IV SA/Wa 789/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia L. z siedzibą w T. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Stowarzyszenie [...] (dalej także jako stowarzyszenie). postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015r. ([...]) Minister Środowiska na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2015r. ([...]) wniesionego przez wskazane stowarzyszenie. Stan faktyczny sprawy jest następujący : Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015r. udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego przetwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w instalacji do termicznego przekształcania odpadów (instalacja ITPO) zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Stowarzyszenie wniosło odwołanie, które organ II instancji uznał za niedopuszczalne. Zdaniem organu stowarzyszenie jako organizacja ekologiczna nie ma praw strony w tym postępowaniu. Organ uzasadnił swoje stanowisko tym, że stowarzyszenie jako organizacja ekologiczna mogłoby wnieść odwołanie w sprawie, w której nie brało udziału na prawach strony na zasadzie art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej o.o.ś. Organ jednocześnie przyznał, że stowarzyszenie spełnia wymóg organizacji ekologicznej. Następnie odniesiono się do art. 185 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska, który w konkretnych postępowaniach administracyjnych nakazuje stosowanie art. 44 o.o.ś. Oznacza to, że w pozostałych postępowaniach wymienionych w art. 181 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym w postępowaniu o pozwolenie na wytwarzanie odpadów, społeczeństwo nie uczestniczy. Jednocześnie z postępowań o wydanie pozwoleń innych niż wymienione w art. 185 ust. 2a ustawy wyłączone jest stosowanie art. 31 k.p.a., co wynika z normy art. 185 ust. 2 ustawy. Ze względu zatem na przedmiot pozwolenia tj. wytwarzanie odpadów uwzględniające przetwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne stowarzyszeniu nie przysługuje przymiot strony. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło stowarzyszanie. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 42 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia o odpadach, art. 44 ust. 1 o.o.ś., art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie dokonanie ustaleń niezbędnych do rozpoznania sprawy i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na przesłankach sprzecznych z materiałem dowodowym. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez stowarzyszenie od pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (dalej p.o.ś.) zawierają ogólne regulacje dotyczące pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii. Eksploatacja instalacji powodująca m. in. wytwarzanie odpadów jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, jeżeli jest ono wymagane. Następnie art. 180 a ustawy stanowi w jakiej sytuacji faktycznej jest wymagane pozwolenie na wytwarzanie odpadów. Wymóg ten uzależniony jest od rodzaju odpadów (niebezpieczne, inne niż niebezpieczne) oraz ich masy w rozliczeniu rocznym. Następnie przepis art. 181 ustawy nadaje dyskrecjonalne uprawnienie organowi ochrony środowiska do udzielenia pozwolenia jeśli jest ono wymagane. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia wymogu uzyskania takiego pozwolenia na wytwarzanie odpadów i takowe zostało udzielone w oparciu o przepisy p.o.ś. Jak wynika z art. 185 ust. 1 ustawy p.o.ś. stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz władający powierzchnią ziemi na obszarze, na którym utworzono obszar ograniczonego użytkowania. Dalej przepis art. 185 ust. 2a p.o.ś stanowi, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla nowo zbudowanej instalacji, o wydanie pozwolenia zintegrowanego z odstępstwem, o którym mowa w art. 204 ust. 2 lub w postępowaniu dotyczącym jego zmiany polegającej na udzieleniu takiego odstępstwa oraz w postępowaniu o wydanie decyzji o wydaniu lub zmianie pozwolenia zintegrowanego dotyczącej istotnej zmiany instalacji stosuje się przepisy art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jak słusznie ustalił organ pozwolenie obejmuje innego rodzaju inwestycję, z tego względu nie jest możliwy udział organizacji ekologicznej na prawach strony poprzez wniesienie odwołania. Nie znajduje także zastosowania art. 170 ust. 3 ustawy o odpadach. Z tych względów skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.