, określone w art. 84 ust. 5a u.o.p. Skarżąca podkreśla, że ani organ I instancji ani SKO w W. nie miały podstawy prawnej, aby uznać, że powstał obowiązek skarżącego do niezwłocznego uiszczenia opłaty za usunięcie drzew. Skarżąca pragnie podkreśla również, że dokonała nasadzeń zastępczych i funkcja kompensacyjna takich nasadzeń została osiągnięta. Organ w ogóle nie ustosunkował się do wskazania przez skarżącą, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, na możliwość umorzenia opłaty za usunięcie drzew na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy o finansach publicznych. Wobec tego nie wiadomo, czy organ uznał, że przepisy te nie powinny mieć zastosowania, czy brak odniesienia się do nich wynika z przeoczenia. Zdaniem skarżącej, jest to istotne uchybienie, które nie pozwala Spółce na poznanie motywów wydania decyzji określonej treści. SKO w W. nie wzięło pod uwagę, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstawy prawnej. Przepisy u.o.p. nie przewidują bowiem możliwości wydania decyzji o odmowie umorzenia opłaty za usunięcie drzew, a taką właśnie decyzję wydał organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie organ II instancji dokonał prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz u.o.p. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty dotyczące prawa materialnego oraz proceduralne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r" sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094). W takiej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów skargi z 22 lutego 2016 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji jest zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organy administracji orzekające w niniejszej sprawie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organy I i II instancji postępowanie wyjaśniające, jak również zgromadzony materiał dowodowy w kontrolowanej przez Sąd sprawie mając na uwadze treść zasad postępowania administracyjnego uregulowanych w k.p.a., umożliwił dokonanie oceny w zakresie spełnienia przesłanek wymaganych przez prawo do wydania przez organ II instancji decyzji z 25 stycznia 2016 r., w której: uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie pkt 1, oraz pozostawiono do uiszczenia opłatę za usunięcie drzew w wysokości [...] zł, ustaloną w decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2008 r. oraz w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymano w mocy. Podnieść należy, że z zasady wyrażonej wart. 8 k.p.a., wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Według Sądu, kierując się tak zakreśloną treścią tej zasady postępowania administracyjnego nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym w skardze dotyczącym naruszenia zarzucanych przepisów k.p.a. przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej, dotyczącym naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób naruszający zasadę zaufania do władzy publicznej, na skutek obciążenia skarżącej negatywnymi konsekwencjami błędnego działania organu I instancji polegającego na nieprawidłowym sformułowaniu decyzji i niewskazaniu w niej terminu na posadzenie drzew, podczas gdy skarżąca nie powinna być odpowiedzialna za niezgodne z prawem działanie organu i nie powinna ponosić skutków jego błędnego postępowania. Zdaniem Sądu, przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie naruszało zasady zaufania do władzy publicznej. Stosownie do regulacji art. 11 k.p.a. organ administracji musi wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji aktu (decyzji lub postanowienia) bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia zasady wynikającej z art. 11 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji organu II instancji jest skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 k.p.a.), a także objaśniają tok myślenia prowadzący do zastosowania powołanych w uzasadnieniach decyzji organu II instancji przepisów prawa materialnego obejmujących art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, motywy decyzji organu II instancji zostały tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynikają motywy podjętego rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 1, oraz pozostawienie do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew w wysokości [...] zł, ustalonej w decyzji organu I instancji nr [...] z [...] grudnia 2008 r. oraz w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy. Według Sądu, uzasadnienie decyzji organu II instancji stanowi również uzewnętrznioną motywację podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi, w uzasadnieniu decyzji organu II instancji znalazło się ustalenie, jakie normy obowiązują w związku z wydaniem rozstrzygnięcia polegającego na pozostawieniu do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew w wysokości [...] zł, ustaloną w decyzji Prezydenta W. nr [...] z [...] grudnia 2008 r. Organ II instancji wyjaśnił w tym zakresie, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z treścią art. 84 u.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 15 listopada 2008 r., posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów (ust. 1). Opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz termin ich usunięcia, przesadzenia lub posadzenia innych drzew lub krzewów ustala się w wydanym zezwoleniu (ust. 3). Organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami (ust. 4). Jeżeli przesadzone albo posadzone w zamian drzewa lub krzewy zachowały żywotność po upływie 3 lat od dnia ich przesadzenia albo posadzenia lub nie zachowały żywotności z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości, należność z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew lub krzewów podlega umorzeniu przez organ właściwy do naliczania i pobierania opłat (ust. 5). Jeżeli przesadzone albo posadzone inne drzewa lub krzewy nie zachowały żywotności w okresie do 3 lat od dnia przesadzenia lub posadzenia, posiadacz nieruchomości jest obowiązany niezwłocznie do uiszczenia opłaty za usunięcia drzew. (ust. 5a). Przepis art. 84 w brzmieniu, nadanym ustawą z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2015 r. poz. 1045), nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 ww. ustawy, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 u.o.p., w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6- 9, stosuje się przepisy dotychczasowe. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, wprowadzone przez ustawodawcę zmiany mają na celu usprawnienie systemu ochrony terenów zieleni i zadrzewień (zob. http://www.sejm.gov.pl). Zaproponowana zmiana treści art. 84 u.o.p. wynikała z konieczności ujednolicenia obecnie obowiązujących przepisów art. 84 ust. 4, 5 i 5a u.o.p. Z zestawienia tych przepisów wynikała pewna niekonsekwencja, inny termin wskazany jest do odroczenia opłaty (3 lata od dnia wydania zezwolenia), o którym mowa w art. 84 ust. 4 u.o.p., a inny termin, w którym drzewa i krzewy powinny zachować żywotność (3 lata od dnia przesadzenia albo posadzenia drzew i krzewów), o którym mowa w art. 84 ust. 5 uop. W związku z czym często powstaje sytuacja, gdy organ musi odczekać dłuższy czas niż 3 lata od dnia wydania zezwolenia, aby umorzyć lub pobrać opłatę. Wobec czego zaproponowano, aby termin odroczenia i zbadania udatności przesadzenia lub posadzenia drzew lub krzewów upływał po 3 latach od ostatniego dnia terminu ich przesadzenia lub posadzenia, który określany jest w wydawanym zezwoleniu. Jeżeli drzewa obumarły przed upływem tego okresu, organ może wcześniej wydać decyzję odpowiednio w sprawie umorzenia lub naliczenia opłaty. Doprecyzowano również sposób postępowania w sprawie pobierania odroczonej opłaty za usuwane drzewa lub krzewy, w przypadku gdy tylko część nasadzeń zastępczych nie zachowała żywotności. Wskazać należy, że część przepisów ma charakter porządkujący. W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły także w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące obowiązek ponoszenia opłaty za usunięcie drzew lub krzewów. W kontrolowanej przez Sąd sprawie organ II instancji prowadził postępowanie od początku, nie będąc związany ustaleniami organu instancji niższej. SKO w W. ustosunkowało się do najważniejszych twierdzeń skarżącej zawartych w odwołaniu, a także przeprowadziło kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji. Do zarzutu skarżącej dotyczącego braku ustosunkowania się do wskazania przez skarżącą, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, na możliwość umorzenia opłaty za usunięcie drzew na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy