IV SA/Wa 8/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska ( spr. ) sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę Komendant Placówki Straży Granicznej w G. decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], orzekł o zobowiązaniu skarżącej ("cudzoziemki") M. R. do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 6 miesięcy od dnia wydania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że 17 sierpnia 2015 r. w G. cudzoziemka została poddana przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w G. kontroli legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W trakcie przedmiotowej kontroli skarżąca okazała paszport [...] wydany 8 grudnia 2013 roku, ważny do 7 grudnia 2023 roku, wydany przez władze N.. Jak ustalono, skarżąca przekroczyła granicę wbrew obowiązującym przepisom promem ze S. do Polski. W związku z powyższym zaistniały przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu określone w art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.) Organ pierwszej instancji podkreślił, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego Komendant Placówki Straży Granicznej w G. zbadał, czy w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek negatywnych, która uniemożliwiała by wydanie lub wykonanie tej decyzji określone w art. 303 ust. 1-4 ustawy o cudzoziemcach lub w art. 33 ust. 4, art. 89gs art. 96 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 z późn. zm.) ustalono, że przesłanki takie nie zachodzą. Zostało to potwierdzone przez cudzoziemkę w protokole przesłuchania strony. Tym samym decyzja o zobowiązaniu do powrotu skarżącej była zdaniem organu I instancji zasadna. Rozpatrując przesłanki do udzielenia skarżącej ochrony przed wydaleniem również - organ prowadzący postępowanie nie dopatrzył się w sytuacji cudzoziemki okoliczności, które pozwoliłyby na udzielenie jednej z dopuszczalnych form ochrony. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wyjaśniła, że udała się z grupą przyjaciół na wycieczkę promem do S., sądząc, że złożywszy w ustawowym terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce i posiadając paszport może podróżować poza granice Polski. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] listopada 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia okresu zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen i orzekam o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 6 miesięcy od dnia wydania niniejszej decyzji oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu wskazał, że 17 sierpnia 2015 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w G. przeprowadzili kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w trakcie której skarżąca okazała ważny dokumentu podróży oraz kartę pobytu wydaną przez Wojewodę [...] z terminem ważności od 19 marca 2014 r. do 15 lipca 2015 r. W związku z powyższym w dniu kontroli przekroczyła granicę Polski, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, przypływając promem ze S.. Z uwagi na powyższe Komendant Placówki Straży Granicznej w G. w dniu [...] sierpnia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemki do powrotu i w tym samym dniu wydał zaskarżoną decyzję. Cudzoziemka 17 sierpnia 2015 r. została przesłuchana do protokołu i zeznała, że przebywa i pracuje w Polsce od 5 lat. Obecnie pracuje w L. w firmie [...]. W dniu 16 sierpnia 2015 r. udała się wraz z grupą znajomych z pracy, promem z G. do K. (S.), bez zejścia na ląd. Po powrocie do Polski w dniu 17 sierpnia 2015 r. cudzoziemka została zatrzymana przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że nie była świadoma, iż do przekroczenia granicy potrzebny jest zarówno paszport, jak i ważna karta pobytu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca od dnia 9 sierpnia 2011 r. przebywa w Polsce na podstawie kolejno udzielanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...] udzielił jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do 15 lipca 2015 r. W dniu 14 lipca 2015 r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy, które zostało jej udzielone w dniu 11 września 2015 r., z terminem ważności do dnia 15 stycznia 2017 r. z uwagi na wykonywanie pracy. 17 sierpnia 2015 r. cudzoziemka przekroczyła granicę polsko-[...], nie posiadając ważnej karty pobytu, a zatem niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 23 pkt 1 i pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec, który przekracza granicę, jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży oraz ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane. Skarżąca przekroczyła granicę Polski posiadając jedynie ważny paszport, wypełniając tym samym przesłanki, określone w art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Organ dodał, iż przekraczanie granic wewnętrznych obszaru Schengen przez obywateli państw trzecich regulują przepisy Rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen Dz.U.UE.L2006.105.1 z późn. zm.). Zgodnie z art. