IV SA/Wa 810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy -oddala skargę- Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...]Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., po rozpatrzeniu zażalenia M. C. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowolnie zrealizowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina M., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej GDOŚ) podał, że Wójt Gminy M. wnioskiem z dnia [...]. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej RDOŚ), o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku rekreacji indywidualnej na działce o nr ewidencyjnym [...], obręb [...], gm. M. Organ pierwszej instancji wskazał, że obiekt, którego dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy zlokalizowany jest t na działce położonej w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód oraz w obszarze specjalnej ochrony ptaków P. (PLB [...]). Istotne zatem było wyjaśnienie, czy przedmiotowa inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z przepisami rozporządzenia 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] dnia [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód (Dz. Urz. Woj. [...].. nr[...], poz. [...]). W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji ustalono, że w sąsiedztwie terenu inwestycji, na działkach nr [...] oraz [...] znajdują się zbiorniki wodne wykazane na mapach topograficznych z naniesioną warstwą danych z bazy danych obiektów topograficznych. Istnienie zbiorników wodnych na wymienionych działkach potwierdziła również wizja lokalna i w sporządzonym w dniu [...] protokole z tej czynności odnotowano, że: " w sąsiedztwie tj. na działce nr [...] zidentyfikowano zbiornik wodny w kształcie jak wykazano na mapach dołączonych do protokołu. Na obrzeżach ww. zbiornika występuje pałka szerokolistna, wierzbownica pospolita oraz zakrzaczenia wierzbowe. Lustro wody pokryte roślinnością pleustonową. Na działce nr [...] stwierdzono obniżenie z wodą stagnującą powyżej powierzchni gruntu. (...) Linia brzegu wyraźnie wyodrębniona – skarpy". W ocenie RDOŚ z dołączonych do protokołu zdjęć wynika w sposób jednoznaczny, że wyżej wymienione obszary stanowią zbiorniki wodne. Jednocześnie organ zaznaczył, że zbiorniki te nie zostały wskazane na mapie w skali 1:1000 dołączonej do projektu decyzji, niemniej nie może to przesądzać o ich niewystępowaniu. Organ podkreślił, że za zbiornik wodny należy uznać wszelkie elementy hydrologiczne występujące w terenie gromadzące wodę, z wyraźnie ukształtowaną linią brzegu, które pełnią istotną funkcję w zakresie bioróżnorodności terenu. W konsekwencji powyższego RDOŚ w O. uznał, że w sprawie ma zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia nr 158 Wojewody [...]. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód, przewidujący zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wskazał, że w przedłożonym projekcie decyzji za obszar lokalizacji uznano teren wyodrębniony za pomocą nieprzekraczalnej linii zabudowy wyznaczonej do strony drogi (działka nr ewid. [...]) i linii rozgraniczających teren inwestycji – tj. granic działki nr [...]. Podał, że działka nr[...] stanowi pas gruntu o szerokości ok. 22 m od strony drogi (tj. działki nr [...]) i ma kształt zbliżony do trójkąta, zwężający się w kierunku południowym. Pomiar wykonany z wykorzystaniem mapy topograficznej wykazał, że orientacyjna odległość zbiornika zlokalizowanego na działce nr [...] od linii będącej wspólną granicą działek nr [...] i [...]wynosi ok. 42 metry. Natomiast odległość terenu inwestycji od granicy działki nr [...] z drogą (dz.[...]) wynosi ok. 39 metrów. Linia zabudowy działki nr [...]została wyznaczona w odległości ok. 4 metrów od linii będącej granicą działek nr [...] i działki przedmiotowej. W rezultacie teren inwestycji obejmuje grunt położony w odległości mniejszej niż 100 metrów o również od w/w zbiornika wodnego na działce nr [...]. Stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany z pewnością nie ma charakteru urządzenia wodnego, jak również budynki rekreacyjne nie mieszczą się w zakresie racjonalnej gospodarki leśnej, rolnej czy rybackiej. Następnie RDOŚ rozważył, czy w sprawie mogą mieć zastosowanie przewidziane przepisami w/w rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...]