IV SA/Wa 81/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M.S. od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2016 r. odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych postanawia utrzymać w mocy postanowienie Referendarza sądowego Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. r., w sprawie ze skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 9 września 2016 r. W ustawowym terminie skarżący wniósł od niego sprzeciw. W jego uzasadnieniu podniósł, że Referendarz oparł się na "oszczerczych pomówieniach" Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, że przysługuje mu prawo do renty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 zwaną dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 245 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Referendarz w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że wnioskodawca utrzymuje się z prac dorywczych w zamian za wyżywienie. Jednocześnie wskazano, że referendarzowi sądowemu wiadomo z urzędu M. S. przysługuje renta z tytułu niezdolności do pracy. W aktach sprawy IV SAB/WA 244/14 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie udzielenia informacji, znajdują się liczne pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzające, że skarżącemu przysługuje renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, np. w piśmie z dnia 16 lipca 2014 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddziału w [...] zawarta jest informacja, że skarżący posiada prawo do renty, lecz jej nie pobiera. Łączna kwota zgromadzonego świadczenia od 1 października 1998 r. do 31 lipca 2014 r. wyniosłaby 94 335,55 zł netto. W ocenie Sądu powyższe ustalenie nie pozwala na przyznanie Skarżącemu prawa pomocy. Informacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych potwierdzająca, że skarżącemu przysługuje renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy nie została co prawda złożona do akt niniejszej sprawy, jednakże, zdaniem Sądu, mogła zostać wykorzystana na potrzeby niniejszego postępowania. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że Skarżący jest (lub był) stroną kilkudziesięciu postępowań sądowoadministracyjnych i wielokrotnie wnosił o przyznanie prawa pomocy. W postanowieniu z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 399/16 wskazano, że w piśmie z dnia 12 marca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podał, że skarżący pozostaje uprawniony do renty, a aktualna kwota miesięczna niepobieranego świadczenia wynosi 757,21 zł netto (pismo ZUS z dnia 22 czerwca 2015 r.). Skarżący, dodatkowo, osiągnął wiek emerytalny, nie złożył jednak wniosku o emeryturę. Wskazać wobec tego należy, że dobrowolne niepobieranie przez skarżącego, świadczenia rentowego jest świadomym wyborem, który bezpośrednio rzutuje na jego sytuację finansową. Przyznanie prawa pomocy nie może wystąpić w sytuacji, gdy sam wnioskujący o to prawo własnym działaniem doprowadza się do stanu zubożenia, który miałby uzasadniać przyznanie tego prawa (por. postanowienie NSA z 1 lipca 2015 r. sygn. I OZ 727/15). Postanowienie Referendarza jest zatem prawidłowe i odpowiadające prawu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.