IV SA/Wa 798/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "Z" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] oraz Stowarzyszenia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych realizowanego w ramach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w Dzielnicy [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] marca 2009 r., uzupełnionym w dniu [...] marca 2009 r., [...] kwietnia 2009 r. i [...] maja 2009 r., inwestor - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych, realizowanego w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z handlem, usługami i częścią biurową, w tym zagospodarowaniu istniejącej fosy i wałów na ogólnodostępne tereny sportu i rekreacji, wypoczynku zieleni i miejskiej, rewaloryzacji istniejących koszar na handel i usługi na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w Dzielnicy [...]. Do wniosku dołączono m.in. kartę informacyjną przedsięwzięcia, poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren pod inwestycję, wypis z ewidencji gruntów obejmujący przedmiotowy teren. Prezydent W. zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zakwalifikował wnioskowane zamierzenie inwestycyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). W związku z powyższym dla przedmiotowego przedsięwzięcia przeprowadzono postępowanie w sprawie ustalenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględniając uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej ustawą ooś. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Prezydent W. uznał za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W dniu [...] grudnia 2009 r. inwestor przedłożył "Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla mieszkaniowego wielorodzinnego z handlem i częścią biurową, rewaloryzacji istniejących koszar szyjkowych na centrum sztuki, budowy nowej kubatury w rewelinie fortu, zagospodarowanie fosy, wałów fortu na ogólnodostępne tereny sportu, rekreacji, wypoczynku i zieleni miejskiej przy ulicy [...] w W." oraz "Analizę wpływu budowy zespołu budynków na terenie działek [...] z obrębu [...] na warunki ekspozycji [...] oraz walory krajobrazowe tej części miasta; historycznej, charakterystycznej panoramy [...] z sylwetką kościoła [...]". W myśl art. 33 ust. 1 ustawy ooś Prezydent W. w dniu [...] stycznia 2010 r. podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazał miejsce i termin składania uwag i wniosków (od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] lutego 2010 r.). Informacja ta została podana na stronie internetowej Urzędu W. i na tablicy ogłoszeń Urzędu W. oraz na tablicy ogłoszeń w Urzędzie W. Organ pierwszej instancji wystąpił od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o określenie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Opinią sanitarną z dnia [...] lutego 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny W. zaopiniował warunki realizacji inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i jednocześnie nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Prezydent W. zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie informując jednocześnie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia wniosków. Strony nie zgłosiły uwag ani wniosków do przedmiotowego postępowania. Przy piśmie z dnia [...] maja 2010 r. uwagi do postępowania zgłosiło Stowarzyszenie [...], zaś przy piśmie z dnia [...] maja 2010 r. Stowarzyszenie [...]", które w dniu [...] czerwca 2010 r. złożyło wniosek o udział na prawach strony w prowadzonym postępowaniu. W tych okolicznościach została wydana decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydenta W. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie garaży dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych realizowanego w ramach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na działkach ew. nr [...] z obrębu [...] przy ulicy [...] w Dzielnicy [...]. W decyzji tej, organ określając warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska do uwzględnienia w projekcie budowlanym w całości uwzględnił wskazania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. zawarte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. wynikające z opinii z dnia [...] lutego 2010 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [..] marca 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1067/11, skargę oddalił. