IV SA/Wa 8/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2012r. nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] działając na podstawie art. 298 ust. 1 pkt 5 i art. 305 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 późn. zm.) wymierzył H. Spółka z o.o. w C. administracyjną karę pieniężną w wysokości 40.873 zł za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W[...] w roku 2011. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. H. Spółka z o.o. w C. wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] i ustalił dla H. Spółka z o.o. w C., administracyjną karę pieniężną w kwocie 40.855 zł za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W., w 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, iż uchylił decyzję organu pierwszej instancji i sam ustalił przedmiotową karę pieniężną, gdyż [...] WIOŚ w [....] zastosował nieprawidłową jednostkową stawkę kary za każdy decybel przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy (zamiast 21,61 zł/dB organ przyjął 21,62 zł/dB). Pismem z dnia [...] listopada 2012r. H. Spółka z o.o. w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu sprawy i niewzięcie pod uwagę w podstawie faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności, że skarżąca korzysta z pozwolenia zintegrowanego dla instalacji obróbki metali żelaznych poprzez walcowanie na gorąco (W.) z dnia [...] czerwca 2007r. wydanego przez Wojewodę [...], dotyczącego realizacji działań zapewniających dostosowanie Skarżącej do wymogów najlepszych dostępnych technik w zakresie hałasu. 2. art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz w związku z art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak również poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu sprawy i niewzięcie pod uwagę w podstawie faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia okoliczności, że skarżąca pismem z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], poinformowała, że czas pracy obiektu w 2011 r. wynosił i 149 godzin w porze nocy, w konsekwencji czego w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], która została utrzymana przez zaskarżona decyzję, organ stwierdził wielkość naruszenia w skali doby a nie w skali godziny. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. zwanej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżących jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska uchylająca w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [....] z dnia [....] marca 2012 r. i ustalającą dla H. Spółka z o.o. w C., administracyjną karę pieniężną w kwocie 40855 zł za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska z terenu W [...]., w 2011 r. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...], zmienioną decyzjami Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [....] i z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] udzielił H. Spółki z o.o. w C. pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do obróbki metali żelaznych poprzez walcowanie na gorąco (W.) oraz ustalił równoważny poziom dźwięku "A" dla terenu podlegającego ochronie akustycznej (poza terenem zakładu) w wysokości nieprzekraczalnej: - LAeq D - 55 dB, - LAeq N - 45dB. Podczas kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ w [...] na przełomie listopada i grudnia 2011 r. (protokół kontroli nr [...]) ustalono, iż H. Spółka z o.o. w C. zrealizowała obowiązek wynikający z art. 147 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 późn. zm.), dotyczący wykonywania okresowych pomiarów wielkości emisji. Ze sprawozdania z badań nr [...] wynika, iż na zlecenie H. Spółka z o.o. w C., akredytowane laboratorium Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska Spółka z o.o. w K. przeprowadziło w styczniu 2011 r. (w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze dnia i w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze nocy) pomiary hałasu emitowanego do środowiska. W oparciu o powyższe sprawozdanie z badań nr [...] ustalono, że stwierdzony podczas badań w dniu [...] stycznia 2011 r. w porze nocy, poziom hałasu w punkcie pomiarowym PP3 zlokalizowanym na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej położonej przy ul. [...], wynosi 54,5 dB i przekracza dopuszczalny poziom hałasu ustalony ww. decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] z późniejszymi zmianami, o 9,5 dB dla pory nocy. Stosownie do treści art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska administracyjne kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie, określonych w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu lub pozwoleniu, którym mowa w art. 181 ust. 1 i pkt 1 (pozwolenie zintegrowane) poziomów hałasu. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż dla przedmiotowego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia fakt, iż Marszałek Województwa [...] decyzjami z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], z 2011 r. nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] zmieniał termin ujętych w pkt f harmonogramu realizacji działań zapewniających dostosowanie H. spotka z o.o. z siedzibą w C. do wymogów najlepszych dostępnych technik w zakresie hałasu, określonego w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...], gdyż przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie przewidują żadnych odstępstw od wymierzania kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, w związku z realizacją przez podmiot korzystający ze środowiska działań zapewniających dostosowanie instalacji do wymogów najlepszych dostępnych technik. Za bezzasadny zdaniem Sądu uznać należy także zarzut, iż organ odwoławczy niewłaściwie przyjął, że przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdza się w skali doby. Stosownie do treści art. 300 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska tylko za przekroczenie ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzonych do powietrza wymiar kary biegnącej określa się uwzględniając przekroczenie w skali godziny. Wynika, to również z faktu, iż dopuszczalne wielkości emisji substancji wprowadzanych do powietrza są określone w kg/h. Natomiast dopuszczalny poziom hałasu nie jest ustalony dla godziny, tylko dla pory dnia i pory nocy, które są częścią doby. Zatem zgodnie z art. 300 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym wymiar kary biegnącej ustala się z zastrzeżeniem ust. 3, uwzględniając przekroczenie lub naruszenie w skali doby, przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu stwierdza się w skali doby. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.