o finansach publicznych, Sąd odniesie się analizując zasadność zarzutów dotyczących prawa materialnego. Ustalenia organu II instancji dotyczące pozostawienia do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew mają swój wyraz w decyzji odwoławczej Kolegium z [...] stycznia 2016 r. Organ odwoławczy wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu, a decyzją z [...] lutego 2013 r. wydaną przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest ustalenie opłaty za usunięcie drzew. Sąd nie stwierdził zarzucanego w skardze naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna (niecelowa, niesłuszna). Przepisy k.p.a. nie określają podstaw wydania tego typu decyzji (reformatoryjnych), a zatem podstawą taką może być zwykle naruszenie przepisów prawa materialnego. W przypadku, gdy organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części, może orzec co do istoty sprawy tylko w tej części albo tylko w tej części umorzyć postępowanie. Organ odwoławczy nie jest natomiast obowiązany, a jedynie uprawniony, do stwierdzenia w sentencji decyzji, że w pozostałej (nieuchylonej) części utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 2015 r., sygn. akt I OSK 187/14, LEX nr 1918534). Sąd nie stwierdził podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji SKO w W. z [...] stycznia 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Zarządu [...] W. z [...] lutego 2013 r. w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny i może dotyczyć części decyzji. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji nie są dotknięte zarzucanymi wadami. Sąd nie stwierdził także wystąpienia innych pozwalających na stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że z art. 84 ust. 5 i 5a u.o.p. wynika, że organ posiada kompetencję i podstawę prawną do wydania jedynie decyzji o umorzeniu należności z tytułu ustalonej opłaty za usunięcie drzew w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, o których stanowi art. 84 ust. 5 u.o.p., nie zaś np. do odmowy jej umorzenia. Natomiast, gdy nasadzenia zamienne nie zachowały żywotności w okresie 3 lat od daty ich posadzenia, konieczne jest wydanie decyzji o obowiązku uiszczenia opłaty (art. 84 ust. 5a u.o.p.). Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że nie doszło do naruszenia art. 84 ust. 4 u.o.p. Rację ma skarżąca, że decyzja z [...] grudnia 2008 r. zezwalająca na usunięcie drzew, wbrew dyspozycji art. 84 ust. 3 u.o.p. nie zawierała terminu posadzenia drzew w miejsce drzew usuniętych. Zdaniem Sądu, wskazana wyżej przedmiotowa wadliwość zezwolenia na usunięcie drzew nie oznacza, że strona może wybrać dowolny termin na wykonanie warunku przewidziane w zezwoleniu na usunięcie drzew. Niezależnie od tego, że decyzja Prezydenta W. nie zawierała terminu posadzenia drzew w miejsce drzew usuniętych, to skarżącą miała obowiązek przestrzegania jednoznacznie brzmiącej normy prawnej określonej w art. 83 ust. 3, według której opłaty za usunięcie drzew lub krzewów oraz termin ich usunięcia, przesadzenia lub posadzenia innych drzew lub krzewów ustala się w wydanym zezwoleniu. Z treści pisma skarżącej z 20 czerwca 2012 r. skierowanego do Prezydenta W. dotyczącego decyzji SKO w W. z [...] kwietnia 2012 r. wynika, że skarżąca poleciła nasadzenie drzew, zgodnie z wymogami decyzji nr [...] z [...] grudnia 2008 r. zezwalającej na usunięcie drzew, podmiotowi profesjonalnemu zajmującemu się pracami ogrodniczymi (na dowód czego do akt sprawy przedłożono kopie umowy z [...] lipca 2009 r., zawartej z J. W., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą [...]. Z treści ww. pisma wynika także, że ww. przedsiębiorca posiada wiedzę o innym nasadzeniu drzew niż na terenie [...] przy ul. [...] w W., gdzie zgodnie z protokołem znajdującym się w aktach sprawy tych nasadzeń nie odnaleziono. Brak określenia w decyzji nr [...] z [...] grudnia 2008 r. terminu posadzenia drzew w miejsce drzew usuniętych nie może powodować, że skarżąca obowiązek prawny wynikający z tej decyzji może realizować dowolnie, w oderwaniu od treści podstaw prawnych wydanej decyzji. Wykonanie obowiązku prawnego w postaci posadzenia drzew w miejsce usuniętych powinno nastąpić na podstawie decyzji nr [...] r. z [...] grudnia 2008 r. oraz wszystkich przepisów prawnych