. kolejne wyjątki od ustanowionego zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej zbiorników wodnych przewidziane w § 4 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Uznał, że nie mają w sprawie zastosowania trzy kolejne wyjątki, gdyż budynek nie uzupełnia zabudowy mieszkaniowej i usługowej, ani nie jest siedliskiem rolniczym, ani nie został wyznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpieliska i przystani. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie chodzi o zabudowę o charakterze rekreacji indywidualnej, a nie mieszkaniową oraz usługową, dla których przewidziane są kolejne wyjątki. Ponadto organ wskazał, że przedmiot postępowania nie stanowi inwestycji celu publicznego – wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 2997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518), jak również nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym. W rezultacie nie znalazły zastosowania kolejne wyjątki przewidziane w § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia Wojewody [...]. Z uwagi na zaistnienie przesłanki zakazu lokalizowania obiektów budowlanych wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia, RDOŚ organ odstąpił od rozważania sprawy w zakresie wpływu inwestycji na cele i przedmioty ochrony obszaru Natura 2000. Zażalenie na powyższe postanowienie do Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska złożył M. C., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie sprawy co do meritum poprzez uzgodnienie warunków zabudowy dla inwestycji. W wyniku rozpoznania sprawy, postanowieniem z dnia [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, podzielając jego ustalenia i argumentację. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, GDOŚ stwierdził, że organ pierwszej instancji precyzyjnie określił odległość terenu inwestycji od zbiorników wodnych, a ustalenia poczynione w trakcie oględzin terenu inwestycji były wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Wykonane pomiary pozwoliły na stwierdzenie, iż cała działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w pasie 100 metrów od linii brzegowej zbiorników wodnych znajdujących się na działkach o nr ew. [...] i [...]. Organ pierwszej instancji trafnie przytoczył definicję "innych zbiorników wodnych", zawartą w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, gdyż obejmuje ona również "inne zbiorniki wodne", zarówno naturalne, jak i sztuczne. GDOŚ podkreślił, że organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji. Obowiązek ten dotyczy też organu drugiej instancji, który powinien uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Zaznaczył, że obowiązek ten dotyczy również postępowań prowadzących do legalizacji obiektu budowlanego. W związku z tym stosowanie zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Wojewody [...], dotyczącego lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących do prowadzenia racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, nie jest uzależnione od pochodzenia zbiornika wodnego. Z tego względu – zdaniem GDOŚ – bezzasadnym jest prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia czasu i genezy powstania w/w zbiorników wodnych. Wskazał, że słusznie uznał RDOŚ w O., że w sprawie brak przesłanek do zastosowania § 4 ust. 5 pkt 1 w/w rozporządzenia, dopuszczającego lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów zbiorników wodnych w odniesieniu do obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Podał, że przedmiotowa działka zgodnie z rysunkiem w skali 1:25000, Kierunki zagospodarowania przestrzennego gminy M., stanowiącym załącznik nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...]w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., działka nr [...]położona jest poza terenem zwartej zabudowy wsi K.. Zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. działka zlokalizowana jest w strefie I "Ochronnej" (IB). Na obszarze IB rozwój ograniczony jest z uwagi na położenie na terenach cennych przyrodniczo objętych ochroną prawną, a nowa zabudowa może być lokalizowana na terenach zwartej zabudowy wsi na zasadzie dopełnień oraz na terenach rozwojowych. Studium wyznacza tereny rozwojowe w części północnej wsi, na terenie nieobjętym prawnymi formami ochrony przyrody. Nadto wskazał, że w przedmiotowym projekcie decyzji linia zabudowy od strony zbiorników wodnych nie została wyznaczona zgodnie z zabudową działek przyległych, co więcej wyznaczenie takiej linii nie jest możliwe, bowiem jedynie działka nr [...] jest zabudowana, a dodatkowo zabudowa znajduje się po przeciwnej stronie zbiorników wodnych niż objęty wnioskiem budynek rekreacji indywidualnej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który zarzucił: - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak dbałości o interes społeczny i słuszny interes obywateli; - naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Przedstawiając argumentację powyższych zarzutów podniósł, że GDOŚ nie rozstrzygnął zasadniczej kwestii podniesionej w zażaleniu, a mianowicie nie określił, czy zbiorniki wodne na sąsiednich działkach powstały przed, czy po wybudowaniu spornego budynku. Ponadto wskazał, że GDOŚ nie odniósł się do wszystkich zarzutów zażalenia. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd skargi nie uwzględnił, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowolnie zrealizowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr ewid.[...], obręb [...] K., gmina M., w związku z jej położeniem w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód oraz w obszarze Natura 2000 specjalnej ochrony ptaków – P. ([...]) w stosunku do którego obowiązującym jest rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków (Dz. U. Nr 25, poz. 133 z późn. zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja wymagała uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2013 r .poz. 627 j.t.) obszary chronionego krajobrazu i obszary Natura 2000 stanowią formy ochrony przyrody. Stosownie zaś do art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów objętych tymi formami ochrony, wydaje się w uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Słusznie zauważył GDOŚ, iż w przypadku pokrywania się obszarowych form ochrony i obszarów Natura 2000, organ przyrody przy uzgadnianiu inwestycji zlokalizowanych w takich obszarach w pierwszej kolejności bada, czy realizacja wnioskowanego przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających te obszary. Następnie organ powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszary Natura 2000. Zachowanie wskazanej kolejności pozwoli bowiem na uniknięcie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne gdy inwestycja na danym terenie nie może zostać zrealizowana z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących. Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie istotne było wyjaśnienie przez organ uzgadniający i wyrażenie stanowiska, czy w kontekście obowiązujących na Obszarze Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód zakazów i wymagań, wprowadzonych rozporządzeniem nr [...]Wojewody [...] z dnia [...]w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny M. Parku Krajobrazowego – Zachód, dopuszczalna jest lokalizacja uzgadnianej inwestycji. Akt ten jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 943/06, Lex 3401250) wypowiedział się, że rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołane rozporządzenie Wojewody [...] w § 4 ust. 1 pkt 8) wprowadziło zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej organ dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji trafnie powołał się na wymieniony zakaz. Jak wynika bowiem z niekwestionowanych przez stronę skarżącą, ustaleń organów obu instancji, cała działka objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy położona jest w pasie 100 metrów od linii brzegowej zbiorników wodnych znajdujących się na działkach o nr ew. [...] i [...]. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organów orzekających, że z uwagi na rekreacyjny charakter przedmiotowego budynku nie stanowi on urządzenia wodnego rozumianego zgodnie z art. 9 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.), jak również nie służy celom racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, czy też rybackiej. W kontekście stanowiska strony skarżącej kwestią sporną jest, czy organ rozstrzygając sprawę prawidłowo uwzględnił obecnie istniejący w terenie stan faktyczny, czy też powinien odnieść się do stanu istniejącego przed wybudowaniem legalizowanego budynku. Skarga stoi na stanowisku, że decydujący powinien być stan faktyczny w terenie istniejący przed wybudowaniem przedmiotowego budynku, organ natomiast wskazuje, że wiążący jest stan obecnie istniejący w terenie i z tego względu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, czy zbiorniki wodne na sąsiednich działkach powstały przed, czy po wybudowaniu budynku, którego dotyczy postępowanie legalizacyjne. Sąd orzekający rozważając tę kwestię podziela