IV SA/Wa 790/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: - zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Z. K. (dalej "skarżący") wnosząc skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2014 r., wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienia od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku, jak i w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i trójką małoletnich dzieci. Skarżący razem z rodziną zamieszkują w ośrodku dla cudzoziemców. Wnioskodawca i jego najbliżsi utrzymują się z pomocy socjalnej otrzymywanej w ramach procedury uchodźczej oraz dochodów uzyskiwanych z tytułu umów zlecenia. Łączny miesięczny dochód rodziny wynosi 2.160 zł. Wnioskodawca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."). Sytuacja materialna skarżącego i jego rodziny jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dokonując takiej oceny, kierowano się przede wszystkim tym, iż cudzoziemiec nie posiada wystarczającego źródła dochodu, które pozwoliłoby mu ponieść koszty związane z postępowaniem sądowym. Należy bowiem stwierdzić, że deklarowany dochód, którym rodzina wnioskodawcy dysponuje, tj. 2.160 zł netto miesięcznie na pięć osób, co daje kwotę 432 zł na jedną osobę, nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania wnioskodawcy. Zestawienie wysokości dochodów, którymi skarżący miesięcznie dysponuje na zaspokojenie potrzeb życiowych swojej rodziny z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby oraz wielkością przeciętnych potrzeb gospodarstwa domowego prowadzi do wniosku, że z posiadanych środków pieniężnych nie jest on w stanie, bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym dla swojej rodziny, ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego. Już sama okoliczność, iż otrzymuje pomoc od państwa polskiego, świadczy o jego trudnej sytuacji materialnej. Ponadto przy rozpoznawaniu wniosku wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.