IV SA/Wa 823/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. IV SA/Wa 823/20 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A." Sp. z o. o. z siedzibą w P. (dalej także: "P.W. A. Sp. z o. o.", "skarżąca", "spółka") jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji") z [...] lutego 2020 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"), którą utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2016 r., nr [...], wymierzającą spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych) za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Zaskarżona decyzja została oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych. W dniach od [...] do [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) przeprowadził kontrolę w PW "A." Sp. z o. o. prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży opału i materiałów budowlanych przy ul. [...] w P. W trakcie oględzin stwierdzono, że na działkach przylegających do terenu spółki od strony północno-wschodniej o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...] dokonano podniesienia i utwardzenia terenu odpadami o kodzie 10 01 80 - mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych i na tym terenie magazynowano materiały budowlane typu piasek i kamień. Ustalenia powyższe zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...], podpisanym bez zastrzeżeń przez przedstawiciela spółki w dniu [...] maja 2015 r. W związku z powyższym, WIOŚ stwierdził, że spółka przetworzyła odpady o kodzie 10 01 80 bez wymaganego zezwolenia celem poszerzenia terenu prowadzenia działalności i pismem z 5 czerwca 2015 r., znak: [...], zawiadomił spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary administracyjnej. Następnie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją nr [...] z [...] stycznia 2016 r., wydaną na podstawie art. 194 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.) ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.- dalej: ustawa o odpadach), WIOŚ wymierzył spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 25 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję wymierzającą P.W. "A." Sp. z o.o. w P. administracyjną karę pieniężną za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia i umorzyć postępowanie. Na powyższą decyzję GIOŚ z [...] stycznia 2019 r., skargę wniósł Prokurator Rejonowy G. w G. Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 688/19, uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji wskazując, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy ustalił okoliczności faktyczne sprawy i dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy GIOŚ wydał zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję. W opinii organu odwoławczego WIOŚ właściwie ustalił wysokość wymierzonej kary na kwotę 25 000 zł. Organ odwoławczy, tak jak organ I instancji stwierdził, że niekorzystne przekształcenie terenu, które objęło powierzchnie działek nr [...], [...], [...] i [...] spowodowało niezgodność ich przeznaczenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jakkolwiek odpady mieszanki popiołowo-żużlowej z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych, nie należące do odpadów niebezpiecznych nie miały znaczącego wpływu na środowisko to zastosowanie ich do podniesienia i utwardzenia powierzchni spowodowało utratę funkcji przedmiotowych działek jako użytków rolnych. GIOŚ opisał sposób wyliczenia nałożonej przez organ I instancji kary administracyjnej i uznał go za prawidłowy, a przy tym korzystny dla spółki. Organ wyjaśnił, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, kierując się zasadą lex mitior retro agit, zastosował wobec strony względniejszy dla niej sposób określenia wysokości sankcji za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia i w związku z tym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wymierzającą spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 25 000 zł za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Odnosząc się do zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 688/19 zobowiązującego organ II instancji do ustalenia, czy opisanego deliktu administracyjnego dopuścił się więcej niż jeden podmiot i podjęcia stosownych czynności w odrębnych postępowaniach w celu zastosowania kary administracyjnej, skarżony organ wskazał, że postępowaniem prowadzonym przez organy inspekcji ochrony środowiska były objęte jedynie działki o nr [...], [...], [...] i [...], co do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie określił podmiot odpowiedzialny za przetworzenie odpadów, tj. P. W. "A." Sp. z o.o. Skargą z 9 marca 2020 r. spółka zaskarżyła powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi wydanie decyzji z naruszeniem: - art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedopełnienie obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego a w konsekwencji wadliwe ustalenie stanu faktycznego i błędną jego ocenę, - art. 199 ustawy o odpadach, poprzez brak zmiarkowania nałożonej kary administracyjnej zgodnie z dyrektywami zapisanymi w tym przepisie. W konsekwencji skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonej decyzji, - przyznanie skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W opinii skarżącej, doszło do pochopnego ustalenia, że spółka dokonała w analizowanym stanie faktycznym przetworzenia odpadów, a nie posiadała ku temu wymaganego zezwolenia. W opinii skarżącej GIOŚ pochopnie uznał, że zostało przesądzone, że pomimo zakupu odpadów przez A. J. odpowiedzialną za podniesienie i utwardzenie terenu działek odpadami jest skarżąca. Zdaniem skarżącej GIOŚ niesłusznie uznał, że wysokość kary 25.000 zł została ustalona właściwie. W opinii spółki jest ona nadmierna i zasadne jest jej obniżenie. Podniesiono także, że w toku postępowania nie ustalono, by miał miejsce wpływ przetwarzania odpadów na działkach, których dotyczy postępowanie, na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko, jak również nie stwierdzono negatywnych skutków tego przetwarzania. Jedyny skutek naruszeń, ustalony w toku postępowania, polega na niezgodności przeznaczenia działek z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę GIOŚ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi oraz złożył dodatkowe wyjaśnienia w odniesieniu do zaleceń zawartych w omawianym wyroku, zobowiązujących organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrywania sprawy do rozważenia, czy oprócz skarżącej kara nie powinna być nałożona jeszcze na inny podmiot. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") z [...] lutego 2020 r. znak sprawy: [...] (dalej: "zaskarżona decyzja"), którą została utrzymana w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł (słownie: dwadzieścia pięć tysięcy złotych) za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej przez organ I instancji stanowił art. 194 ust. 1 pkt 4) ustawy o odpadach (w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 września 2018 r.). Zgodnie z tym przepisem, administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41 ww. ustawy. Przepis ten reguluje skutki przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Dla zastosowania art. 194 ust. 1 pkt 4) ustawy o odpadach konieczne było zatem ustalenie, czy podmiot dokonujący przetworzenia odpadów posiada wymagane zezwolenie. Ponadto, konieczne było dokładne ustalenie rodzaju i rozmiaru ewentualnego naruszenia. Należy przy tym podkreślić, że w świetle brzmienia art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, administracyjna kara pieniężna winna być nałożona na podmiot, który przetworzył odpady, a nie na podmiot, na którego nazwisko lub firmę wystawiono kartę przekazania odpadów. W normalnych warunkach obrotu zwykle będzie to ten sam podmiot, ale organ ochrony środowiska zobowiązany jest, w świetle zasady praworządności oraz zasady prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), każdorazowo ustalać, kto faktycznie dokonał nielegalnego (tj. bez wymaganego zezwolenia) przetworzenia odpadów. Ustalenia organów ochrony środowiska winny być przy tym oparte na całokształcie zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.). W toku przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] maja 2015 r. przez WIOŚ kontroli działalności gospodarczej skarżącej prowadzonej na działkach o nr [...], [...], [...] i [...] stwierdzono, że spółka nie posiada wymaganego zezwolenia, a mimo to prowadzi działalność polegającą na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Co istotne protokół kontroli, z którym zapoznał się przedstawiciel skarżącej, został przez niego podpisany. Oznacza to, że skarżąca zaakceptowała ustalenia dokonane w czasie kontroli. Protokół ten wraz z protokołem oględzin, co słusznie przyjęły organy, stanowi kluczowy dowód w przedmiotowej sprawie. Kwestionowanie potwierdzonych przez skarżącą ustaleń kontroli w późniejszym postępowaniu administracyjnym i przedstawiana przez skarżącą argumentacja nie mogły skutecznie podważyć prawidłowości dokonanych w nim ustaleń, że skarżąca przetworzyła odpady o kodzie 10 01 80 bez wymaganego zezwolenia celem poszerzenia terenu prowadzenia działalności. Sąd w tym miejscu wskazuje, iż sprawa jest przedmiotem ponownej kontroli Sądu. Należy bowiem zauważyć, co słusznie zostało również podkreślone w zaskarżonej decyzji, że tutejszy Sąd prawomocnym wyrokiem z 12 czerwca 2019r. sygn. akt. IV SA/Wa 688/19 uchylił poprzednio wydaną przez GIOŚ decyzję. A zatem należy podnieść, że zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z kolei zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazane wyżej przepisy zobowiązują strony, organy i sądy do respektowania prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Zmiana przepisów, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. mogąca stanowić uzasadnienie odstępstwa od stosowania zawartej w nim reguły związania organu oceną prawną i wskazówkami co do dalszego działania, mogłaby nastąpić w czasie pomiędzy wydaniem orzeczenia przez sąd, a jego wykonaniem. Zmiana przepisów prawa, która nastąpiła w omawianej sprawie miała miejsce już przed wydaniem poprzedniej decyzji przez GIOŚ, która wskazanym wyżej wyrokiem z 12 czerwca 2019r. została uchylona. Zauważenia zatem wymaga, że zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. organ rozstrzygający daną sprawę ma obowiązek zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Zasada ta dotyczy więc również organu odwoławczego, który wydając decyzję musi uwzględnić zmianę przepisów prawa, jeżeli taka nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji – z taką sytuacją niewątpliwie mamy miejsce w niniejszej sprawie. Ustawodawca stanowiąc nowe prawo powinien określić jaki reżim prawny obowiązuje wobec stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy, które pozostają w toku. Może przewidzieć bezpośrednie działanie nowych przepisów do tzw. "przechwyconych spraw", albo dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych. W ustawie z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 5 września 2018 r. ustawodawca nie wprowadził normy nakazującej stosowanie do spraw niezakończonych decyzją ostateczną przepisów dotychczasowych (przepisy intertemporalne) . Zauważenia wymaga również, że ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935), która weszła w życie po wydaniu decyzji przez organ I instancji a przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wprowadziła zmiany w dotychczas obowiązującym k.p.a. Na mocy art. 16 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym "do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w art. 1. A zatem GIOŚ rozpoznając sprawę zobligowany był do rozpatrzenia odwołania strony w trybie przepisów dotychczasowych, co też zostało prawidłowo wywiedzione i uczynione w zaskarżonej decyzji. Zauważenia wymaga również, że zgodnie z 189c. k.p.a. "jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony". Zauważenia zatem wymaga, że przewidywana przez ustawę o odpadach, w brzmieniu z przed nowelizacji w roku 2018 i na dzień orzekania przez organ I instancji, wysokość minimalna i maksymalna kary pieniężnej nakładanej na podmioty przetwarzające odpady bez zezwolenia wynosiła od 1000 zł do 1 000 000 zł (art. 194 ust. 3), z kolei po nowelizacji na dzień orzekania przez organ II instancji dolna granica kary za omawiany delikt administracyjny wzrosła do wysokości 10 000 zł. (art. 194 ust 4). W związku z powyższym Sąd mając na względzie, zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonane przez organ ustalenia w zakresie wskazanym przez tutejszy Sąd w wyroku z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt lV SA/Wa 688/19 a także będąc związany wiążącym ustaleniem zawartym we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku tutejszego Sądu w kwestii zobowiązania skarżącej do uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej, podobnie jak faktu wyczerpania przez jej działanie zapisów art. 194 ust. 1 pkt 4) ustawy o odpadach w brzmieniu z przed nowelizacji , uznał że skarga jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku z 12 czerwca 2019 r., jednoznacznie bowiem wskazał i ocenił, że "Analiza akt niniejszej sprawy, uwzględniająca całokształt zebranego materiału dowodowego, prowadzi do jednoznacznych wniosków, że pomimo formalnego zakupu odpadów przez A. J., odpady te zostały przetworzone m. in. przez Spółkę i na potrzeby własne Spółki, tj. na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej polegającej m. in. sprzedaży materiałów budowalnych z wykorzystaniem terenu podniesionego i utwardzonego za pomocą odpadów zakupionych przez A. J. (...).Wydaje się, że nie wymaga szczególnej wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 80 k.p.a.) dokonanie spostrzeżenia, że nie są to ilości odpadów, które w zwykłych warunkach obrotu osoba fizyczna nie będąca przedsiębiorcą wykorzystuje na własne potrzeby, np. na utwardzenie podjazdu do posesji. Z akt sprawy wynika ponadto, że A. J. nie jest właścicielem żadnej z nieruchomości, na których stwierdzono podczas kontroli przetworzenie (w formie odzysku) nabytej przez A. J. mieszanki popiołowo – żużlowej. Ani Spółka, ani A. J., nie przedłożyli dowodów na okoliczność, że tak znaczna ilość odpadów została wykorzystana w całości i wyłącznie na potrzeby własne A. J. jako osoby nie prowadzącej działalności gospodarczej. Dowodem takim nie jest w szczególności zlecenie z [...] lutego 2015 r. wystawione przez prowadzącą działalność gospodarczą żonę A. J., tj. W. J. ...). Zlecenie to, pomijając już kwestię wiarygodności tego dokumentu (brak m. in. dowodów rozliczenia tej transakcji w postaci rachunków lub faktur oraz dowodów zapłaty), dotyczy "jedynie" 50 ton odpadów, a nadto jego beneficjentem jest osoba prowadząca działalność gospodarczą (czyli osoba, która nie może przetwarzać odpadów na własne potrzeby bez uzyskania zezwolenia). Po drugie, z akt sprawy wiadomo (protokół kontroli, protokoły rozpraw, zeznania świadków, zdjęcia), że odpady zostały odebrane ZM "B." S.A. przez pojazdy należące do Spółki (spółka posiada zezwolenie na transport odpadów), następnie odpady te zostały zagospodarowane przez maszyny i pracowników należących do Spółki, a w końcu spółka na terenie podniesionym i utwardzonym prowadziła działalność gospodarczą związaną ze sprzedażą materiałów budowalnych. Spełnione zostały zatem wobec Spółki przesłanki zastosowania kary administracyjnej z art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, tj. Spółka dokonała przetwarzania odpadów (ich odzysku) nie