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez w/w Stowarzyszenie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 495/12, uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 28 października 2011 r. i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Uzasadniając stwierdzenie przesłanek do uchylenia wyroku Sądu z dnia 28 października 2011 r., NSA podniósł, że przy ocenie legalności decyzji SKO, Sąd nie wziął pod uwagę niedookreślenia przedmiotu inwestycji w zakresie planowanej liczby garaży. Rozpatrzywszy wskutek wyroku NSA z dnia 15 stycznia 2013 r. ponownie skargę Stowarzyszenia [...] na decyzję SKO z dnia [...] marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r., sygn. akt IVSA/Wa 632/13, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Sąd wskazał w szczególności, że z treści art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ określa m.in. rodzaj przedsięwzięcia. Natomiast stosownie do treści art. 62 ust. 1 powyższej ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia m.in. na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Sąd zaznaczył, że mając na uwadze treść powyższych przepisów istotne jest precyzyjne określenie rodzaju planowanego przedsięwzięcia i ewentualnego oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia. Podkreślił, że od "wielkości" danego przedsięwzięcia, czyli czy będzie to przedsięwzięcie obejmujące np. 300, 500 czy też 1000 garaży zależy bowiem ocena przez właściwy organ nie tylko raportu dotyczącego oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko lecz i oczywiście nałożonych obowiązków. Wskazał, że rozpatrując ponownie odwołania Stowarzyszeń od decyzji środowiskowej SKO oceni charakterystykę i rodzaj planowanego przedsięwzięcia i w tym kontekście dokonaną ocenę oddziaływania na środowisko. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło konieczność powtórzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie w następstwie nieprecyzyjnego określenia przez Prezydenta zakresu przedmiotowego inwestycji, polegającego na niewskazaniu konkretnej liczby garaży, obejmującej planowane przedsięwzięcie. Organ podkreślił, że brak precyzji w tym zakresie nie obarcza jedynie osnowy decyzji środowiskowej, ale odnosi się również do istotnych składników dokumentacji sprawy (postanowienie określające zakres raportu, uzgodnienie środowiskowe i sanitarne). Kolegium wskazało, że ponownie orzekając w sprawie, Prezydent ustali w pierwszej kolejności liczbę planowanych garaży, a następnie przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymaganiami ustawy ocenowej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 408/14 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w okresie pomiędzy orzekaniem przez Sąd w sprawie poprzednio (wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r.) a wydaniem przez SKO decyzji odwoławczej z dnia [...] grudnia 2013 r., zaskarżonej do Sądu w rozpatrywanej sprawie wystąpiła istotna okoliczność, która winna była być wzięta pod uwagę przez SKO i która jednocześnie uzasadniała odstąpienie od oceny prawnej sformułowanej w wyroku Sądu. Okolicznością tą było wydanie przez Prezydenta w dniu [...] lipca 2013 r. postanowienia na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., którym organ pierwszej instancji sprostował oczywistą omyłkę w treści decyzji środowiskowej z dnia [...] lipca 2010 r., poprzez zastąpienie w charakterystyce przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do decyzji na stronie 2, akapit 2, wyrazów "dla ponad 300 samochodów osobowych" wyrazami "dla około 980 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażach podziemnych wraz z około 20 miejscami postojowymi dla samochodów osobowych w terenie". Sąd podkreślił, że postanowienie to uzyskało walor ostateczności w dniu [...] sierpnia 2013 r. i nie ma przy tym wątpliwości co do faktu, że w dacie wydania decyzji SKO posiadało wiedzą odnośnie zapadnięcia postanowienia prostującego. W związku z powyższym Sąd w wyroku tym stwierdził, że w dniu uzyskania przez postanowienie prostujące waloru ostateczności (tj. od dnia [...] sierpnia 2013 r.) decyzja środowiskowa uzyskała treść ukształtowaną tym postanowieniem. Wskazał, że treść ta jest wiążąca zarówno dla stron tego postępowania, organów orzekających w sprawie, jak też Sądu. W ocenie Sądu orzekając w sprawie ponownie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. SKO nie miało podstaw do powoływania się na brak sprecyzowania w decyzji środowiskowej przedmiotu przedsięwzięcia w części odnoszącej się do liczby miejsc garażowych, albowiem na skutek sprostowania przedmiotowej decyzji, kwestia ta została doprecyzowana w sposób wskazany w sentencji postanowienia prostującego. W wyniku powyższego liczba miejsc garażowych i postojowych, planowanych w ramach przedsięwzięcia, nie budzi wątpliwości. Jednocześnie Sąd w wyroku tym wyjaśnił, że przeszkody do przypisania istotnych skutków prawnych sprostowaniu dokonanemu postanowieniem Prezydenta z dnia [...] lipca 2013 r. nie stanowi fakt, że bezpośrednim przedmiotem sprostowania nie była osnowa, czy też uzasadnienie decyzji środowiskowej, a charakterystyka przedsięwzięcia. Zwrócił uwagę, że dokument ten stanowi z mocy prawa załącznik do decyzji środowiskowej (art. 82 ust. 3 ustawy ocenowej), a zatem integralny składnik tej decyzji. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem sprostowania była bezpośrednio decyzja środowiskowa w części stanowiącej charakterystykę przedsięwzięcia. Sąd wskazał, że w następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku SKO ponownie rozpatrzy odwołanie Stowarzyszeń od decyzji Prezydenta, dokonując - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. - całościowego rozpoznania sprawy administracyjnej o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody dla planowanego przedsięwzięcia. W ramach powyższego SKO przeprowadzi ocenę, czy materiał dowodowy sprawy, w tym w szczególności złożony przez skarżącego raport zawiera dane niezbędne do oszacowania wpływu planowanej ilości miejsc garażowych na środowisko i czy na tej podstawie możliwe jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem skarżącej. Rozpatrzywszy ponownie sprawę zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że elementy, jakie powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wskazuje art. 82 ust. 1 ustawa z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja zawiera elementy wymagane przez przepis art. 82 powyższej ustawy. Nadto postępowanie prowadzone przez organ pierwszej instancji zostało przeprowadzone zarówno zgodnie z zasadami określonymi w przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie około 980 miejsc postojowych dla samochodów osobowych w garażach podziemnych oraz około 20 miejsc postojowych dla samochodów na terenie i jest realizowane w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z handlem, usługami i częścią biurową, w tym zagospodarowaniu istniejącej fosy i wałów fortu na ogólnodostępne tereny sportu i rekreacji, wypoczynku, zieleni miejskiej, rewaloryzacji istniejących koszar na handel i usługi. Podkreśliło, że sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, którego ostateczna wersja nie wzbudziła żadnych zastrzeżeń, zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy ooś. Z raportu tego wynika, że na terenie objętym inwestycją wyodrębniono dwa obszary, a mianowicie: obszar fortu - teren ograniczony od wschodu, południa i zachodu zewnętrznym obrysem fosy, a od północy obejmujący obszar zniszczonego rawelinu oraz obszar przedpola fortu- teren na północ od narysu rawelinu do granicy własności działki. Na obszarze fortu inwestor planuje przeznaczenie istniejących zaadaptowanych koszar szyjkowych wraz z terenem dziedzińca i odtworzonym rawelinem na centrum sztuki oraz odpowiednie przygotowanie wałów i fosy z przeznaczeniem na ogólnodostępne tereny rekreacyjne, zaś na fragmencie przedpola fortu planowana jest budowa osiedla mieszkaniowego, a pomiędzy nawą zabudową a rawelinem utworzenie łąki ekspozycyjnej. W raporcie opisane zostały warianty realizacji przedsięwzięcia, Rozwiązania sytuacyjne poszczególnych wariantów zostały przedstawione w treści raportu. W ocenie Kolegium raport sporządzony w niniejszej sprawie stanowi wystarczającą podstawę do określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, zaś gołosłowne twierdzenia skarżących, dotyczące nieprawidłowości raportu – sporządzonego przez fachowo przygotowane do tego osoby – niepoparte żadnymi dowodami, nie mogą prowadzić do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszeń dotyczących braku przeprowadzenia pełnej inwentaryzacji przyrodniczej pod kątem identyfikacji gatunków i siedlisk przyrodniczych chronionych prawem, Kolegium zauważyło, że raport zawiera analizę oddziaływania inwestycji na krajobraz i przyrodę ożywioną. Dodatkowo w dniu [...] czerwca 2010 roku inwestor przedłożył "Ekspertyzę nr [...] opracowaną przez zespół pod kierunkiem mgr inż. Z.C. Z analizy powyższych dokumentów wynika, że na terenie objętym wnioskiem rozpoznano łącznie 79 gatunków roślin zielonych należących do runa leśnego. Na terenie nie stwierdzono występowania żadnych gatunków będących pod ochroną lub figurujących w polskiej Księdze Roślin. Ponadto w celu oceny stanu drzew inwestor w trakcie prowadzonego postępowania zlecił wykonanie "Analizy stanu zachowania drzew", w której dokonano waloryzacji poszczególnych drzew zlokalizowanych na terenie [...], wskazując drzewa w najgorszej kondycji, martwe oraz mogące stwarzać zagrożenie dla otoczenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z raportu wynika, że teren planowanej inwestycji nie jest zlokalizowany na obszarze Natura 2000 "[...]" ustalonym ze względu na tzw. dyrektywę ptasią oraz znajduje się poza obszarem ochrony Skarpy [...], a także poza Obszarem Chronionego Krajobrazu i planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na wyżej wymienione tereny. