IV SA/Wa 796/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi T. S. A. z siedzibą w P. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania - oddala skargę - Zaskarżonym przez spółkę T. z siedzibą w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny po rozpoznaniu zażalenia wskazanej spółki wniesionego na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] października 2006r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 - uchylił w całości zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji. Z uzasadnienia wynika, iż Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem z dnia [...] października 2006r. uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przed wydaniem decyzji 0 środowiskowych uwarunkowaniach - przedsięwzięcie polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[...] " zlokalizowanej na działce nr [...] w P. przy ul. [...]. Uzasadniając przyczyny umorzenia postępowania odwoławczego Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, iż zakres planowanego przedsięwzięcia wskazuje na to, że należy ono do inwestycji, dla realizacji których wymagane jest zgłoszenie właściwemu organowi wykonanie robót budowlanych. Natomiast w świetle obowiązujących zapisów art. 46 ust. 4a w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 1 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U.06.129.902 z póź. zm.) uzgodnienia w sprawie wymagań higienicznych i zdrowotnych z organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskuje się dla inwestycji wymagających pozwolenia na budowę określonych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Wobec powyższego Główny Inspektor Sanitarny uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Pismem z dnia (...) lutego 2007r. T. Spółka Akcyjna z siedzibą w P. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. a także rażące naruszenie art. 28 oraz art. 30 ust.1 pkt 3c) i art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a nadto przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska i przepisów wykonawczych. Zdaniem skarżącej strony Główny Inspektor Sanitarny bezpodstawnie uznał, że wobec dokonanej zmiany treści art. 48 ust.2 ustawy Prawo ochrony środowiska zbędne jest dokonanie uzgodnienia z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w przedmiotowym postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem, które może znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem niezbędne jest uzyskanie stosownych uzgodnień przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej organy sanitarne są organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej, a zatem są właściwe do dokonania stosownych uzgodnień. Umorzenie postępowania naruszyło interes prawny spółki albowiem uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie złożonego zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, iż postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego uchylające postanowienie organu pierwszej instancji i umarzające postępowanie przed tym organem z uwagi na utratę przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej kompetencji do dokonania uzgodnienia w trybie art. 48 ust. 2 Prawo ochrony środowiska dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie narusza prawa. W niniejszej sprawie działając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U.06.129.902 z póź.zm.) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. postanowieniem z dnia [...] października 2006r. uzgodnił w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie polegające na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[...]" zlokalizowanej na działce nr [...] w P. przy ul.[...]. Rozstrzygając niniejszą sprawę należało mieć na uwadze, iż z dniem 29 czerwca 2006r. - miała miejsce zmiana przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska. Zmiany wprowadzono na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2006 r. 0 zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.06.50.360) i dotyczyły m.in. art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz.U.06.129.902 z póź. zm.). Zgodnie z tymi zmianami od 29 czerwca 2006r. stosownie do treści art. 48 ust 2 pkt. 1a ustawy Prawo ochrony środowiska - przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1 (tj. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), uzgadniał warunki realizacji przedsięwzięcia w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 4, 5, 8 1 9 - z organem, o którym mowa w art. 57 tj. organem inspekcji sanitarnej. Z powyższego wynika, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzgadniały warunki realizacji przedsięwzięcia jedynie w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji wymienionych w art. 48 ust. 2 pkt 1 a ustawy Prawo ochrony środowiska. Natomiast przedmiotowa inwestycja polegająca na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[...]" zlokalizowanej na działce nr [...] w P. przy ul. [...] zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U.03.207.2016 ze zm.) wymagała jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Stosownie do postanowień z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c) powołanej ustawy - zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Ponieważ planowane przedsięwzięcie to nie wymaga decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 4, 5, 8 i 9 ustawy Prawo ochrony środowiska - zasadnie uznał Główny Inspektor Sanitarny, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z dokonaną zmianą przepisów -utraciły w przedmiotowej sprawie kompetencje do dokonania uzgodnienia w trybie art. 48 ust. 2 Prawo ochrony środowiska. Stosownie do treści art. 19 k.p.a. każdy organ administracji publicznej musi przestrzegać swojej właściwości z urzędu. Oznacza to, że organ ten winien sam określić, czy posiada zdolność prawną do prowadzenia orzecznictwa administracyjnego w danej sprawie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2002 r. (I SA 1844/00, LEX nr 55293), "obowiązek ten spoczywa na nim w każdym stadium postępowania, aż do jego zakończenia decyzją ostateczną. Jeżeli więc w toku postępowania administracyjnego wejdą w życie nowe przepisy, to organ prowadzący postępowanie obowiązany jest się do nich zastosować, także wówczas, gdy regulują one odmiennie właściwość organu, chyba że przepisy intertemporalne stanowią inaczej". Natomiast w wyroku z dnia 22 maja 2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny ( I SA 1844/00 LEX nr 55293) zwrócił uwagę, iż brak przepisów intertemporalnych oznacza, że " z dniem wejścia w życie nowej ustawy stosuje się jej przepisy także w sprawach, w których postępowanie zostało wszczęte i nie zakończone pod rządami starej ustawy. Mówiąc innymi słowy, przepis międzyczasowy o treści "Postępowanie wszczęte, lecz nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie noweli, prowadzi się na podstawie jej przepisów" ma charakter jedynie porządkujący w tym sensie, że rozwiewa wszelkie wątpliwości interpretacyjne. Natomiast przepis taki nie stanowi podstawy prawnej np. w kwestii określenia nowej właściwości organu, gdyż ta wynika z przepisów nowej ustawy. 2. Przepis intertemporalny jest niezbędny jako podstawa prawna do ustalenia właściwości organu dopiero wtedy, gdy ustawodawca chce odstąpić od ogólnej zasady mówiącej, że organem właściwym jest organ za taki wskazany przez ustawę obowiązującą w dacie wydania decyzji". Przenosząc wskazane rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż z uwagi na brak przepisów przejściowych upoważniających organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej do kontynuowania postępowania - organ działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zasadnie uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Prawidłowość wskazanego rozstrzygnięcia potwierdza kolejna nowelizacja ustawy Prawo ochrony środowiska dokonana ustawą z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, która z dniem 19 sierpnia 2006r. zmieniła brzmienie art. 48 ust.1 pkt 2 ust. 1a. Zgodnie z nową regulacją przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ, o którym mowa w ust. 1, uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia w przypadku przedsięwzięć wymagających nie tylko decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, 2a, 8 i 9, ale także zgłoszenia, o którym mowa w art. 46 ust. 4a -z organem, o którym mowa w art. 57. Z powyższego wynika zatem, iż w okresie wydawania przez organ zaskarżonego postanowienie brak było podstaw do dokonywania przez organy sanitarne przedmiotowego uzgodnienia, Sąd oceniał natomiast zaskarżony akt w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jego wydawania. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.