IV SA/Wa 830/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2010 r. sprawy ze skargi M. N., T. K., A. Z. i D. C. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę - Uchwałą z dnia [...] marca 2010 roku, Nr [...] Rada Miejska w G. uchwaliła studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy G. Na powyższą uchwałę, po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w G. do usunięcia naruszenia prawa, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły M. N., A. Z., T. K. oraz D. C. Zdaniem skarżących uchwała narusza ich interes prawny poprzez naruszenie prawa do korzystania z nieruchomości, co stanowi naruszenie art. 140 k.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dotychczasowe wykorzystanie terenu, to w głównej mierze zabudowa domami jednorodzinnymi. Wystarczającą uciążliwością, zdaniem skarżących będzie zlokalizowanie, chociaż w pewnej odległości, obwodnicy. Nie jest natomiast wskazane dalsze degradowanie terenu i uniemożliwianie wykorzystywania go w sposób dotychczasowy. W ocenie skarżących studium przewiduje większe dopuszczalne poziomy hałasu, co ogranicza sposób korzystania z należących do skarżących nieruchomości. Uchwała narusza też zasadę zachowania proporcjonalności pozwalającą na normalne życie, prawidłowe warunki zdrowotne i przyrodnicze. Skarżące podniosły, że uchwała w sprawie studium podjęta została z naruszeniem zasad oraz istotnym naruszeniem trybu jego uchwalania. Tym samym, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaistniały podstawy do stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem skarżących doszło do naruszenia art. 11 pkt 10 wymienionej wyżej ustawy, z którego wynika, że organ sporządzający studium ogłasza w sposób określony w pkt 10 w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu studium do publicznego wglądu, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia. Tymczasem termin ten został skrócony o jeden dzień. Ogłoszenie wywieszono na tablicach ogłoszeń 26 listopada Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 2009 roku zaś projekt studium wyłożony został w dniu 10 grudnia 2009 roku. Od dnia 26 listopada 2009 roku do 9 grudnia 2009 roku minęło 13 dni. Skarżące podniosły, że w podstawie prawnej ogłoszenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu studium wraz z prognozą brak jest art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uniemożliwiło to udział społeczeństwa, o jakim mowa w tym przepisie i złożenie uwag do prognozy oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżących naruszony został art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Opracowanie ekofizjograficzne pochodzi bowiem z 2005 roku i nie spełnia wymogu aktualności. Naruszony został także, w ocenie skarżących art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Projekt studium w części dotyczącej parku i jego otuliny wymaga uzgodnienia z właściwym wojewodą. Po uwzględnieniu uwag dotyczących wsi Z. projekt studium, zdaniem skarżących, wymagał ponowienia procesu uzgodnieńiowego z wojewódzkim konserwatorem przyrody. W ocenie skarżących naruszony został art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie jednoznacznego określenia obszarów, dla których powstaje obowiązek sporządzenia planów, o których mowa w art. 10 ust. 3 tejże ustawy, w tym obszarów przestrzeni publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 6 tej ustawy. Skarżące podniosły, że w załączniku graficznym nie naniesiono zasobów wód solankowych w miejscowości K. Brak jest również na ten temat informacji w tekście studium. Podniesiony został również zarzut, że tereny zielone zostały zaplanowane na gruntach prywatnych. Zdaniem skarżących naruszony został art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ustalenia studium zezwalają na swobodne łączenie na jednym terenie lub na jednej działce różnorodnych funkcji, to jest zabudowy usługowej, mieszkaniowo -jednorodzinnej, mieszkaniowo - usługowej, obsługi motoryzacji i transportu, ubojni. Łączenie na jednym terenie kolidujących ze sobą funkcji jest, w ocenie skarżących, Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 sprzeczne z zasadami ładu przestrzennego oraz nie sprzyja prawidłowemu gospodarowaniu przestrzenią. W ocenie skarżących naruszony został art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4.1.