IV SA/Wa 814/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego P. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wnioskiem z dnia [...].06.2012 r. M. A. wystąpił do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie tzw. ustawy abolicyjnej. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. Nr [...] Wojewoda [...] - na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach - orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. M. A. wniósł odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i udzielenie zainteresowanemu przedmiotowego zezwolenia lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podtrzymał w całości argumenty, które legły u podstaw wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. wniósł skarżący. Zarzucił decyzji rażące naruszenie art.1 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, albowiem w roku 2009 skarżący złożył wniosek o nadanie mu statusu uchodźcy, co jest ukrywane przez organ I instancji. Postępowaniu administracyjnemu, prowadzonemu w sprawie zarzucił nieobiektywność, rażącą wybiórczość i uchybienie naczelnym zasadom postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, w dniu [...] sierpnia 2013 złożył pismo procesowe, w którym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił naruszenie art. 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skarżącemu okoliczności prawnych, związanych ze złożonym wnioskiem, co uniemożliwiło mu aktywny udział w postępowaniu. Ponadto zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności brak ustalenia, czy skarżący złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, możliwość zalegalizowania pobytu mają cudzoziemcy, przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010 r., którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny; 3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010 r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia. Wydając decyzję w przedmiotowej sprawie organy opierały się na zapisach, znajdujących się w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Na podstawie informacji, zawartych w znajdującym się w aktach sprawy piśmie Zarządu Granicznego Komendy Głównej Straży Granicznej z dnia [...].08.2012 r. Nr [...] organy ustaliły, że skarżący przebywał na terytorium Polski w okresach: od dnia [...].10.1999 r. do dnia [...].12.1999 r., od dnia [...].07.2006 r. do dnia [...].09.2006 r., od dnia [...].08.2008 r. do dnia [...].09.2008 r. oraz od dnia [...].09.2008 r. co do dnia [...].08.2012 r. Z pisma Placówki Straży Granicznej w O. z dnia [...].07.2012 r. Nr [...] oraz zapisów znajdujących się w Systemie Informatycznym "POBYT" wynika, iż w dniu [...].09.2006 r. skarżący został zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto podczas przesłuchania przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu [...].08.2012 r. skarżący zeznał, iż ostatni raz wjechał na terytorium Polski w lipcu 2008 r. w celu podjęcia pracy oraz, iż przebywał w Polsce od lutego do listopada 1992 r., w latach: 1993, 1994, 1995 i 1999, następnie przyjechał do Polski w sierpniu 2006 r. i opuścił jej granice w lipcu 2006 r., ponownie wjechał do naszego kraju w sierpniu 2006 r. i wyjechał we wrześniu tego samego roku. Kolejny wjazd skarżącego na terytorium Polski miał miejsce w lipcu 2008 r. i od tego momentu przebywa on w naszym kraju nieprzerwanie. W czasie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...].07.2012 r. przez funkcjonariusza Placówki Straży Granicznej w O. w miejscu zamieszkania cudzoziemca, skarżący podał, iż po raz ostatni przyjechał do Polski w lipcu 2008 r. i od tego czasu nie opuszczał jej terytorium. Ponadto cudzoziemiec stwierdził, iż w 2009 r. zgubił paszport. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego oraz zapisów znajdujących się w Systemie Informatycznym "POBYT" organy ustaliły, że M. A. nie złożył wniosku o nadanie mu statusu uchodźcy w Polsce. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie organów, że skarżący w dniu wejścia w życie ww. ustawy, czyli w dniu 01.01.2012 r., przebywał w Polsce nielegalnie oraz przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1. Sąd podziela stanowisko organów, iż cudzoziemiec przebywa na terytorium Polski nieprzerwanie od dnia [...].09.2008 r., wobec czego nie spełnia jednej z przesłanek warunkującej udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie tzw. ustawy abolicyjnej, tzn. nie przebywa w Polsce co najmniej od dnia 20.12.2007 r. Sam fakt, że w dniu 01.01.2012 r. cudzoziemiec przebywał w naszym kraju nielegalnie oraz, że przedmiotowy wniosek został złożony w zakreślonym do tej czynności terminie, nie obliguje organu rozstrzygającego sprawę do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 3 ust. 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., ponieważ przesłanki skutkujące udzieleniem przedmiotowego zezwolenia wskazane w art. 1 pkt 1 muszą być spełnione łącznie. Zdaniem Sądu, skoro z prowadzonego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemu Informatycznego "POBYT" wynika, że zainteresowany nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ani organy, ani Sąd, nie mają innej możliwości ustalania powyższych okoliczności, niż poprzez System "Pobyt". Organy słusznie uznały, iż wobec skarżącego nie zachodzą przesłanki z art. 1 pkt 2 i pkt 3 tzw. ustawy abolicyjnej. Brak podstaw do przyjęcia za prawdziwe twierdzeń skarżącego, iż złożony w 2009 r. do Wojewody [...] wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Polsce został zlekceważony czy ukryty, a organ nie podjął żadnych działań w powyższej kwestii. Jak trafnie zauważył organ II instancji, w takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 28 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W_@KON@_wniosek o nadanie statusu uchodźcy składa się do Szefa Urzędu za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, zwanych dalej "organami przyjmującymi wniosek". Złożenie wniosku wymaga osobistego stawiennictwa wnioskodawcy i osoby, w imieniu której wnioskodawca występuje. Wnioskodawca, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, składa wniosek za pośrednictwem komendanta oddziału Straży Granicznej, obejmującego terytorialnym zasięgiem działania W. Natomiast wnioskodawca, który nie posiada dokumentów uprawniających do przekroczenia granicy, składa wniosek podczas kontroli granicznej, za pośrednictwem komendanta placówki Straży Granicznej. Wojewoda nie jest organem właściwym do przyjęcia wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz do rozpatrywania tego typu spraw. Wobec powyższego, zarzuty wobec Wojewody są bezpodstawne. Ponadto- jak trafnie zauważył organ II instancji- wszystkie wnioski dot. m. in. nadania statusu uchodźcy w Polsce składane przez cudzoziemców są rejestrowane niezwłocznie w Systemie Informacyjnym "POBYT" prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W ww. Systemie nie ma informacji o zarejestrowaniu wniosku skarżącego o nadanie mu statusu uchodźcy. Nadto we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z dnia [...].06.2012 r. oraz podczas przesłuchania przeprowadzonego przez organ I instancji w dniu [...].08.2012r. skarżący nie wspomniał o rzekomych staraniach o nadanie statusu uchodźcy w Polsce, wobec powyższego należy uznać, iż informacja powyższa została wytworzona przez cudzoziemca na potrzeby postępowania odwoławczego. Zasadnie zatem stwierdziły organy, że skarżący nie wypełnia żadnej z przesłanek, zawartych w art. 1 tzw. ustawy abolicyjnej. Zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy przeprowadziły właściwie czynności postępowania, prawidłowo merytorycznie oceniły zebrany materiał dowodowy, rozważyły stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy. Prawidłowe i pełne jest również uzasadnienie zaskarżonych decyzji, zawierające fakty, uznane za udowodnione oraz dowody, na których oparto wydane decyzje. Trafnie też skonstatowały organy, że użyte w art. 3 ust. 2 pkt 1 tzw. ustawy abolicyjnej stwierdzenie, iż "Cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli..." oznacza, że podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia jest obligatoryjne. Zastosowanie zasady z art. 7 k.p.a., iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.