posiadając wymaganego zezwolenia. Taka konkluzja organu I instancji sformułowana w decyzji z [...] stycznia 2016 r. miała zatem w pełni oparcie w zebranym materiale, zweryfikowanym zgodnie z zasadami określonymi w art. 80 k.p.a. W ocenie – niniejszego składu orzekającego Sądu - postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy do wydania rozstrzygnięcia i dokonały jego wszechstronnej oceny z uwzględnieniem zaleceń Sądu zawartych w wyroku z 12 czerwca 2019r. Tym samym Sąd w niniejszym składzie nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, w szczególności art. 7, 77, 80 k.p.a. oraz dotyczącego uzasadnienia decyzji art. 107 § 3 k.p.a., które uzasadniałyby uchylenie tej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że w przedmiotowej sprawie wydanie decyzji przez organ I instancji nie stanowiło stanu prawnego, ani zdarzenia o charakterze zamkniętym, zakończonym w starym porządku prawnym, gdyż decyzja organu I instancji została skutecznie zaskarżona. Z pewnością jednak zdarzeniem o charakterze zamkniętym w czasie obowiązywania dawnej ustawy było dokonane wówczas przez skarżącego naruszenie prawa. Dlatego choć stwierdzone naruszenie podlegało karze również na podstawie ustawy obowiązującej w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, organ prawidłowo zastosował do wymierzenia kary art. 194 ust. 1 pkt 4) ustawy dotychczasowej, jako ustawy obowiązującej w dacie dokonania naruszenia prawa i względniejszej dla Skarżącej. W ocenie Sądu, wysokość nałożonej na Spółkę kary administracyjnej jest adekwatna do występujących w niniejszej sprawie okoliczności i zwraca uwagę, że suma ta jest bliska dolnej granicy dopuszczalnej kary za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Organ ustalając jej wysokość, zgodnie z art. 199 ustawy o odpadach, uwzględnił rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności, wziął także pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Argument Skarżącej, wskazujący, że wykonane przez nią przetworzenie odpadów nie miało wpływu na środowisko, tylko zmianę przeznaczenia terenu niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może być przesłanką do obniżenia nałożonej kary administracyjnej. Jak zauważył organ, Spółka przez podniesienie i utwardzenie terenu, wykorzystując w tym celu odpady o kodzie 10 01 80 - mieszanki popiołowo-żużlowe z mokrego odprowadzania odpadów paleniskowych, nie miała znacząco ujemnego wpływu na środowisko, jednak dokonany odzysk odpadów spowodował utratę funkcji przedmiotowych działek jako użytków rolnych, naruszenie dotyczyło przynajmniej (jak obliczono w zaskarżonej decyzji) 210 Mg odpadów, a skutkiem dokonanego podniesienia i utwardzenia terenu było prowadzenie na nim przez spółkę działalności gospodarczej stanowiącej uciążliwość dla okolicznych mieszkańców. W związku z powyższym wysokość kary jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia, przy czym należy podkreślić, że kara ta jest i tak niższa od kary, jaka byłaby obliczona na podstawie obecnie obowiązujących przepisów. Nałożona kara wynosi 25 000 zł, a więc jest zbliżona do dolnej granicy wymiaru kary, ponieważ widełki kary to nie mniej niż 1 000 zł i nie więcej niż 1 000 000 zł. Na zakończenie Sąd zwraca uwagę, że w odpowiedzi na skargę GIOŚ wyjaśnił, że w dacie ponownego rozpoznawania sprawy nie można byłoby skutecznie nałożyć kary, w przypadku ustalenia winy, jeszcze na inny podmiot niż skarżąca spółka, gdyż do wymierzania kar administracyjnych w trybie przepisów ustawy o odpadach, zgodnie z art. 202 tej ustawy, mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900). Art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że zobowiązanie podatkowe (czyli w wyniku odpowiedniego zastosowania przepisów ustawy Ordynacja podatkowa do przepisów ustawy o odpadach - kara administracyjna) nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (w tym przypadku została przeprowadzona kontrola w spółce A. stwierdzająca naruszenie - w stosunku do pani W. J. byłby to tzw. inny środek dowodowy, o którym mowa w art. 197 ust. 1 ustawy o odpadach). Kontrolę stwierdzającą przedmiotowe naruszenie WIOŚ przeprowadził w 2015 r., w związku z czym ewentualne nałożenie kary przez organ I instancji na panią W. J., aby nie upłynął termin przedawnienia, musiałoby nastąpić przed końcem 2018 r. Zauważyć jednak należy, że zawarte w odpowiedzi na skargę powyższe wyjaśnienia GIOŚ winny były znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako stanowisko organu odnoszące się do wskazań Sądu zawartych we wskazanym wyżej wyroku. Nie mniej jednak fakt ten dla rozpoznawanej sprawy pozostaje bez znaczenia, gdyż postępowanie było prowadzone w stosunku do spółki a ewentualne rozważenie zasadności prowadzenia postępowania również w stosunku do innych podmiotów w związku z zaistniałym deliktem administracyjnym po pierwsze pozostawione zostało do rozważenia organowi, po drugie – pozostawało bez wpływu na niniejsze postępowanie, bowiem nawet gdyby organ uznał za zasadne prowadzenie postępowania również w stosunku do innych podmiotów, to byłoby to odrębne postępowanie administracyjne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.