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że ze względu na konieczność ograniczenia wpływu przedsięwzięcia na awifaunę w zaskarżonej decyzji nałożono na inwestora warunki określone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku, dotyczące prowadzenia prac związanych z realizacją przedsięwzięcia poza okresem lęgowym ptaków oraz zamontowania określonej ilości i rodzaju budek lęgowych dla ptaków. Dalej Kolegium wskazało, że na terenie [...] nie stwierdzono występowania nietoperzy (gatunek chroniony). Pozostała fauna kręgowa (wiewiórki, jeże, ewentualnie borsuki i lisy) w okresie realizacji inwestycji będzie migrować na tereny sąsiednie tj. teren Skarpy [...] i teren Rezerwatu [...]. Organ odwoławczy zaznaczył, że dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał również, że teren fortu [...] został wpisany do rejestru zabytków wraz ze strefą ochronną o szerokości 50 m od linii wału fortecznego. W związku z planowaną inwestycją inwestor występował do Biura Konserwatora Zabytków o wydanie zaleceń konserwatorskich, w związku z koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym zagospodarowania istniejącej fosy i wału fortu [...] na ogólnodostępne tereny sportu i rekreacji, wypoczynku i zieleni miejskiej, rewaloryzacji istniejących koszar na handel i usługi. Inwestor zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi przeprowadził analizę wpływu budowy zespołu budynków na warunki eksploatacji fortu [...] i zgodnie z tą analizą zaplanował kształt nowej zabudowy przewidzianej na terenach położonych na północ od fortu, niewpisanych do rejestru zabytków. Inwestor zaprojektował planowaną zabudowę w taki sposób, aby funkcjonalnie i kompozycyjnie związana była z fortem. Poza tym Kolegium zwróciło uwagę, że organ pierwszej instancji wskazał, że przewidziana jest restauracja istniejącej substancji zabytkowej w obszarach zawartych w pierwotnym narysie dzieła, przywrócenie profili i narysów form ziemnych (co związane jest z usunięciem zieleni inwazyjnej), utrzymanie zagospodarowania terenu związanego z typem zabudowy, w tym likwidacja zieleni zagrażającej substancji zabytkowej i ograniczającej czytelność historycznej struktury obiektów oraz zapewnienie widokowej ekspozycji zabytku. Kolegium zauważyło, że w przypadku konieczności usunięcia drzew lub krzewów na terenie fortu [...] tj. objętym ochroną konserwatorską, decyzje zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) wydaje organ ochrony zabytków, w tym przypadku [...] Konserwator Zabytków. Zgodnie z przedstawioną koncepcją i raportem, który zawiera ekspozycję fortu [...] w powiązaniu z nowoprojektowaną zabudową, południowa część działki inwestycyjnej jest objęta ochroną konserwatorską [...] Konserwatora Zabytków. Ochroną objęte są tereny fortu [...] z pozostałościami architektury obronnej, do których należy głęboka na około 10 m fosa okalająca tę część działki od południa, wschodu i zachodu oraz zabudowa kubaturowa w postaci koszar szyjowych. Natomiast planowana zabudowa mieszkaniowa zostanie zlokalizowana w północnej części działki inwestycyjnej, nieobjętej ochroną konserwatorską. Odnosząc się do zarzutów dotyczących analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne, Kolegium zaznaczyło, że analiza taka została wykonana w raporcie, który zawiera obliczenia emisji i rozprzestrzeniania się substancji z emitorów zlokalizowanych na terenie inwestycji w fazie jej realizacji oraz eksploatacji. Obliczenia wykazały, że realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z przyjętymi założeniami, nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych stężeń średniorocznych poza granicami planowanych obiektów, również w czasie ich eksploatacji. Nadto przewidziano realizację wzdłuż ul. [...] pasa zieleni izolacyjnej. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku przeanalizowania problemu zabezpieczenia przeciwpowodziowego osiedla w związku z bliskością Kanału [...] i obniżeniem terenu organ wskazał, że ze względu na położenie i ukształtowanie terenu, wystąpienie deszczu nawalnego bądź wylanie [...] nie spowoduje takiego zagrożenia, z zatem inwestycja nie wymaga zabezpieczenia przeciwpowodziowego. Nadto organ wskazał, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie nakładają obowiązku zawarcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach informacji w zakresie zabezpieczenia przeciwpowodziowego. W ocenie Kolegium niezasadne są również zarzuty odwołań dotyczące naruszenia przepisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Podkreśliło, że wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach organ administracji ma obowiązek kierować się kryteriami wynikającymi