IV SA/Wa 826/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2011 r. o wymierzeniu S. P. kary pieniężnej w kwocie 10 000 złotych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. wniósł S. P. W piśmie z dnia 23 marca 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał, że ze względu na jego sytuację materialną może zostać wszczęta egzekucja, co doprowadzi do zajęcia majątku skarżącego, który jest przedsiębiorcą. Będzie to miało nieodwracalne skutki dla samego skarżącego, jak i dla jego rodziny oraz prowadzonej przez niego działalności zarobkowej, ponieważ może pozbawić go źródła dochodu, podczas, gdy decyzje obydwu organów obarczone są wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi. Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnił swoje żądanie w sposób niewystarczający. Ocena legalności zaskarżonej decyzji będzie przedmiotem oceny Sądu dopiero w momencie rozpatrywania skargi, dlatego argument powoływany przez skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, co do wadliwości decyzji organów obydwu instancji, nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Konsekwencje, na które powołuje się skarżący nie dotyczą przedmiotowego rozstrzygnięcia, co najwyżej może to być merytoryczny zarzut skargi. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi, ponieważ takie działanie sądu, dokonywane w ramach posiedzenia niejawnego, oznaczałoby niedopuszczalną ocenę legalności zaskarżonego aktu, sprowadzającą się do przedsądu. W ten sposób uzasadniony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej. We wniosku nie wskazano bowiem, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący bowiem bardzo ogólnie wskazał, że egzekucja świadczenia może mieć negatywne skutki dla niego i prowadzonej przez niego działalności zarobkowej. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem skarżącego, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Warunki te nie zostały wyczerpane w przedmiotowym wniosku, ponieważ skarżący nie wyjaśnił, jaka jest jego dokładna sytuacja materialna, ani nie wskazał skutków uiszczenia świadczenia lub wszczęcia egzekucji, które miałby nieodwracalny charakter. Argumenty przywoływane w uzasadnieniu zarzutów skargi w żaden sposób nie przemawiają za wstrzymaniem wykonania aktu, nie wskazują też, by okoliczności sprawy mogły spowodować zaistnienie ustawowej przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.