regulujących ten obowiązek. Przez podstawę prawną wydania decyzji z nr [...] z [...] grudnia 2008 r. należy rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne było wydanie przedmiotowego zezwolenia na usunięcie drzew, natomiast podanie wykonanie obowiązku prawnego wynikającego z tej decyzji uzależnione jest od tego, co jest źródłem prawa dla realizacji tego obowiązku. Jeżeli źródłem prawa dla ustalenia terminu posadzenia drzew w miejsce drzew usuniętych to strona powinna wykonać obowiązek wynikający z decyzji zgodnie z treścią przepisu prawa, stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis prawa musi w takiej sytuacji jednoznacznie określać rodzaj i zakres obowiązku. Ponadto w piśmie strony z 25 października 2012 r. przedstawiono w trybie art. 10 k.p.a. stanowisko skarżącej w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wniesiono o przeprowadzenie dowodu z umowy z [...] kwietnia 2011 r. o wykonanie prac ogrodniczych. Skarżąca w ww. piśmie podnosi, że prace związane z nasadzeniami miały zostać rozpoczęte w dniu [...] lipca 2009 r. oraz zakończone [...] lipca 2009 r. Z treści pism skarżącej kierowanych do Prezydenta W. nie wynika bowiem, że strona miała wątpliwości związane z ustaleniem terminu posadzenia drzew. Skarżąca zleciła ponadto wykonanie nasadzeń podmiotowi świadczącemu profesjonalnie usługi w tym zakresie, który również nie zgłaszał skarżącej wątpliwości dotyczących terminu realizacji nasadzeń. O tym, że strona znała, termin wykonania nasadzeń drzew, świadczy okoliczność, na którą powołuje się w uzasadnieniu decyzji z [...] lutego 2013 r. organ I instancji, że w grudniu 2011 r. przedstawiciel inwestora telefonicznie poinformował Wydział Ochrony Środowiska Urzędu [...] W. o wykonaniu nasadzeń zastępczych na terenie [...] przy ul. [...] w W. W tych okolicznościach nie można się zgodzić z twierdzeniami skarżącej przedstawionymi w skardze, że w konsekwencji wydania decyzji z istotnym brakiem, bez wskazania terminu posadzenia drzew, skarżąca znalazła się w stanie niepewności. Sąd nie podziela zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 84 ust. 3 i 4 u.o.p. poprzez dokonanie ich błędnej wykładni. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca otrzymała zezwolenie na usunięcie drzew i krzewu wraz z obowiązkiem posadzenia w ich miejsce innych drzew i krzewów. Decyzja odraczała na okres 3 lat termin uiszczenia opłaty za usunięcie drzew. Spółka z uprawnienia określonego www. decyzji skorzystała, w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Za udowodnione należy uznać okoliczność, że skarżąca dokonała nasadzeń zastępczych w dniach [...] czerwca oraz [...] sierpnia i [...] października 2012 r. Spółka nie podnosiła zarzutów przeciwko tym ustaleniom na etapie postępowania przed organami administracji. Wskazać należy, że decyzja zezwalająca na usunięcie drzew nr [...] z [...] grudnia 2008 r. znajdowała się w obrocie prawnym i jako taka podlega wykonaniu. Skarżąca wywodzi, że brak umieszczenia w decyzji terminu wykonania nasadzeń zastępczych nie może mieć negatywnych skutków dla adresata. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że do czasu nadania nowego brzmienia art. 84 ust. 3 u.o.p. nie budziło wątpliwości, że termin dokonania nasadzeń wynosi 3 lata od dnia wydania decyzji. Jest to termin ustawowy wynikający z treści art. 84 ust. 4 u.o.p. , stanowiącego, że organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów odracza, na okres 3 lat od dnia wydania zezwolenia, termin uiszczenia opłaty za ich usunięcie, jeżeli zezwolenie przewiduje przesadzenie ich w inne miejsce lub zastąpienie innymi drzewami lub krzewami. Upływ trzyletniego okresu odroczenia opłaty za wycinkę stanowi termin końcowy, zamykający czas na dokonanie zastępczych nasadzeń. W konsekwencji tego weryfikacja skuteczności wykonania obowiązku nasadzeń następuje również terminie 3-letnim. Bieg terminu rozpoczyna posadzenie nowych drzew lub krzewów. Zasadnie podnosi organ II instancji, że ustawa z 3 października 2008 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz niektórych innych ustaw nowelizując treść ust. 3 w art. 84 pozostawiła jednocześnie dotychczasowe brzmienie ust. 4. Zestawiając treść obu przepisów ust. 3 i 4 należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że termin zastąpienia usuwanych drzew, ustalany przez organ w zezwoleniu musi mieścić się w terminie 3-letnim określonym w ust. 4. Odroczenie terminu uiszczenia opłaty za usunięcie drzew zawarte w decyzji z [...] grudnia 2008 r. nr [...] wyznaczało skarżącej ostateczny moment dokonania nasadzeń nowych drzew. W niniejszej sprawie termin ten upływał w dniu [...] grudnia 2011 r. Dlatego też posadzenie drzew przez Spółkę w dniach [...] czerwca 2012 r. jak również uzupełnienie, czy też poprawienie tych nasadzeń w dniach [...] sierpnia i [...] października 2012 r. prawidłowo uznano za wykonanie obowiązku prawnego z przekroczeniem terminu. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 84 ust. 5 i 5a u.o.p. Z uwagi na to skarżąca nie wykonała obowiązku prawnego wynikającego z decyzji z [...] grudnia 2008 r. w okresie 3 lat od dnia wydania zezwolenia, nie było podstaw do badania przez organ czy posadzone drzewa zachowały żywotność po upływie 3 lat od ich posadzenia oraz uwzględnienia, że drzewa posadzone w dniach [...] czerwca 2012 r., [...] sierpnia 2012 r. i [...] października 2012 r. pozostawały w dobrym stanie zdrowotnym. Normy wynikające z treści art. 84 ust. 5 i 5a u.o.p. ma zastosowanie w sytuacji wykonania obowiązku nasadzenia drzew w okresie 3 lat od dnia wydania zezwolenia, a nie w każdym przypadku dokonania nasadzeń zastępczych bez zachowania terminu określonego w art. 84 ust. 4 u.o.p. Odnosząc się do naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wskazać należy, że w skardze Spółka podnosi, że organ w ogóle nie ustosunkował się do wskazania przez skarżącą, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, na możliwość umorzenia opłaty za usunięcie drzew na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy o finansach publicznych. Wobec tego zdaniem Spółki, nie wiadomo, czy organ uznał, że przepisy te nie powinny mieć zastosowania, czy brak odniesienia się do nich wynika z przeoczenia. Według skarżącej, jest to istotne uchybienie, które nie pozwala Spółce na poznanie motywów wydania decyzji określonej treści. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że brak ten w decyzji organu II instancji spowodował, że Spółka nie mogła poznać motywów wydania decyzji. W ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji organu II instancji pozwala poznać motywy jej wydania. Odnosząc się do braku zastosowania art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wskazać należy, że przepisy art. 84 u.o.p., stanowią lex specialis wobec przepisów u.f.p. Podnieść należy również, że opłaty, o których mowa w art. 84 u.o.p., stanowią inną kategorię niż niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy ustawy z 17 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Należy stwierdzić, że zarówno pod rządami ustawy o finansach publicznych z 2005 r., jak i 2009 r. nie istniała i nie istnieje możliwość umarzania na ich podstawie opłaty za usunięcie drzew uregulowanej w art. 84 u.o.p. Sankcje, w postaci opłat za usunięcie drzew, stanowią inną kategorię niż niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy u.f.p. z 2009 r. Charakter prawny opłat za usunięcie drzew nie daje bowiem podstaw do zakwalifikowania ich do kategorii niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publiczno-prawnym w rozumieniu art. 60 u.f.p. Norma wynikająca z art. 60 u.f.p. posługuje się pojęciem niepodatkowych należności budżetowych oraz formułuje ich przykładowy katalog. Niepodatkowe należności budżetowe obejmują należności, niebędące podatkami i opłatami, stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. Zgodnie z art. 402 ust. 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.), wpływy z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, stanowią w całości dochód budżetu gminy, z wyjątkiem wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez starostę, które stanowią w całości dochód budżetu powiatu, oraz wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez marszałka województwa, które stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% - wojewódzkiego funduszu. Prawo do wpływów z tytułu opłat i kar przysługuje gminom i powiatom, przy czym ustawa precyzuje zasady ich podziału pomiędzy te szczeble administracji. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.