IV SA/Wa 833/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz 3 szamb szczelnych na działce o nr ew. [...], obręb [...] położonej przy drodze dojazdowej do ul. [...] na terenie Dzielnicy W. w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, iż organ I instancji ustalił wnioskowane warunki zabudowy po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. G. z dnia 7 listopada 2006 r. Pierwsza decyzja tego organu z [...] kwietnia 2008 r. nr [...] została bowiem uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie organ przedstawił argumentację zaprezentowaną w odwołaniach wniesionych od ww. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. przez B. J. oraz J. J. Odwołujące się zarzuciły, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a organ I instancji dokonał ustaleń pozostających w sprzeczności z treścią materiału zgromadzonego w sprawie. Podniosły, że akt notarialny Repertorium A Nr [...] nie ustanawia służebności przejścia i przejazdu do ul. [...], lecz do ul. [...], co wynika z treści § 1.1. aktu notarialnego. Nadto podniosły, że nie ma żadnej działki dostępnej i obsługiwanej z ul. [...] (ani w sposób bezpośredni, ani pośredni), która jest już zagospodarowana. Działka nr ew. [...], która jest już zabudowana posiada adres [...] i wbrew ustaleniom zaskarżonej decyzji, nie jest obsługiwana z ul. [...]. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że spełniony został warunek wynikający z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu ustalającej obsługę komunikacyjną od tzw. ul. [...] stanowi zdaniem odwołujących się rażące naruszenie prawa, zaś analiza zagospodarowania terenu została wykonana w sposób nieprawidłowy. Nadto odwołujące się zarzuciły, iż uzgodnienie obsługi komunikacyjnej inwestycji na działce nr ew. [...] przez zarządcę drogi gminnej jest nieprawidłowe, ponieważ: - narusza przepisy ustawy o drogach publicznych i przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, - ul. [...] jest ulicą tylko z nazwy, ma szerokość zaledwie 2,7 m i długość ok. 50 m i nie spełnia żadnych parametrów, - zarządca drogi publicznej w dacie uzgodnienia, nie dysponował żadnym dokumentem posiadającym moc prawną, który potwierdzałby fakt położenia działki nr ewid. [...] przy drodze dojazdowej do ul. [...], a mimo to uzgodnienia dokonał. Nadto odwołujące się poddały w wątpliwość prawidłowość wyznaczenia linii zabudowy oraz ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni projektowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Rozpatrując sprawę w jej całokształcie organ odwoławczy uznał za zasadne stanowisko Prezydenta W. przyjmujące, iż planowana inwestycja na wskazanym przez inwestora terenie może zostać zrealizowana. Wskazał następnie, że wniosek rozpoznany został w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków (pkt 1 – 5). Sposób ustalania wymagań wymienionych w pkt 1 – 3 art. 61 ust. 1 określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z treści § 3 powyższego rozporządzenia wynika, że organ uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy w razie braku planu zagospodarowania terenu dla obszaru objętego wnioskiem inwestora wyznacza na mapie w skali 1:500 lub 1:1000 granice obszaru w celu przeprowadzenia analizy i ustalenia czy możliwa jest realizacja planowanej inwestycji przy zachowaniu warunków z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym powołany § 3 rozporządzenia podaje minimalne granice obszaru, który ma być analizowany pod względem funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Celem jest zachowanie ładu urbanistycznego a pojęcie "działki sąsiedniej" należy interpretować szeroko, jako nieruchomość lub jej część położoną w okolicy, tworzącej pewną urbanistyczną całość, określaną dla każdego przypadku osobno. Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest istnienie co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej od drogi publicznej. Musi to być działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już zrealizowane. Organ odwoławczy stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie przyjęto, że obsługa komunikacyjna terenu planowanej inwestycji powinna się odbywać od ul. [...]. Do akt sprawy załączony został akt notarialny Repertorium A Nr [...], zawierający oświadczenie o ustanowieniu służebności gruntowej. B. S. właścicielka działki o nr ew. [...] oświadczyła, że na tej nieruchomości ustanawia nieodpłatną służebność przejścia i przejazdu na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]. Organ zauważył, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa, wypowiedział się w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla inwestycji polegającej na wzniesieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego oraz szamba szczelnego na części działki nr ew. [...] sąsiadującej od strony wschodniej z działką nr ew. [...]