z przepisów prawa, zaś żaden przepis prawa regulujący kwestię wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nakazuje organowi administracji brać pod uwagę zapisów zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Stowarzyszenie [...] wnosząc o jej uchylenie. Strona skarżąca podniosła, że istotnym błędem postępowania w II instancji był brak powiadomienia strony o toczącym się postępowaniu i zgromadzeniu dowodów przed wydaniem ostatecznej decyzji. Według Stowarzyszenia skutkiem powyższego naruszenia było uniemożliwienie mu zwrócenia uwagi Kolegium na projekt noweli ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), w którym szczególny nacisk położono na precyzję i prawidłowość przeprowadzanej w ramach postępowania środowiskowego inwentaryzacji przyrodniczej. Zasadne więc było rozpatrzenie tego dokumentu w kontekście pominięcia w raporcie inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych, co - zdaniem Stowarzyszenia - ma ważne znaczenie w świetle dyrektywy siedliskowej (Dyrektywa Ady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory). W ocenie skarżącego Stowarzyszenia, Kolegium rozpatrując kwestie prawidłowości wykonania przedmiotowej inwentaryzacji w kontekście tej noweli, mogło zmienić decyzję. Ponadto w skardze podniesiono, że nie została w istocie wyjaśniona sporna kwestia lokalizacji inwestycji na terenie skażonym (przekroczenie wspólnotowych standardów jakości powietrza). Brak zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu uniemożliwiło jej zwrócenie uwagi Kolegium na zaktualizowany opracowany przez Marszałka Województwa [...] - Program ochrony powietrza (POP) dla aglomeracji stołecznej (Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r.) Stowarzyszenie wskazało, że załączniki stanowiące integralną część tego dokumentu stanowią dowód, że rejon inwestycji leży w strefie przekroczeń wspólnotowych standardów jakości powietrza i gdyby SKO uznało ten dokument, to prowadziłoby do wydania decyzji odmownej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji organ wskazał, że skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób nie wykazało, że brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się aktami sprawy wywołał dla strony negatywne skutki prawne. Jednocześnie podkreślono, że w toku postępowania przed Kolegium, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie był gromadzony dodatkowy materiał dowodowy, z tego też względu organ odwoławczy nie powiadamiał stron postępowania o zebraniu materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja została wydane w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa408/14. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z tego też względu dla oceny legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie istotne jest, czy organ uwzględnił ocenę prawną i wskazania Sądu zawarte w powołanym wyroku. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca. W konsekwencji nie straciły także na swojej aktualności zalecenia Sądu, co do dalszego postępowania. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. W omawianym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że SKO ponownie rozpatrzy odwołanie Stowarzyszeń od decyzji Prezydenta, dokonując - zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 k.p.a. - całościowego rozpoznania sprawy administracyjnej o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody dla planowanego przedsięwzięcia. W ramach powyższego SKO przeprowadzi ocenę, czy materiał dowodowy sprawy, w tym w szczególności złożony przez skarżącego raport zawiera dane niezbędne do oszacowania wpływu planowanej ilości miejsc garażowych na środowisko i czy na tej podstawie możliwe jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgodnie z wnioskiem inwestora. Stwierdzić należy, że rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy z zachowaniem zasady dwuinstancyjności, dokonał pełnej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przedstawił argumentację wskazującą, że sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie około 980 miejsc postojowych dla samochodów w garażach podziemnych oraz około 20 miejsc postojowych dla samochodów na terenie, realizowanego w ramach budowy zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zawiera niezbędne dane pozwalające na ustalenie wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji na ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.). W myśl z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 ustawy ooś). Prawidłowo organ pierwszej instancji zakwalifikował wnioskowane zamierzenie inwestycyjne do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z zakwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.), o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś. Prawidłowo