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Informacja na stronie internetowej nie zawierała bowiem załączników graficznych będących częścią studium. Skarżące podniosły, że uwagi wniesione do projektu oddziaływania na środowisko nie były przedmiotem obrad Komisji Gospodarki, jak również nie były rozpatrywane na sesji Rady Miejskiej. W ocenie skarżących w prognozie oddziaływania na środowisko, jako przesłankę ustaleń, że studium nie ma wpływu na środowisko bezpodstawnie przyjęto grunty zurbanizowane, podczas gdy grunty wsi T., K. oraz część wsi K. faktycznie są gruntami rolnymi (str. 5 prognozy oddziaływania na środowisko). Zdaniem skarżących, prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona została nierzetelnie i nienależycie. Naruszone zostały, w ocenie skarżących, dyrektywa Rady 83/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego na środowisko przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE oraz dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWGi96/61/WE). Skarżące stwierdziły, że w studium tworzone są podstawy do zalegalizowania obiektów masarni i ubojni oraz, że wadliwe jest uzasadnienie odmowy likwidacji tych obiektów. Zaskarżona uchwała, zdaniem skarżących, jest sprzeczna z pojęciem harmonijnej całości, nie uwzględnia uwarunkowań i relacji funkcjonalnych, społeczno -gospodarczych, środowiskowych i kulturowych. W ocenie skarżących naruszone zostały także przy uchwalaniu studium wymogi wynikające z Konwencji z Aarhus. Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 Skarżące podniosły, że do studium, już po jego wyłożeniu, wprowadzono dodatkowe zapisy w postaci definicji zabudowy średniowysokiej, co uniemożliwiło złożenie uwag w tym zakresie. Nie znalazły, zdaniem skarżących, odzwierciedlania w studium uwagi nr 182 i 190. W zapisach studium po uwzględnieniu uwag nie znalazł się zapis "nieuciążliwe usługi." Studium, zdaniem skarżących, nie analizuje czy istniejące źródła wody pitnej będą pokrywały zapotrzebowanie, gdyż wielkość zatwierdzonych zasobów wód podziemnych jest ograniczona. W ocenie skarżących studium nie wskazuje wszystkich obiektów celu publicznego oraz brak w nim uzasadnień zawierających objaśnienia przyjętych rozwiązań. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w G. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut degradowania terenu jest subiektywnym poglądem skarżących nie opartym na żadnych racjonalnych przesłankach. Zapisy studium przewidują poszerzenie możliwości sposobu zagospodarowania terenu. Żaden zapis zawarty w studium nie zakazuje skarżącym możliwości korzystania z należących do nich nieruchomości w dotychczasowy sposób. Twierdzenie, iż tak nie jest stanowi dowoiną interpretacją zapisów studium prezentowaną przez skarżące. Dowolnym i nieuzasadnionym jest, zdaniem Sądu, twierdzenie skarżących, że studium przewiduje większe dopuszczalne poziomy hałasu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tego rodzaju okoliczność bowiem nie wynika. Zarzut, iż "uchwała narusza zasady zachowania proporcjonalności pozwalających na normalne życie, prawidłowe warunki zdrowotne i przyrodnicze" jest ogólnikiem pozbawionym merytorycznej treści. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju zarzutu jest, zdaniem Sądu, niemożliwe. Można jedynie stwierdzić, iż jest to stwierdzenie dowolne i niczym nieuzasadnione. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż przy sporządzaniu studium doszło do naruszenia zasad jego sporządzania jak również, by doszło do istotnego naruszenia trybu jego uchwalania. Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 Zarzut, iż ogłoszenia o wyłożeniu studium nie dokonano na 14 dni przed wyłożeniem jest, zdaniem Sądu, niezasadny. Do terminu ogłoszenia o wyłożeniu studium należy wliczać także dzień, w którym dokonano ogłoszenia, to jest 26 listopada 2010 roku. Początkiem biegu tego terminu nie jest bowiem dzień 26 listopada 2009 roku, tylko dzień 9 grudnia 2009 roku. Wynika to wprost z art. 11 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonywania czynności), który stanowił, że ogłoszenie o wyłożeniu ma nastąpić, co najmniej "14 dni przed dniem wyłożenia". Do początku biegu terminu nie wlicza się dnia, w którym dokonano czynności. Skoro zaplanowano, iż wyłożenie nastąpi w dniu 10 grudnia 2010 roku początkiem biegu terminu był dzień 9 grudnia 2010 roku. Od dnia 9 grudnia 2009 roku do dnia 26 listopada 2009 roku jest dokładnie 14 dni. Początek biegu terminu, rozumianego jako pewien okres czasu może być umiejscowiony, w przeszłości, teraźniejszości jak również w przyszłości. Odnośnie do zarzutu braku wskazania w podstawie prawnej ogłoszenia o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu studium wraz z prognozą art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko stwierdzić należy, iż nie ma wymogu wskazywania w ogłoszeniu podstaw prawnych jego dokonania. Nie ma również wymogu wskazywania podstaw prawnych wyłożenia projektu studium. Wymogi obwieszczenia i ogłoszenia reguluje załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233). Wynika z niego, że należy w nim wskazać jedynie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymóg ten w