stanowisko GDOŚ, że organy uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy, której wydanie następuje w ramach postępowania legalizacji samowoli budowlanej dokonują rozstrzygnięcia uwzględniając aktualny stan faktyczny i prawny. Z obowiązującej konstytucyjnej zasady praworządności wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji (postanowienia). Organ obowiązany był zatem uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania. W związku z powyższym stwierdzić należy, że prawidłowo GDOŚ uznał, że nie ma znaczenia w sprawie ustalenie, kiedy powstały zbiorniki wodne na działkach nr ewid. [...] i [...]zidentyfikowane w toku postępowania prowadzonego przez RDOŚ w O.. Nieuprawniony więc jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania dotyczący braku ustalenia okoliczności powstania wymienionych zbiorników wodnych. Przy przyjęciu, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje zakaz ustanowiony w § 4 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Wojewody [...], konieczne było rozważenie przez organ, czy nie wystąpiły sytuacje normatywnie ujęte w tym akcie, które wyłączałyby tenże zakaz. Przywołane bowiem rozporządzenie w § 4 ust. 2 i ust. 5 pkt 1 – 3 i ust. 6 przewiduje odstępstwa od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Stosownie do § 4 ust. 5 pkt 1 nie dotyczy on obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że nie wystąpiły w sprawie wymienione wyżej dwie okoliczności. Prawidłowo odwołał się do zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., wskazując, że zgodnie z załącznikiem nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Gminy M. z dnia [...] w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M., działka nr [...] położona jest poza terenem zwartej zabudowy wsi K.. Zaznaczył, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy M. działka zlokalizowana jest w strefie I "Ochronnej" (IB). Na obszarze IB rozwój ograniczony jest z uwagi na położenie na terenach cennych przyrodniczo objętych ochroną prawną, a nowa zabudowa może być lokalizowana na terenach zwartej zabudowy wsi na zasadzie dopełnień oraz na terenach rozwojowych. Studium wyznacza tereny rozwojowe w części północnej wsi, na terenie nieobjętym prawnymi formami ochrony przyrody. Nadto wskazał, że w przedmiotowym projekcie decyzji linia zabudowy od strony zbiorników wodnych nie została wyznaczona zgodnie z zabudową działek przyległych, co więcej wyznaczenie takiej linii nie jest możliwe, bowiem jedynie działka nr [...] jest zabudowana, a dodatkowo zabudowa znajduje się po przeciwnej stronie zbiorników wodnych niż objęty wnioskiem budynek rekreacji indywidualnej. W okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że inwestycja nie była zrealizowana jako uzupełnienie istniejącej zabudowy siedliska rolniczego o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, ani nie została wyznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpieliska i przystani, co jest jednoznaczne z tym, że wyjątki od wymienionego zakazu, o których mowa w § 4 ust. 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia Wojewody nie mają w tym przypadku zastosowania. Nie budzi również zastrzeżeń, że w sprawie niniejszej nie znajdują zastosowania wyjątki od w/w zakazu przewidziane w § 4 ust. 2 i ust. 6 powołanego rozporządzenia. Jak słusznie wskazał organ, przedmiot postępowania nie stanowi inwestycji celu publicznego, jak również nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym (a takich sytuacji w myśl § 4 ust. 2 nie dotyczą zakazy wymienione w w ust. 1 tego przepisu). Z kolei zgodnie z § 4 ust. 6 zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzania projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Słusznie wywiódł RDOŚ, że powyższe zwolnienie nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie gdyż dotyczy sytuacji, kiedy obowiązuje miejscowy plan, który wszedł w życie przed datą wejścia w życie w/w rozporządzenia, bądź również przed tą datą zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Prawidłowo zatem uznał organ uzgadniający, że skoro w sprawie nie mają zastosowania odstępstwa od ustanowionego zakazu, to legalizacja przedmiotowego budynku rekreacji indywidualnej naruszy zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Tym samym w przedstawionym stanie sprawy, ocena legalności zaskarżonego postanowienia w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270.), orzekł, jak w sentencji.