IV SA/Wa 790/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: wtrzymać wykonanie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] października 2012 r. w części dotyczącej wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Pismem z dnia 10 marca 2014 r. radca prawny T. D., na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa, działając w imieniu Z. K., wniosła skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz stwierdzeniu, że brak jest przesłanek do udzielenia ochrony uzupełniającej, oraz o wydaleniu wobec braku przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP. Pełnomocnik skarżącego podniosła, że wykonanie tej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki, gdyż rodzina Państwa K. nie będzie mogła uczestniczyć w postępowaniu sądowym dotyczącym ich sprawy, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie mogła być im udzielona ochrona. Ponadto wydalenie narazi Pana K. na prześladowania i ryzyko doznania poważnej krzywdy z powodów, które stały się podstawą ubiegania się przez skarżącego o nadanie statusu uchodźcy, co może doprowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci utraty zdrowia lub życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zasadą jest, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi, nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając taki wniosek, dokonuje oceny okoliczności uzasadniających żądanie wstrzymania zaskarżonego aktu, wskazanych przez wnioskodawcę we wniosku, jak również bierze z urzędu pod uwagę okoliczności sprawy, wynikające z akt, które ewentualnie wskazywałyby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki wstrzymania wykonania decyzji tj. wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w części dotyczącej wydalenia z terytorium RP. Decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o wydaleniu skarżącego wobec braku przesłanek dla udzielenia zgody na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej, podlega wykonaniu od dnia [...] lutego 2014 r., tj. od dnia wydania przez Radę do Spraw Uchodźców ostatecznej decyzji utrzymującej w mocy ww. decyzję organu I instancji. Niewątpliwie przymusowe opuszczenie terytorium Polski przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwiłoby skarżącemu skorzystanie w pełnym zakresie z prawa do sądu (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., o sygn. akt II OZ 501/06). Ponadto - jak podnoszono w orzecznictwie - wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd, pozbawia go nie tylko możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu sądowym, ale także sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia jego skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie NSA z 12.01.2006 r., II OZ 1390/05). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.