. Sąd w cyt. wyroku odniósł się do obsługi komunikacyjnej wskazując, iż zasadnie przyjęto, "że obsługa komunikacyjna południowej części tej działki winna odbywać się od ul. [...]". Skoro zatem w przedmiotowej sprawie każdoczesny właściciel działki nr ew. [...] ma zapewnione prawo przejścia i przejazdu przez działkę nr ew. [...], to - zdaniem Kolegium - ustalenie obsługi komunikacyjnej dla działki nr ew. [...] zostało ustalone prawidłowe. Terenem inwestycji pozostaje działka o nr ew. [...], która poprzez działkę o nr ew. [...] dostępna jest od ul. [...], a jedynie dojazd do części działki nr ew. [...] będzie odbywał się z ul. [...] (drogi gminnej) – prostopadle wytyczonej do ul. [...], a więc drogi wojewódzkiej. Z uwagi na brak możliwości skomunikowania południowej części działki nr ew. [...] od ul. [...], przyjęte warunki obsługi w zakresie komunikacji nie są wadliwe i z tych względów uznać należy, że uzgodnienie z zarządcą ul. [...], a więc drogi wojewódzkiej nie było wymagane. Końcowo organ zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej. W ocenie Kolegium analiza ta przy zachowaniu wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Poprawnie wskazano nieprzekraczalne linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki, ilość kondygnacji, wysokość budynku, szerokość elewacji oraz geometrię dachu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2009 r. wniosła J. J. zarzucając rażące naruszenie zasad obowiązujących w postępowaniu odwoławczym. Wskazała, iż: - nie dokonano ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy na dzień wydania zaskarżonej decyzji, - rozstrzygnięcie oparto na nie publikowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 476/08 z 10 października 2008 r., dotyczącym zupełnie innej sprawy, innej nieruchomości i innego stanu faktycznego, - nie rozpoznano sprawy merytorycznie a uzasadnienie decyzji jest uzasadnieniem powyższego wyroku, - nie odniesiono się do podważanego pod względem poprawności i legalności uzgodnienia obsługi komunikacyjnej działki nr ew. [...] przez zarządcę ul. [...], - zaskarżona decyzja poprzez uzgodnienie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] narusza interesy osób trzecich, - nie odniesiono się do żądania wyjaśnienia, czy prawidłowo i na jakiej podstawie, ustalono linię zabudowy w odległości 5 plus 2 m od południowej granicy działki nr ew. [...]. Uzasadniając przedstawione zarzuty skarżąca podniosła, że stan faktyczny sprawy uległ zmianie, czego dowodem jest geomapa aktualna na dzień wydania decyzji ostatecznej, która wskazuje, że ustalenia co do niemożności obsługi komunikacyjnej działki [...] od strony ul. [...] są nieuzasadnione i błędne. Nieprawidłowe jest stanowisko, że uzgodnienie obsługi komunikacyjnej terenu planowanej inwestycji z zarządcą ul. [...] nie było wymagane. Zarządca ul. [...], którym jest Burmistrz Dzielnicy W., w dacie dokonywania uzgodnienia nie dysponował żadnym prawnym dokumentem, potwierdzającym fakt istnienia drogi dojazdowej do ul. [...]. Natomiast ustalenie obsługi komunikacyjnej dla 4 budynków mieszkalnych od ul. [...], która nie spełnia warunków do ich obsługi, stanowi rażące naruszenie prawa i wzbudza uzasadnioną obawę naruszenia prawa własności skarżącej. Ponadto skarżąca zawarła wniosek o rozstrzygnięcie, gdzie położona jest działka nr ew. [...] - do jakiej drogi publicznej ma dostęp i z jakiej drogi publicznej powinna być komunikacyjnie obsługiwana, aby obsługa ta mogła odbywać się bez naruszania praw osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje za uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kierując się ww. przesłankami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza obowiązującego prawa w sposób skutkujący koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W sprawie niniejszej, której przedmiotem jest ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących oraz trzech szamb szczelnych na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...] w Dzielnicy W. w W., zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 771 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architektoniczne i urbanistyczne. Ład przestrzenny rozumiany jest przy tym przez ustawodawcę jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość z otoczeniem oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Pojęcie ładu przestrzennego (jakkolwiek niedookreślone, nieostre) stanowi samoistną podstawę do rekonstrukcji norm prawnych i ma charakter bezpośrednio obowiązujący organy w procesie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej (v. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, str. 7, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008). W myśl art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku, gdy - jak w rozpatrywanej sprawie - dany obszar, przeznaczony do zainwestowania, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczalność lokalizacji inwestycji o określonej funkcji i cechach architektoniczno-urbanistycznych oceniana jest w formie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy. Przy wydawaniu takiej decyzji właściwy organ orzekający zobowiązany jest dochować warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako służących m.in. utrzymaniu postulowanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej brak jest podstaw do przyjęcia, że wskazane warunki ustawowe nie zostały dochowane przez organ orzekający. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Podkreślić należy, że warunki wymienione w cytowanym przepisie (zwane "dobrym sąsiedztwem"), stanowią zasadnicze elementy omówionego powyżej ładu przestrzennego, konieczne do spełnienia przy ustalaniu warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej dla wnioskowanej inwestycji. Decydującym czynnikiem dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jest zatem zachowanie kontynuacji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występujących na działkach sąsiednich wobec działki objętej wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Za działkę sąsiednią przyjmuje się nieruchomość lub jej część położoną w okolicy stanowiącej pewną urbanistyczną całość, pozwalającą organowi dokonać jak najpełniejszej analizy i oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu ustawowych warunków z art. 61 ust. 1 ustawy. Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określono w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W rozporządzeniu tym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W rozporządzeniu wskazano ponadto, że przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 rozporządzenia). W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z ustępu drugiego cytowanego paragrafu wynika natomiast, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Wyniki analizy winny być udokumentowane w formie tekstowej i graficznej, stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 rozporządzenia). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem Z. G. z dnia 7 listopada 2006 r. składająca się tak z części graficznej jak i tekstowej wraz z adnotacją, iż stanowią one załączniki do zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wyniki tej analizy przedstawione w części tekstowej wskazują, o jakich funkcjach i cechach zabudowę wnioskodawczyni może zrealizować na terenie działki o nr ew. [...]. W ocenie Sądu analiza ta przy zachowaniu wymogów wynikających z cyt. art. 61 ust. 1 ustawy została przeprowadzona w sposób właściwy. Prawidłowo wskazano nieprzekraczalne linie zabudowy (§ 4 ust. 1 ww. rozporządzenia), wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni działki, ilość kondygnacji, wysokość budynku, szerokość elewacji oraz geometrię dachu. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie, stanowiącej część graficzną analizy granice działki przeznaczonej pod zainwestowanie oznaczono literami ABCD. Załącznikiem decyzji ustalającej owe warunki zabudowy stała się mapa w stosownej skali, wskazująca obszar przeznaczony pod planowaną inwestycję. Ustalając cechy nowej zabudowy we wskazanym wyżej zakresie organ orzekający prawidłowo oparł się na charakterystyce urbanistycznej (kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy istniejącej na działce nr ewid. [...] położonej wzdłuż ul. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr ewid. [...]. Wziął również pod uwagę istniejącą zabudowę wzdłuż ul. [...] w pobliżu działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Przyjęcie ww. działek jako działek sąsiadujących w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy mieści się w pojęciu sąsiedztwa jako zwartej jednostki terenowej urbanistyczno-architektonicznej na danym obszarze i jest zgodne z ustawową definicją ładu przestrzennego. Odnośnie przesłanki zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy warunkującej wydanie decyzji o warunkach zabudowy od dostępu terenu zainwestowania do drogi publicznej organ orzekający zasadnie przyjął, że działka nr ewid. [...] ma dostęp do drogi publicznej – ul. [...] (wytyczonej prostopadle i skomunikowanej z drogą wojewódzką - ul. [...]) poprzez drogę dojazdową o szer. 5,0 m na zasadzie udzielonej służebności gruntowej prawa przechodu i przejazdu na działce sąsiedniej nr ewid. [...] (pas gruntu biegnący wzdłuż południowej granicy tej działki) zgodnie z zapisem § 2 Aktu Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko bezpośredni dostęp do tej drogi, lecz również dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub - jak w sprawie niniejszej - przez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej. Podkreślenia wymaga, że ul. [...] ma status drogi gminnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.). Prawidłowo zatem dokonano uzgodnienia warunków komunikacji terenu planowanej inwestycji z zarządcą tej drogi - Burmistrzem Dzielnicy W. (pismo z dnia 30 października 2007 r., znak: [...]). W tym miejscu zauważyć należy, iż jakkolwiek ww. służebność gruntowa ustanowiona została w przepisanej prawem formie po dacie dokonania ww. uzgodnienia, to jednak oświadczenie zawarte w Akcie Notarialnym Repertorium A nr [...] z dnia [...] września 2008 r. stanowiło wyłącznie potwierdzenie treści oświadczenia właścicielki działki nr ewid. [...] z dnia 22 maja 2007 r. odnośnie udzielenia prawa przejścia i przejazdu przez tę działkę na rzecz wnioskodawczyni - właścicielki działki nr ewid. [...]. Oświadczenie to, stanowiące odpowiedź na wezwanie organu z dnia 2 kwietnia 2007 r. do uzupełnienia wniosku w zakresie udokumentowania dostępu do drogi publicznej, złożone zostało przed datą dokonania ww. uzgodnienia, a późniejsze objęcie jego treści formą aktu notarialnego pozostaje - zdaniem Sądu - bez wpływu na prawidłowość dokonanego uzgodnienia. W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącej, iż komunikacja do działki stanowiącej teren planowanej inwestycji winna odbywać się z ul. [...] przez działkę nr ewid. [...]. Nie przemawia za tym w szczególności podniesiona przez skarżącą okoliczność rozbiórki części obiektu budowlanego na zabudowanej części działki nr ewid. [...]. Brak jest tym samym podstaw do uznania, że dla ustalenia warunków zabudowy planowanej inwestycji wymagane było uzgodnienie obsługi w zakresie komunikacji działki nr ewid. [...] z zarządcą ul. [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż uzgodnienie obsługi komunikacyjnej inwestycji od ul. [...] narusza jej interes jako właściciela działki nr [...] ze względu na parametry ul. [...] (szerokość 2,7 m, długość ok. 50 m), brak mediów, zabudowanie działki [...] w granicy z tą ulicą oraz brak możliwości ogrodzenia działki nr [...] od ul. [...] i ul. [...] zauważyć należy, że ul. [...] jest drogą gminną, którą włada Miasto W. i w niniejszym postępowaniu nie jest przedmiotem oceny Sądu, czy zasadnie uznana została, z uwagi na swe parametry, za drogę gminną, poprzez podjęcie stosownej uchwały w tym przedmiocie. Istotne jest, iż aktualnie status drogi gminnej posiada. Natomiast co do przebiegu granicy między działkami skarżącej i inwestorki spory w tym zakresie rozpatruje się w odrębnym postępowaniu administracyjnym - rozgraniczeniowym. Odnośnie mediów zaznaczyć należy, że - jak wynika z akt sprawy - teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci elektroenergetycznej. Odnośnie zarzutu błędnego ustalenia linii zabudowy w odległości 5 plus 2 m od południowej granicy działki wskazać należy, że sposób ustalenia linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem określa § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., w oparciu o który dokonano ustaleń we wskazanym wyżej zakresie. Ustalenia te - co należy podkreślić - nie naruszają przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Z kolei - jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy - przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na rzecz innej osoby (art. 63 ust. 5 ustawy) może nastąpić w stosunku do decyzji, która znajduje się już w obrocie prawnym. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do kwestionowania warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestorki z dnia 7 listopada 2006 r. ustalonych decyzją Prezydenta W. z dnia [...] października 2008 r. utrzymaną następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. z dnia [...] lutego 2009 r. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy na poparcie swego stanowiska powołał szeroko argumentację zaprezentowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 476/08. Okoliczność ta jednak - wbrew twierdzeniom skarżącej - nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. podstawę uchylenia zaskarżonego aktu stanowi tylko takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a taka sytuacja - zdaniem składu orzekającego - nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Nie doszło również w ocenie Sądu do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) ani zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.). W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie naruszyła przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło także do naruszenia prawa materialnego, które by miało wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.