również organ odwoławczy powołał § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), zgodnie z którym do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ooś, wszczętych przed dniem wejścia rozporządzenia (przed 15 listopada 2010 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis art. 63 ust. 1 stanowi, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zaznaczyć należy, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: - weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, - zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego w dniu [...] grudnia 2009 r. przez inwestora, który organy prawidłowo oceniły jako zgodny z wyznaczonym zakresem oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż z raportu wynika, że teren planowanej inwestycji nie jest zlokalizowany na obszarze Natura 2000 "[...]" ustalonym ze względu na tzw. dyrektywę ptasią oraz znajduje się poza obszarem ochrony [...], a także poza Obszarem Chronionego Krajobrazu i planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na wyżej wymienione tereny. Ponadto zaznaczył, że ze względu na konieczność ograniczenia wpływu przedsięwzięcia na awifaunę w zaskarżonej decyzji nałożono na inwestora warunki określone dotyczące prowadzenia prac związanych z realizacją przedsięwzięcia poza okresem lęgowym ptaków oraz zamontowania określonej ilości i rodzaju budek lęgowych dla ptaków. Wskazał również, że na terenie [...] nie stwierdzono występowania nietoperzy (gatunek chroniony). Natomiast pozostała fauna kręgowa (wiewiórki, jeże, ewentualnie borsuki i lisy) w okresie realizacji inwestycji będzie migrować na tereny sąsiednie tj. teren [...] [...] i teren Rezerwatu [...]. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 ustawy organ prowadzący postępowanie w sprawie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w W., który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 roku dnia [...] sierpnia 2013 r. określił warunki tej realizacji, jak również pozyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] lutego 2010 r. określającą warunki realizacji przedsięwzięcia, które w całości zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji. Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem Karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy), a zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę w weryfikowanym postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 k.p.a., czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na następnym etapie procesu inwestycyjnego. Za nieuprawnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące niekompletności raportu. Jeżeli kwestionuje się ustalenia opracowania środowiskowego należy przedstawić ekspertyzę, która wskaże jego wady. Raport przedstawiony przez inwestora ma charakter dowodu, którego nie można podważać gołosłownie. Analizując z kolei przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd doszedł do przekonania, że organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy ooś, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy organ administracji podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania opinii, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości, sposobie i miejscu składania pisemnych wniosków i uwag określając jednocześnie 21- dniowy termin w tym zakresie. Obwieszczenie z informacją tą było w sposób zwyczajowo przyjęty podane do publicznej wiadomości w okresie od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] lutego 2010 r. W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo. Stosownie do art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odnośnie do podniesionego w skardze zarzutu, iż organ odwoławczy nie dokonał analizy zapisów Programu ochrony powietrza (POP) dla aglomeracji stołecznej (Uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2013 r.) stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Podkreślić należy, że podstawową zasadą działalności organów administracji wynikającą z art. 6 k.p.a. jest działanie na podstawie przepisów prawa. Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia organ administracji ma obowiązek kierować się kryteriami wynikającymi z przepisów prawa. Powołany przez stronę skarżącą Program ochrony powietrza nie jest aktem powszechnie obowiązującego prawa. Analogicznie odnieść należy się do zarzutu nie wzięcia przez Kolegium pod uwagę przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapisów projektu noweli ustawy ooś. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób nie wykazało, że brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się aktami sprawy wywołał dla strony negatywne skutki prawne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.