IV SA/Wa 821/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi O. G. na decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: przywrócić termin Pismem z 27 lutego 2016r. O. G. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem z dnia 5 kwietnia 2016 r skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2016 r. W dniu 6 maja 2016 r. skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym przesyłkę do Sądu zawierającą przedmiotowy odpis skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku – O. G. podał, iż wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało odebrane przez właściciela mieszkania w którym mieszka w dniu 18 kwietnia 2016 r.. W związku z jego nieobecnością w kraju, właściciel mieszkania przekazał korespondencję właścicielowi firmy, w której zatrudniony jest skarżący. Dokumenty będące przedmiotem wezwania, zostały przekazane przez skarżącego z zagranicy, a następnie omyłkowo wysłane do Organu. Ponieważ korespondencja została opatrzona adresem siedziby organu, a nie adresem do korespondencji, przesyłka została zwrócona skarżącemu w dniu 4 maja 2016 r. W dniu 5 maja 2016 r. korespondencja została odebrana przez skarżącego i następnie nadana 6 maja 2016 r do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Do wniosku skarżący dołączył oświadczenie pracodawcy, iż skarżący w dniach od 12 marca 2016 r. do 4 maja 2016 r. przebywał za granicą w delegacji służbowej oraz o błędzie w zaadresowaniu korespondencji. Ponadto załączył dane z tachografu poświadczające, że w danym okresie przebywał poza granicami kraju oraz kopertę, w której została omyłkowo nadana przesyłka do Organu. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący uzupełnił braki formalne skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Art. 87 p.p.s.a. stanowi natomiast, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brak winy stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przepis art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (vide: Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis s. 333). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 409). Przystępując do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zachowany został termin do jego złożenia. Z akt istotnie wynika, że korespondencja zawierająca przedmiotowy odpis skargi została zwrócona do nadawcy w dniu 4 maja 2016 r, a O. G. nadał ją do Sądu 6 maja 2016 r. (k. 42,43 akt). Oznacza to, że strona skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych pomiędzy dniem 4, a 6 maja 2016 r. Wniesienie w dniu 6 maja 2016 r. wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło zatem z zachowaniem terminu. Strona skarżąca równocześnie uzupełniła braki skargi. W konsekwencji stwierdzić należy, że zostały spełnione wymogi formalne skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W dalszej kolejności należało ustalić czy strona skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wykazał, iż ze względu na charakter swojej pracy – kierowca w firmie transportowej, właściciel mieszkania, w którym mieszka, był uprzedzony, iż wszelka korespondencja ma być bezzwłocznie przekazana do siedziby firmy, w której jest zatrudniony. Ponadto właściciel firmy, przekazał skarżącemu bezzwłocznie informacje o korespondencji, a przedmiotowy odpis skargi został podpisany przez skarżącego za granicą i przekazany do Polski transportem firmowym. Zważywszy na datę doręczenia wezwania 18 kwietnia 2016 r., a dniem nadania (omyłkowo) do organu 23 kwietnia 2016 r. korespondencji, w ocenie Sądu skarżący wykazał się niezwykłą starannością w dopilnowaniu, aby uzupełnić braki formalne skargi w terminie. Zarówno właściciel mieszkania jak i właściciel firmy, w której skarżący jest zatrudniony byli uprzedzeni o konieczności bezzwłocznego przekazania mu informacji o korespondencji z Sądu, z czego wywiązali się bez zarzutu. Przedmiotowa korespondencja została bowiem (omyłkowo) wysłana w dniu 23 kwietnia 2016 r. czyli zaledwie po 4 dni po doręczeniu wezwania przez Sąd. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne sprawy niniejszej uprawdopodobniają brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Dlatego też w oparciu o treść art. 86 i 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.