IV SA/Wa 815/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić M. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. M. M. (dalej: "skarżący") pismem z 22 stycznia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu. Pismami z 18 marca 2015 r. skarżący, na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2015 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie 38 egzemplarzy odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Skarżący został pouczony, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu sądowego, w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została odebrana przez skarżącego 20 marca 2015 r. W wykonaniu powyższego wezwania skarżący uiścił należy wpis sądowy od skargi w dniu 27 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z treścią artykułu 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skarga do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały wskazane w art. 46 p.p.s.a., który stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. § 2. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt. § 3. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. § 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Ponadto w art. 47 omawianej ustawy wskazano, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Artykuł 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Owo zastrzeżenie zostało spełnione w przypadku uregulowania zawartego w treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, który z brakiem uzupełnienia w terminie braków formalnych skargi wiąże skutek jej odrzucenia. Kwestia skutków braku uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu dla stron postępowania była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z 18 grudnia 2013 r. sygn. I OPS 13/13, wydanej w składzie 7 sędziów orzekł, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd, a także, że złożenie przez skarżącego wymaganych odpisów skargi po upływie wyznaczonego terminu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a, ale przed odrzuceniem skargi, oznacza, że skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Uzasadniając powyższą uchwałę, Naczelny Sąd Administracyjny w szczególności zwrócił uwagę na zasadę równości stron postępowania i zasadę kontradyktoryjności, których realizacji służy określony w art. 47 § 1 obowiązek załączania odpisów pism dla stron postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego "Niedołączenie przez skarżącego odpisu skargi w sposób oczywisty wywiera wpływ na sytuację procesową pozostałych stron postępowania, jest brakiem, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Przyjęcie odmiennego poglądu nie daje się pogodzić z brzmieniem wskazanego przepisu oraz zasadą równości stron postępowania i zasadą kontradyktoryjności, a w konsekwencji niekiedy może prowadzić do stwierdzenia, że strona postępowania została pozbawiona możliwości udziału w tym postępowaniu." Utrudnia to bowiem, a czasem może wręcz uniemożliwić, wyrażenie swojego stanowiska przez inne występujące w postępowaniu strony, co wpływa na prawidłowe prowadzenie postępowania przez sąd. W tak rozumianym kontekście brak dołączenia odpisu skargi jest brakiem uniemożliwiającym nadanie prawidłowego biegu, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że "przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne pozwalają wyodrębnić czynności procesowe, w zależności od kryterium podmiotowego, na czynności procesowe sądu, stron i innych uczestników postępowania. Sporządzanie odpisów pisma przez sąd w celu usunięcia braków za jedną ze stron postępowania nie tylko nie mieści się w zakresie dopuszczalnych czynności procesowych sądu, ale ponadto mogłoby wskazywać na działanie sądu w interesie jednej ze stron, a to z kolei podważałoby zasadę bezstronności sądu." Jako konkluzję przyjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny można przyjąć stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchwały, zgodnie z którym "Przyjęcie poglądu, że braku odpisów skargi nie można zakwalifikować jako braku istotnego skargi, którego nieuzupełnienie uniemożliwia skardze nadanie prawidłowego biegu, pozostaje ponadto w sprzeczności z niebudzącą wątpliwości treścią przepisów: art. 47 §1, art. 49 §1 i 2, art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Odmienna interpretacja wskazanych przepisów mogłaby nosić cechy wykładni contra legem." Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie zgadza się z powyżej opisanym poglądem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżący, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2015 r., został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisów skargi celem doręczenia ich uczestnikom postępowania. Powyższe wezwanie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 20 marca 2015 r., a więc termin do uzupełnienia braków mijał w dniu 27marca 2015 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia brak formalny skargi w postaci nienadesłania odpisów skargi nie został uzupełniony, nie został również złożony wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego. Powoływany już art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca. W tym stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji zapadło na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.