IV SA/Wa 801/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Jakub Linkowski, Protokolant Paweł Włodarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2005 r. sprawy ze skargi E.S. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej - skargę oddala - Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu wniosku E.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy poprzedzające je postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w piśmie Ministerstwa Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 1961r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] zostały wydane w wyniku rozpoznania wniosku E.S. z dnia 30 września 2004r., w którym skarżąca wystąpiła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o sprostowanie oczywistej omyłki w piśmie Ministerstwa Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 1961r. nr [...] polegającej jej zdaniem na sprzecznym z art. 1.1 ustęp 5 Dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. (Dz. U. z 1945r., nr 3, poz. 13) wpisaniu, iż nieruchomość położona w K. stanowi współwłasność J. K. i I. S.. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że żądanie wnioskodawczymi wykraczało poza dyspozycję art. 113 § 1 k.p.a., jako że nie dotyczyło decyzji, postanowienia ani ugody lecz pisma, które nie podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] wniosła skarżąca E.S.. W złożonej skardze z dnia 18 marca 2005r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenie, iż na Ministrze Rolnictwa i Rozwoju Wsi ciąży prawny obowiązek sprostowania pisma z [...] sierpnia 1961r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pismem z [...] sierpnia 1961r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził wbrew prawu istnienie współwłasności nieruchomości uzyskanej na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. Konsekwencją tego stwierdzenia stało się ustanowienie współwłasności nieruchomości dokonane przez Sąd Okręgowy w W. orzeczeniem z dnia [...] września 1999r., sygn. akt [...]. Skarżąca powołała się także na wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 1984r. sygn. akt SA/Wr 430/84 (OSPiKA 1986r, nr 9- 10, poz, 176) wywodząc, iż organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie wniosku o sprostowanie obowiązany być dokonać konkretyzacji normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej. Następnie pismem procesowym z dnia [...] maja 2005r. skarżąca zmodyfikowała pierwotne żądanie skargi wnosząc o orzeczenie przez sąd administracyjny, że prócz prawego obowiązku sprostowania ww pisma z 1961r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi obowiązany był dokonać konkretyzacji normy prawnej w drodze decyzji administracyjnej oraz wezwać do udziału w sprawie J.K.. Uzupełniając skargę skarżąca podniosła, iż w przedmiotowej sprawie decyzja administracyjna dokonująca konkretyzacji normy prawnej nie została wydana. Ponadto w postępowaniu administracyjnym nie uczestniczył J.K.. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 8,9, 10, 15 a także art. 16 § 2 k.p.a., co jej zdaniem skutkowało nieważnością postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu niewydania decyzji konkretyzującej normę prawną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż przedmiotem toczącego się na podstawie wniosku skarżącej postępowania administracyjnego było jedynie rozpatrzenie czy wskazany przez stronę dokument podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] o odmowie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej ma charakter wyłącznie formalny i nie rozstrzyga o kwestii istnienia lub nieistnienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości w K.. Ponadto zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na ocenę tę nie mają wpływu względy słuszności czy też poczucie krzywdy skarżącego. W myśl art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przepis ten stosuje się na mocy art. 126 w związku z art. 113 k.p.a. odpowiednio do postanowień wydawanych przez organy administracji, a także na mocy art. 122 w związku z art. 113 k.p.a. do ugody w postępowaniu administracyjnym. Nie ma natomiast podstaw prawnych, aby na podstawie przepisów k.p.a. lub norm prawnych zawartych w innych aktach prawnych sprostowaniu w zakresie oczywistej omyłki podlegały pisma kierowane przez organ administracji do oznaczonej osoby. Ponadto organ odwoławczy trafnie zauważył, że przedmiotem sprostowania mogą być jedynie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Stwierdzenie to przesądza o niezasadności skargi na przedmiotowe postanowienie, rozstrzyga bowiem o niemożności sprostowania w żądanym zakresie pisma z 1961r. bez względu na to jaki charakter prawny zostałby mu nadany, a więc nawet wtedy gdyby stwierdzone zostało, iż pismo to w istocie stanowi decyzję administracyjną czyli akt administracyjny rozstrzygający co do istoty sprawę indywidualną, z pełnym tego konsekwencjami prawnymi. W tym stanie rzeczy w pełni uzasadnione jest stanowisko organu, iż przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego było jedynie rozpatrzenie czy wskazany przez stronę dokument podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii nie miał znaczenia brak wezwania do udziału w postępowaniu innych osób, ani też nie istniała potrzeba wydawania odrębnych decyzji. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy sprostowania pisma nie narusza prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.