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia, w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: posiadają oni ważny dokument podróży uprawniający posiadacza do przekroczenia granicy (...) i posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te. których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową. Organ przy tym wyjaśnił, że zapis art. 5 pkt 1 dotyczący okresu pobytu należy rozumieć w ten sposób, że należy brać pod uwagę okres 180-dni poprzedzający każdy z dni pobytu. Mając na uwadze powyższe, organ wywiódł, iż przepisy obowiązujące w całej strefie Schengen jednoznacznie wskazują na konieczność posiadania ważnej wizy lub ważnego dokumenty pobytowego przy przemieszczaniu się obywateli państw trzecich po tej strefie wraz z ważnym paszportem. W związku z tym, że cudzoziemka nie posiadała ważnej karty pobytu, wydanie wobec niej decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu było obligatoryjne. Ponadto organ podniósł, że z okoliczności sprawy oraz treści zeznań cudzoziemki nie wynika, że jej powrót do kraju pochodzenia stanowi zagrożenie dla jej życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Cudzoziemka od kilku lat przebywa w Polsce, lecz jej pobyt związany jest wyłącznie z wykonywaniem pracy, w związku zczym, wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, nie stanowi ingerencji w jej życie rodzinne lub prywatne podlegające ochronie. Ponadto, w ocenie organu, w odwołaniu cudzoziemka nie powołała żadnych okoliczności świadczących o występowaniu podstaw do udzielenia jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub na pobyt tolerowany w Polsce. W związku z powyższym, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika zatem, by wobec cudzoziemki w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, uniemożliwiające wydanie wobec niej decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu. Odnosząc się do treści odwołania organ wyjaśnił, iż nieświadomość cudzoziemki, iż przekroczyła on granicę Polski niezgodnie z obowiązującymi przepisami jak również fakt kilkuletniego legalnego pobytu w Polsce, nie stanowi okoliczności, mogącej wpłynąć na rozstrzygnięcie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8, 9 oraz 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału we wszczętym z urzędu postępowaniu i podjęciu wszystkich czynności: w tym zatrzymania, przesłuchania skarżącej, wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania, a także wydaniu decyzji zobowiązującej do powrotu w ciągu jednego dnia bez umożliwienia skarżącej ustosunkowania się do podstaw wszczętej wobec niej kontroli, jak też zebranego materiału dowodowego; naruszenie przepisów postępowanie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, a tym samym jego nierozpoznanie, a ponadto nieuwzględnienie, że w momencie kontroli przed Wojewodą Łódzkim toczyło się postępowanie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżącej, a także nieuwzględnienie złożonych przez nią wyjaśnień w trakcie przeprowadzanej kontroli i sytuacji rodzinnej skarżącej; - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji również nieprawidłowe zastosowanie, tj. 108 ust. 1, art. 288 i art. 289 ust. 1 w związku z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach poprzez przyjęcie, że złożenie w terminie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy nie jest wystarczające do przyjęcia legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, a co za tym idzie, że w sprawie skarżącej zachodziły przesłanki do uznania jej pobytu na terytorium RP za nielegalny i w konsekwencji wydanie decyzji zobowiązującej skarżącą do powrotu; naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji również nieprawidłowe zastosowanie, tj. art. 108 ust. 1, art. 288 i art. 289 ust. 1 w związku z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, poprzez przyjęcie, że złożenie w terminie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy nie jest wystarczające do przyjęcia legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, a co za tym idzie, że skarżąca w takim przypadku naruszyła przepisy dotyczące wjazdu i pobytu na terytorium RP. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 t.j.) dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2015 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym w drugiej instancji orzekł zaskarżoną decyzją Szef Urzędu, było zobowiązanie skarżącego do powrotu, na podstawie przepisów Działu VIII Rozdziału II ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organów obu instancji w odniesieniu do skarżącej wystąpiły przesłanki, obligujące do wydania orzeczenia o zobowiązaniu do powrotu, przewidziane w art. 302 ust.1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Stanowisko to jest w ocenie Sądu trafne. W toku niniejszego postępowania, jak również w toku postępowania przed organami administracji publicznej skarżąca nie kwestionowała faktu przekroczenia granicy Polski. Nie kwestionowała również, że w dniu przekroczenia granicy nie posiadała ważnej karty pobytu. Skarżąca stoi jedynie na stanowisku, iż wobec faktu, że wystąpiła w terminie o zezwolenie na pobyt czasowy, tym samym jej pobyt na terytorium RP jest legalny. U podstaw decyzji o zobowiązaniu skarżącą do powrotu legł fakt nielegalnego przekroczenia przez skarżącą granicy Polski wobec braku ważnej karty pobytu. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okazały się za to przepisy art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. Przepis art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach obliguje organy administracji publicznej do wydania wobec cudzoziemca decyzji zobowiązaniu do powrotu, gdy cudzoziemiec przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie z art. 288 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec w okresie pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany posiadać ważny dokument podróży oraz dokumenty uprawniające go do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli są wymagane. Redakcja przepisu art. 302 ustawy o cudzoziemcach wskazuje na obligatoryjność jego stosowania w przypadku stwierdzenia opisanej w nim przesłanki. Przepis ten nie stanowi jednak samodzielnej podstawy do wydania decyzji administracyjnej, lecz znajduje zastosowanie dopiero po stwierdzeniu naruszenia przez cudzoziemca innego z przepisów ustawy, regulującego warunki przekraczania polskiej granicy. Takim przepisem jest art. 23 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemiec, który przekracza granicę jest obowiązany posiadać: ważny dokument podróży (pkt 1); ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i do pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane (pkt 2); zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem (pkt 3). W myśl art. 14 ust. 3 ustawy o ochronie granicy państwowej z dnia 12 października 1990 r. (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67 z późn. zm.) przekraczanie granicy państwowej stanowiącej granicę wewnętrzną w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz. Urz. UE L 105 z 13.04.2006, str. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "kodeksem granicznym Schengen", następuje na zasadach określonych w kodeksie granicznym Schengen. Art. 5 ust. 1 lit. a), c) i e) kodeksu granicznego Schengen stanowi, iż w przypadku planowanego pobytu na terytorium państw członkowskich nieprzekraczającego 90 dni w każdym okresie 180-dniowym, co oznacza wzięcie pod uwagę okresu 180-dniowego poprzedzającego każdy z dni pobytu, warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: a) posiadają oni ważny dokument podróży uprawniający posiadacza do przekroczenia granicy i spełniający następujące kryteria: • jest on ważny przez przynajmniej trzy miesiące po planowanej dacie wyjazdu z terytorium państw członkowskich; w uzasadnionych pilnych przypadkach kryterium to może zostać pominięte, • został wydany w okresie ostatnich 10 lat; b) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem; c) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS; d) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z Państw Członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich. W myśl art. 21 ust 1 Konwencji Wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach z dnia 1990-06-19 (Dz. Urz. UE. L 2000 Nr 239, str. 19 z poźn. zm.) cudzoziemcy posiadający ważny dokument pobytowy wydany przez jedno z państw członkowskich mogą na podstawie tego dokumentu oraz ważnego dokumentu podróży swobodnie przemieszczać się po terytoriach innych państw członkowskich przez okres nieprzekraczający 90 dni w ciągu każdego 180-dniowego okresu, pod warunkiem że spełniają warunki wjazdu określone w art. 5 ust. 1 lit. a), c), i e) rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) oraz nie znajdują się w krajowym wykazie wpisów do celów odmowy wjazdu danego państwa członkowskiego. Ustęp 1 stosuje się także do cudzoziemców legitymujących się dokumentami pobytowymi na czas oznaczony, wydanymi przez jedną z Umawiających się Stron oraz dokumentami podróży wydanymi przez tę Umawiającą się Stronę (ust. 2). Prawo swobodnego przemieszczania się ustanowione w ust. 1 przysługuje także cudzoziemcom posiadającym ważną wizę długoterminową wydaną przez jedno z państw członkowskich jak przewidziano w art. 18 (ust. 2a). W niniejszej sprawie dla ustalenia czy skarżąca zgodnie z prawem przekroczyła granicę Rzeczypospolitej Polskiej, tj. wewnętrzną granicę Schengen, istotne znaczenie miał wspomniany powyżej przepis art. 23 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, wymagający by cudzoziemiec przekraczający granicę posiadał ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający go do wjazdu i do pobytu na terytorium RP, jeżeli są wymagane. Dokumentacja zgromadzona w sprawie, wskazuje, że skarżąca od 9 sierpnia 2011 r. przebywa w Polsce na podstawie kolejno udzielanych zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...] udzielił jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do 15 lipca 2015 r. W dniu 14 lipca 2015 r. cudzoziemka wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy, które zostało jej udzielone [...] września 2015 r., z terminem ważności do 15 stycznia 2017 r. z uwagi na wykonywanie pracy. 17 sierpnia 2015 r. cudzoziemka przekroczyła granicę polsko-[...], nie posiadając ważnej karty pobytu, a zatem niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Dysponowała jedynie ważnym paszportem. Wyjaśnić należy, że karta pobytu stanowi po myśli art. 242 w związku z art. 226 pkt 1 i art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, dokument wydawany cudzoziemcowi w razie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy, potwierdzający tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz dokument uprawniający (wraz z dokumentem podróży) do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Przy tym karta pobytu zachowuje swoje "walory" jedynie w okresie swojej ważności. Oznacza to, że po upływie ważności karta pobytu uprawnienia wynikające z tej karty, cudzoziemcowi nie przysługują Również przepis art. 23 pkt 2 wymaga posiadania