IV SA/Wa 823/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Napiórkowska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na pracę Urzędu [...] postanawia: odrzucić skargę. Skarżący wniósł skargę na pracę Urzędu [...], podnosząc, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zajęło urzędowi prawie dwa lata i wniósł o spowodowanie urządzenia przez urząd drogi dojazdowej do jego nieruchomości. Żądania zawarte w skardze nie mieszczą się w kognicji sądu administracyjnego. Sąd bowiem nie jest właściwy w przedmiocie spowodowania urządzenia przez urząd drogi dojazdowej, a także nie jest właściwą instytucją dla załatwienia skargi na pracę urzędu. Właściwość sądu administracyjnego nie jest nieograniczona, określona jest ona wyczerpująco przez art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), który to przepis wskazuje wobec jakich aktów i czynności organów administracji publicznej sprawuje kontrolę sąd administracyjny. Jednocześnie zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy, sąd administracyjny jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organu jedynie w przypadkach określonych w pkt. 1 – 4 w/w przepisu. Żądania zawarte w skardze mają po części charakter skargi unormowanej w art. 227 kpa, której przedmiotem mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw, zaś postępowanie w sprawie tego typu skarg charakteryzuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w enumeratywnie wyliczonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) katalogu czynności i aktów, podlegających nadzorowi sądowemu. Skargę zaś w tym przedmiocie należy wnieść do organu , którego właściwość została określona w art. 229 kpa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie żądania zawarte w skardze nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd orzekł, jak na wstępie.