IV SA/Wa 833/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 16 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W skardze tej został zawarty także wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając go, pełnomocnik Skarżącej zaznaczyła, że decyzja będzie stanowić podstawę do zatwierdzenia projektu budowlanego legalizującego samowolę budowlaną. Powrót do stanu poprzedniego, zdaniem pełnomocnika skarżącej, będzie wymagał dużego nakładu czasu i środków, a także wszczynania kolejnych postępowań administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że nieskuteczne jest powoływanie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanek odnoszących się w istocie do ewentualnego merytorycznego zakończenia postępowania przed sądem. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o słuszności zarzutów skargi, powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Tak więc przekonanie strony Skarżącej o nieprawidłowości zapadłego rozstrzygnięcia, przejawiające się we wskazywaniu ewentualnej konieczności przeprowadzania kolejnych postępowań, nie może stanowić skutecznej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do rozpatrzenia kwestii zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza L. z [...] grudnia 2018 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Objęte wnioskiem o wstrzymanie rozstrzygnięcie nie wymaga, a wręcz nie nadaje się do wykonania. Decyzja taka nie skutkuje bowiem dla stron obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych, ustala jedynie, czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze, jest zgodne z przepisami prawa oraz określa warunki, jakie należy spełnić na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Decyzja o warunkach zabudowy, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji, a tym samym nie narusza praw Skarżącej na tym etapie. Inwestycja może być bowiem realizowana wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w odrębnym od będącego przedmiotem niniejszej sprawy postępowaniu, na etapie którego to postępowania skarżąca będzie miała zagwarantowaną ochronę prawną. W oparciu o powyższe stwierdzić należy, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia komukolwiek znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków i wobec powyższego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania. Decyzja ta nie nadaje się również do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego, bowiem nie nakłada obowiązków podlegających wykonaniu, a więc nie posiadając przymiotu wykonalności nie może podlegać wstrzymaniu jej wykonanie. Uwaga ta zachowuje aktualność nawet jeśli, jak wskazał we wniosku skarżący, inwestor dokonał już samowoli budowlanej. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 lutego 2014 r., II OZ 180/14; z dnia 8 maja 2014 r., II OZ 425/14; z dnia 27 maja 2014 r., II OZ 501/14 i z dnia 24 czerwca 2014 r., II OSK 1628/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.