IV SA/Wa 810/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2005r. [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych postanawia: - odrzucić skargę. Skarżący Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na stanowisko Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2005r. [...]. Należy stwierdzić, że zaskarżone pismo Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej jest decyzją administracyjną. Według przyjętego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i literaturze poglądu, pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są takimi orzeczeniami, nawet gdy nie zachowują w pełni sformalizowanych wymagań przewidzianych w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów orzecznictwo i piśmiennictwo zalicza przede wszystkim oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o stanie sprawy i podpis osoby reprezentującej organ. Dodać należy, że to nie forma, lecz treść rozstrzygnięcia wskazuje na jego walor władczego zajęcia stanowiska przez organ władzy publicznej. Niewątpliwie takie warunki spełnia pismo Naczelnika Oddziału Biura Udostępnienia i Archiwizacji Dokumentów w L. z dnia [...] lipca 2005r., działającego z upoważnienia Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej. Przepis art. 78 Konstytucji RP stanowi, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątek od tej zasady musi wynikać z ustawy. Wyłączenia takiego nie przewiduje ustawa z dnia 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu ( Dz. U. Nr 155, poz.1016), na podstawie której organ orzekał w niniejszej sprawie. Stosownie bowiem do treści art. 32 ust. 4 powyższej ustawy od decyzji będącej przedmiotem niniejszej sprawy przysługuje odwołanie do Prezesa Instytutu Pamięci. Należy jednak wskazać, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w pierwszej instancji z upoważnienia Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, dlatego też środkiem odwoławczym przysługującym stronie niezadowolonej z powyższego rozstrzygnięcia był, na podstawie art.127 § 3 kpa, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia - w myśl § 2 cytowanego wyżej artykułu - należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2005r. jako pierwszoinstancyjnej, skarżący był uprawniony do złożenia do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie 127 § 3 kpa. Skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał, natomiast wniósł skargę do sądu administracyjnego. Strona skarżąca nie skorzystała z tego środka prawdopodobnie z powodu braku pouczenia w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2005r. Wskazać tu należy, że zaskarżeniu do sądu podlegać mogłaby decyzja wydana na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia przysługujących w niniejszej sprawie powoduje niedopuszczalność skargi. Na marginesie należy dodać, iż brak pouczenia w zaskarżonej decyzji o środkach odwoławczych, nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków prawnych. Strona skarżąca, składając do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, wniosek w trybie art. 127 § 3 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy, może skutecznie domagać się przywrócenia terminu do złożenia tego wniosku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.