przez cudzoziemca w momencie przekraczania granicy ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu i pobytu na terytorium RP. Tym samym nie może mieć znaczenia dla oceny czy cudzoziemka legalnie przekroczyła granicę, okoliczność że złożyła ona w terminie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Prawdą jest, jak wskazuje skarżąca, iż wystąpienie w terminie z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, powoduje że pobyt cudzoziemca uważa się za legalny, od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna (art. 108 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach). Podkreślić jednak trzeba, że uznanie pobytu cudzoziemca za legalny, nie może być utożsamiane ze zwolnieniem takiego cudzoziemca z posiadania ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium RP, przy przekraczaniu granicy RP. Czym innym jest bowiem uznanie pobytu za legalny, pomimo braku posiadania ważnej karty pobytu, w trybie art. 108 pkt 2 ww. ustawy, a czym innym określenie i egzekwowanie obowiązków cudzoziemca przy przekraczaniu granic RP. Konsekwencją ustalenia, że cudzoziemiec w dacie przekroczenia granicy nie posiadał ważnego dokumentu pobytowego, musi być uznanie że przekroczenie granicy nastąpiło niezgodnie z prawem. Tym samym, brak posiadania przez skarżącą wymaganego, ważnego dokumentu pobytowego uprawniającego w świetle art. 21 ust. 1 2a Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen oraz art. 23 ustawy o cudzoziemcach do wjazdu i pobytu na terytorium Polski, a także przemieszczania się po obszarze strefy Schengen i przekraczania granic wewnętrznych Schengen, przesądził o uznaniu zaskarżonej decyzji za prawidłową. Organy administracji obu instancji słusznie stwierdziły, że w przypadku skarżącej zostały spełnione przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach obligujące do wydania decyzji zobowiązującej cudzoziemca do powrotu. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja odwoławcza nie została wydana przy błędnej wykładni, a w konsekwencji również nieprawidłowym zastosowaniu art. 108 ust. 1, art. 288 i art. 289 ust. 1 w związku z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach, bowiem - jak wcześniej to zostało wyjaśnione - złożenie w terminie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, jakkolwiek wystarczające dla przyjęcia legalności pobytu cudzoziemca na terytorium RP, nie jest jednak wystarczające do przyjęcia legalności przekraczania granicy RP. Wyjaśnić również należy, że przepis art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach nakłada na organ orzekający o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu obowiązek orzeczenia w tej decyzji również o zakazie ponownego wjazdu przez cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen wraz z określeniem okresu tego zakazu. Z kolei z art 318 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach wynika, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu. Zgodnie z art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen określa się na okres od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do niniejszej sprawy, należy podkreślić, że w decyzji z [...] listopada 2015 r. Szef Urzędu orzekł o sześciomiesięcznym, czyli najmniej dotkliwym, zakazie ponownego wjazdu skarżącego zarówno na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i innych państw obszaru Schengen, wskazując jednocześnie początek biegu okresu obowiązywania zakazu. Skarżąca przekroczyła granicę Polski wbrew przepisom prawa, co wyczerpuje okoliczność z art. 315 ust. 3 pkt 3 ustawy cudzoziemcach. Z uwagi na spełnienie przesłanek art. 315 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach organy administracji obu instancji były zobligowane do wydania decyzji w przedmiocie zobowiązania skarżącego do powrotu bez orzeczenia w kwestii terminu tego dobrowolnego powrotu. W sprawie nie ma podstaw do zastosowania zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Skarżąca nie brała nigdy udziału w konflikcie zbrojnym, nie jest obiektem zainteresowania organów ścigania, gdyż nigdy nie popełniła przestępstwa. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym w szczególności zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, co miałoby powodować, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny i nie uwzględnił, że w momencie kontroli, przed Wojewodą [...] toczyło się postępowanie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy skarżącej, a także nie uwzględnił złożonych przez nią wyjaśnień. Organ okoliczność tę uwzględnił, jednak nie miała ona wpływu na rozstrzygnięcie. Okoliczność zaś, że postępowanie przeprowadzone zostało bez wydania zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz bez wezwania strony do zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją, pozostaje w ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy. Mimo braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania strona była obecna podczas jego wszczęcia oraz prowadzenia czynności wyjaśniających, a decyzja wydana została wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy pozyskany od strony. Nadto skarżąca nie podniosła jakichkolwiek okoliczności, dla których naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. uznać należy za mogący mieć wpływ na wynika sprawy. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.