przedmiotowej sprawie został spełniony. O przystąpieniu do oceny środowiskowej, wyłożeniu prognozy i możliwości składania do niej uwag dokonano odrębnych ogłoszeń. Podmioty zainteresowane miały możliwość odniesienia się do tych dokumentów. Z art. 42 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 wynika, że organ opracowujący projekt dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa dołącza do przyjętego dokumentu uzasadnienie zawierające informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Dokumenty te nie podlegają uchwaleniu przez radę gminy. Niezałączenie ich do projektu studium stanowi uchybienie, które jednak nie miało istotnego wpływu dla uchwalenia studium i nie może być podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego. Jak to zostało już wyżej wskazane dokumentacja dotycząca oceny oddziaływania na środowisko była dostępna do wglądu i podmioty nią zainteresowane mogły się z nią zapoznać. Zarzut naruszenia art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zdaniem Sądu, uznać należy za niezasadny. Z art. 72 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska wynika, że przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa, charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym studium lub planem i ich wzajemne powiązania. Dokumentacja ta była przez gminę aktualizowana o czym świadczy fakt, iż w aktach sprawy znajduje się prognoza oddziaływania na środowisko z grudnia 2010 roku oraz prognoza oddziaływania na środowisko marcal2010 roku. Z treści tych opracowań wynika, że zawierają one charakterystykę elementów przyrodniczych znajdujących się na obszarze objętym studium i ich wzajemne powiązania. Analiza stanu środowiska przyrodniczego zawarta została też w samym studium na stronach 26 do 33. Niezasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody. Zgłoszone do projektu studium uwagi zostały zakwalifikowane jako uzgodnione. Nie było niezgodności pomiędzy tymi uwagami, a studium. Nie istniała więc potrzeba dokonywania ponownych uzgodnień. Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 Zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest, zdaniem Sądu, niezasadny. Obszary, o których mowa w tym przepisie, określone zostały w studium w rozdziale IV.7 pkt 7.1, 7.2, 7.3, 7.4 na stronach 93 - 95 oraz zaznaczone na rysunku studium (załącznik nr 2) odpowiednim kolorem, którego znaczenie określa legenda. Odnośnie do zarzutu braku w tekście studium informacji o zasobach wód solankowych stwierdzić należy, iż w rozdziale 1.6.3.1. zamieszczona została informacja o wodach solankowych we wsi K. Nie ma natomiast konieczności nanoszenia położenia tych wód w załączniku graficznym. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zabraniają planowania terenów zielonych na gruntach prywatnych. Okoliczność, iż tereny takie zaplanowane zostały na prywatnych gruntach nie stanowi naruszenia prawa. Za niezasadny, zdaniem Sądu, uznać należy zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy nie zabraniają określenia w studium dla danego ternu kilku funkcji. Nie wynika to z wykładni literalnej przepisów tej ustawy, jak i ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Twierdzenie skarżących, iż jest to niedopuszczalne, sprzeczne z zasadami ładu przestrzennego oraz, że nie sprzyja to prawidłowemu gospodarowaniu przestrzenią, jest ich dowolnym, subiektywnym i niczym nieuzasadnionym poglądem. Zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4.1.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 roku w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest również niezasadny. Projekt studium wraz z załącznikami graficznymi był dostępny w Urzędzie Gminy. Gmina nie ma obowiązku zamieszczania załącznika graficznego do studium w Internecie. Z kolei podniesiony na rozprawie w dniu 7 września 2010 roku przez pełnomocnika skarżącej T. K. zarzut, iż w Urzędzie Gminy nie udostępniono jej załącznika graficznego nie został żaden sposób uprawdopodobniony. Gmina nie miała żadnego interesu w tym, by uniemożliwiać skarżącej wgląd do tego dokumentu, który jest dokumentem jawnym i można go każdemu udostępnić. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 że podejmowała jakąkolwiek interwencję w związku z odmową udostępnienia jej załącznika graficznego do studium na przykład, że złożyła pisemną skargę na działania urzędników. W ocenie Sądu, twierdzenie skarżącej, iż uniemożliwiono jej zapoznanie się z załącznikiem graficznym do studium uznać należy więc za niewiarygodne. Zarzut, iż uwagi wniesione do projektu prognozy oddziaływania na środowisko nie były przedmiotem obrad Komisji Gospodarki jak również nie były rozpatrywane na sesji Rady Miejskiej nie stanowi naruszenia procedury uchwalania studium. Dokumentacja postępowania środowiskowego wprawdzie towarzyszy dokumentacji związanej ze studium jednakże nie podlega ona takim samym zasadom rozpatrywania jak uwagi do studium. Nie ma podstaw prawnych do tego, by uwagi do projektu prognozy oddziaływania na środowisko były rozpatrywane przez Radę Gminy lub jej Komisje. Zarzut skarżących, iż bezpodstawnie przyjęto, jako przesłankę ustaleń, że studium nie ma wpływu na środowisko przyjęto grunty zurbanizowane, podczas gdy grunty wsi T., K. oraz część wsi K. faktycznie są gruntami rolnymi również jest niezasadny. W prognozie istnieje następujący zapis: "Zasięg terenów już zurbanizowanych, bądź przeznaczonych do inwestycji to tereny zabudowane oraz tereny w granicach obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Obecnie opracowywane studium zasadniczo nie ma wpływu na ustalenia obowiązujące na ich obszarze. Przyjęto, że studium na tych obszarach nie ma wpływu na środowisko". Z zapisu tego nie wynika, by autorzy opracowania przyjęli, jako założenie, że tereny gruntów rolnych, to tereny zurbanizowane. Przyjęto natomiast racjonalne założenie, że pewne tereny aktualnie niezurbanizowane mogą w przyszłości stać się terenami zurbanizowanymi. Autorzy opracowania nie stwierdzają, że studium nie będzie miało wpływu na środowisko, tylko że studium "zasadniczo nie ma wpływu na środowisko". Oczywistym jest, że przeznaczenie terenów pod usługi i mieszkalnictwo powoduje wzrost zanieczyszczeń powierza wody i gleby. Wielkość tych zanieczyszczeń jest jednak przez skarżących wyolbrzymiana. Doświadczenie życiowe wskazuje, że istnieją osiedla mieszkaniowe składające się z kilkudziesięciu a nawet kilkuset domów i nie powoduje to niemożliwości zamieszkiwania oraz korzystania Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 z nieruchomości sąsiadujących z takimi osiedlami. Nie jest tak, że osoba, która zabudowała swoją nieruchomości może domagać się od właścicieli innych nieruchomości, by zaprzestali na nich jakichkolwiek inwestycji, gdyż pogorszy to komfort jej życia. Zdecydowana większość ludzi żyje w otoczeniu innych ludzi i musi uwzględniać także ich prawo do posiadania domu, pracy, możliwości poruszania się. Tymczasem argumenty skarżących zmierzają, w istocie rzeczy, do tego, by naczelną zasadą w planowaniu przestrzennym było uwzględnianie ich komfortu życia i potrzeb i uzależnianie od tego przeznaczenia nieruchomości znajdujących się w gminie. Zarzut, iż prognoza oddziaływania na środowisko sporządzona została nierzetelnie i nienależycie, w ocenie Sądu, jest zarzutem niezasadnym. Analiza treści prognozy pozwala stwierdzić, iż została ona sporządzona przez osoby posiadające wiedzę i doświadczenie niezbędne do sporządzania tego rodzaju opracowań. Zawarte w niej wnioski logicznie wynikają z przeprowadzonych przez autorów prognozy analiz. Zarzuty skarżących, zdaniem Sądu, są wyłącznie polemiką z treścią opinii i nie dają podstaw do podważania jej przydatności dowodowej. Nie zostało przez skarżące przedstawione opracowanie, które chociażby uprawdopodabniało podnoszone przez nie argumenty. Niezasadny jest, zdaniem Sądu zarzut naruszenia wymienionych w skardze (str. 11 skargi) dyrektyw. Państwa członkowskie mają obowiązek wdrożenia dyrektyw wydawanych przez instytucje Unii Europejskiej poprzez osiągnięcie wskazanego w nich rezultatu, a obywatele państw członkowskich zasadniczo nie mogą powoływać się na postanowienia dyrektyw, lecz na postanowienia implementujących je aktów prawa krajowego. Dopiero nieimplementacja dyrektywy iub implementacja nieprawidłowa skutkować może prawem powołania się na przepisy dyrektywy przed sądem krajowym. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodzi. Wskazane przez skarżące akty prawa unijnego, zgodnie z powołanym art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej zostały implementowane do polskiego porządku prawnego ustawą z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i implementacja ta została dokonana prawidłowo. Sygn. akt IVSA/Wa830/10 Zarzut, iż w studium tworzone są podstawy do zalegalizowania obiektów masarni i ubojni jest, zdaniem Sądu, niezasadny. Twierdzenie skarżących jest twierdzeniem dowolnym i niczym nieuzasadnionym. Zapisy zawarte w studium, w ocenie Sądu, nie dają podstaw do formułowania tego rodzaju twierdzeń. Kwestia likwidacji nielegalnie zrealizowanych obiektów budowlanych nie może być rozstrzygana zapisami studium. Zagadnienie to regulowane jest przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Likwidacja samowoli budowlanej należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego, które wydają w tym przedmiocie decyzje administracyjne. Wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzut, iż zaskarżona uchwała jest sprzeczna z pojęciem harmonijnej całości, nie uwzględnia uwarunkowań i relacji funkcjonalnych, społeczno - gospodarczych, środowiskowych i kulturowych stanowi w istocie zbiór ogólników pozbawiony merytorycznej treści. Okoliczność, iż skarżące mają inną wizję zagospodarowania terenów gminy objętych studium nie oznacza, że sposób zagospodarowania wskazany przez gminę w studium jest błędny i narusza prawo. Zarzut naruszenia wymogów wynikających z Konwencji z Aarhus, w ocenie Sądu, jest niezasadny. Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 roku (Dz. U. z 2003, Nr 78, poz. 706) nie jest umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zamian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Świadczy o tym sposób sformułowania przepisów tej Konwencji. W art. 1 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron Konwencji zagwarantuje w sprawach dotyczących środowiska uprawnienia do dostępu do informacji, udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępu do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji. W art. 3 ust. 1 mowa jest o tym, że każda ze stron podejmie niezbędne ustawodawcze, administracyjne i inne środki, włączając w to środki zapewniające zgodność pomiędzy postanowieniami realizującymi postanowienia niniejszej konwencji odnoszące się do informacji, udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości, jak również właściwe środki egzekucyjne, dla ustanowienia 10 Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 i utrzymania jasnych, przejrzystych i spójnych ram dla realizacji postanowień niniejszej konwencji. W art. 3 ust. 4 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni odpowiednie uznanie i wsparcie dla stowarzyszeń, organizacji i grup działających na rzecz ochrony środowiska i sprawi, że jej krajowy porządek prawny będzie zgodny z tym zobowiązaniem. W art. 6 ust. 11 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron będzie, w ramach swojego prawa krajowego, w miarę możliwości odpowiednio stosować postanowienia niniejszego artykułu w odniesieniu do decyzji o wydaniu pozwolenia na zamierzone uwolnienie genetycznie zmodyfikowanych organizmów do środowiska. W art. 9 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nierozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, będzie miała dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy. Przytoczone wyżej przepisy Konwencji z Aarhus, zdaniem Sądu, świadczą o tym, że przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one wyłącznie zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały przepisy tej Konwencji. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym dotyczących środowiska. W postępowaniu dotyczącym uchwalenia studium, dostęp ten, zdaniem Sądu, został zagwarantowany. Zarzut uniemożliwienia zgłoszenia uwag do wprowadzonej do studium definicji zabudowy średniowysokiej, zdaniem Sądu, jest niezasadny. Zmiana ta została wprowadzona w wyniku uwzględnienia uwag. Zmiany projektu studium dokonane w wyniku uwzględnienia uwag nie skutkują obowiązkiem ponownego wyłożenia projektu studium do wglądu. Niezasadny jest, zdaniem Sądu, zarzut nienależytego uwzględnienia uwag nr 182 i 190. Na terenach MU.1 ustala się priorytet lokalizowania usług, których profil zostanie przesądzony w planach miejscowych (str. 70 studium). Nie zawarcie 11 Sygn. akt IV SA/Wa 830/10 w treści studium stwierdzenia, że usługi winny być "nieuciążliwe" nie może skutkować wyeliminowaniem studium z obrotu prawnego. Studium jest dokumentem o charakterze bardziej ogólnym niż plan miejscowy i naturalnym jest, że uszczegółowienie zapisów studium następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stawiając zarzut, iż studium nie analizuje, czy istniejące źródła wody pitnej będą pokrywały zapotrzebowanie skarżące nie wskazują żadnego dowodu, który chociażby uprawdopodabniał konieczność dokonywania tego rodzaju analiz. Wielkość zasobów wód podziemnych jest oczywiście ograniczona. Z faktu tego nie wynika jednak, że na terenach objętych studium może zabraknąć wody pitnej dla mieszkańców tych terenów. Jest to kolejne dowolne i niczym nieuzasadnione twierdzenie skarżących. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w studium określa się obszary na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. Studium wskazuje obszary, na których będą realizowane inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym oraz ponadlokalnym w rozdziale IV pkt 6.1 i 6.2 (str. 92 i 93). Z kolei na stronie 100 znajduje się uzasadnienie objaśnień przyjętych rozwiązań oraz synteza ustaleń projektu studium. Nie ma natomiast wymogu wskazywania w studium wszystkich obiektów celu publicznego. Brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, z przyczyn, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.