IV SA/Wa 791/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi O. M. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2013r. Komendant Główny Straży Granicznej, w wyniku rozpatrzenia odwołania O.M., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 48b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 21 listopada 2012r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w R.wylegitymowali na targowisku w K. obywatela U., O.M., ur. [...] września 1976r. Cudzoziemiec posiadał paszport seria i nr [...]ważny do dnia [...] czerwca 2022r., wraz z zamieszczoną w nim wielokrotną krajową wizą pobytową nr [...] ważną od dnia [...] września 2012r. do dnia [...] sierpnia 2013r. wydaną przez Konsula RP we L. w dniu [...] września 2012r., na okres 180 dni w celu wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. W wyniku podjętych czynności wyjaśniających, Komendant Placówki Straży Granicznej w R.ustalił, że cudzoziemiec przestał spełniać warunki do otrzymania przedmiotowej wizy i stosownie do art. 48a ust. 4 i 5 i ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, decyzją z dnia [...] listopada 2012r. cofnął posiadaną przez cudzoziemca wizę krajową. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że w niniejszej sprawie zarówno podstawą do wnioskowania, jak i wydania przez Konsula RP we L. wizy było wystawione i zarejestrowane oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy na rzecz firmy "[...]" z siedzibą w M. Oznacza to, że głównym celem wjazdów i pobytów O.M. na terytorium RP winno być wykonywanie pracy na rzecz wystawcy oświadczenia. Natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że cudzoziemiec nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, iż był zatrudniony w wymienionej firmie. Ponadto cudzoziemiec podczas przesłuchania sam zeznał, iż po przyjeździe do Polski nie kontaktował się z firmą i nie podjął w niej pracy. Zeznania te potwierdziła O.K., która podała, że O.M. otrzymał zaproszenie do zatrudnienia w jej firmie, ale do dnia 21 listopada 2012 r. nie zgłosił się do pracy. Organ uznał, że pomimo, iż w chwili wydania wizy F O.M.spełniał przesłanki do jej uzyskania, to niepodjęcie zatrudnienia u wystawcy oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, skutkuje wystąpieniem przesłanki do cofnięcia wizy określonej w art. 48a ust.2 ustawy o cudzoziemcach. Na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2013r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył O.M.. Skarżący zarzucił naruszenie art. 48a ust. Iwzw.z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach oraz: - art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak również poprzez naruszenie słusznego interesu strony; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ponadto skarżący podniósł, że po przyjeździe po raz ostatni do Polski w dniu 18 września 2012r. nie zgłosił się do wykonywania umówionej pracy z powodu zaawansowanej i zagrożonej ciąży jego pracodawczyni O.K., która poinformowała go telefonicznie, że z uwagi na jej zły stan zdrowia nie będzie mógł podjąć przedmiotowej pracy. Z tego względu udał się do C. i zamieszkał u swojej żony legalnie przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oczekując na wezwanie do stawiennictwa w pracy. Nie podejmował żadnej pracy zarobkowej, ograniczając się do prowadzenia gospodarstwa domowego. Według skarżącego pobyt jego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest legalny. Podkreślił, że dochował należytej staranności po przyjeździe do Polski, zgłaszając niezwłocznie zamiar podjęcia pracy u pracodawczyni. Natomiast nie może ponosić winy za niemożność podjęcia pracy spowodowany względami zdrowotnymi pracodawczyni. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej. Podstawę materiaInoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. 20011. 264. 1573. j.t.). Stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 5 tej ustawy wiza krajowa może być wydana w celu wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. W myśl zaś art. 27 ust. 2 ustawy wizę wydaje się na okres pobytu, który odpowiada okresowi wskazanemu w oświadczeniu, nie dłuższy jednak niż 6 miesięcy. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 2 pkt. 1 lit. d) oraz pkt 3 lit. a) ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się o wydanie wizy krajowej składa wypełniony formularz wniosku zawierający m.in. wskazanie i uzasadnienie celu pobytu oraz dokumenty potwierdzające cel i warunki planowanego pobytu. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarżący uzyskał wizę krajową w celu wykonywania pracy na rzecz firmy "[...]" z siedzibą w m. M., która wystawiła i zarejestrowała w powiatowym urzędzie pracy oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. Również nie jest kwestionowany fakt, że skarżący podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od 18 września do 21 listopada 2012r. nie podjął pracy w w/w firmie. W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko organu, który uznał, że cudzoziemiec nie realizował celu w jakim została wydana przedmiotowa wiza, a tym samym przestał spełniać warunki do jej wydania. W myśl bowiem art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy, cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej, jeżeli nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. Prawidłowo również organ zastosował art. 48a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zgodnie z którym, jeżeli okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy krajowej, z wyjątkiem okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1a, powstały po jej wydaniu, wizę krajową cofa się. Skoro nie doszło do wykonywania przez skarżącego pracy podczas jego pobytu na terytorium RP na podstawie wizy wydanej w celu wykonywania pracy, to uprawnione jest stanowisko organu, że skarżący nie uzasadnił tym samym celu i warunków pobytu. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia art. 48 a ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie skarżący nie wymienił jako naruszonego art. 48 a ust. 2, wskazał bowiem na ust. 1 tegoż artykułu, który jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę nie miał wprost zastosowania w niniejszej sprawie, to jednak treść skargi potwierdza, że strona skarżąca miała na uwadze art. 48 ust. 2 w/w ustawy. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Organy administracji publicznej rozpatrując przedmiotową sprawę, dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, a dokonana ocena nie narusza określonej w art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów, zatem zarzuty zawarte w skardze, a odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy uznać za niezasadne. Należy również zauważyć, że uwzględnienie słusznego interesu strony nie może polegać na załatwieniu sprawy w sposób korzystny dla strony wbrew przepisom. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.