IV SA/Wa 82/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. S. Z. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji (wskazując błędną datę: "[...] lipca 2012 r." oraz prawidłowy numer zaskarżonej decyzji). Skarżący podniósł, że wykonanie tej decyzji spowodowałoby, ze nie mógłby uczestniczyć w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie. Powołując się na wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 1330/05 niepubl.) wskazał, że wyjazd cudzoziemca z Polski przed rozpoznaniem sprawy przez sąd sprawia, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona cudzoziemcowi ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Podniósł, że wydalenie go z Polski spowoduje, ze nie będzie mógł korzystać ze swoich praw przed sądem, a w razie uwzględnienia skargi, niemożliwym będzie udzielenie mu ochrony. W odpowiedzi na skargę organ odniósł się także do ww. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zwrócił się do sądu o jego nieuwzględnienie. Zdaniem organu wniosek skarżącego w istocie nie zawiera uzasadnienia. Zatem skarżący nie wykazał w sposób wystarczający okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.1270) - dalej w skrócie: "p.p.s.a." jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza jednak na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższej regulacji wynika, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, albowiem może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. Orzecznictwo sądów administracyjnych zwraca uwagę, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przy czym Sąd nie zgadza się z twierdzeniem organu, że wniosek w niniejszej sprawie nie został uzasadniony. Skarżący wskazał, że skutek w postaci wydalenia go z kraju pozbawi go możliwości brania udziału w postępowaniu sądowym, a w razie uwzględnienia skargi, nie będzie możliwe udzielenie mu ochrony. Zdaniem sądu zarówno z argumentów skarżącego, jak i okoliczności sprawy wynika, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc sytuację o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, iż trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Za takie właśnie skutki należy uznać wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej S. Z. wobec odmowy nadania statusu uchodźcy oraz odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej, zanim Sąd zbada legalność przedmiotowej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.