IV SA/Wa 834/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Granatowska (spr.), sędzia WSA Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Karolina Jóźwik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: DIŚ-III.415.46.2024.KJP w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 17 lipca 2024 r. znak: SR-II.7222.2.7.2022; 2. zasądza od Ministra Klimatu i Środowiska na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 15 stycznia 2025 r. znak: DIŚ-III.415.46.2024.KJP, Minister Klimatu i Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o. o. od decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 17 lipca 2024 r., znak: SR-11.7222.2.7.2022 stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2016 r., znak: SR-II.7221.1.2.2015 (z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Rozpatrywana sprawa była przedmiotem postępowania prowadzonego przez Ministra Klimatu i Środowiska, zakończonego decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r. znak: DIŚ-III.415.21.2024.KJP, którą Minister uchylił decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 15 lutego 2024 r., znak: SR-II.7222.2.7.2022 stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka z dnia 4 stycznia 2016 r. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Minister wskazał, że Marszałek wygasił pozwolenie zintegrowane przedwcześnie, z uwagi na złożony przez P. Sp. z o. o. w dniu 29 grudnia 2023 r. wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację. W ocenie Ministra, Marszałek powinien w pierwszej kolejności rozpatrzyć ten wniosek. Marszałek zgodnie ze wskazaniem organu II instancji w pierwszej kolejności rozpatrzył wniosek z dnia 29 grudnia 2023 r. i decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r., znak: SR- 11.7222.2.2.2024, zgodnie z art. 189 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 z późn. zm.), zwanej dalej: "Poś", tj. przeniósł pozwolenie zintegrowane na P. Sp. z o.o. z siedzibą w C. . Decyzją z dnia 17 lipca 2024 r. Marszałek Województwa Małopolskiego, na podstawie art. 193 ust. 1 pkt 2 i 5 Poś stwierdził wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2016 r. Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w C. . Organ stwierdził, że instalacja do produkcji pianki polimerowej nie była eksploatowana w latach 2020-2024, zatem prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem co najmniej przez dwa lata (art. 195 ust. 1 pkt 5 Poś). Ponadto organ wskazał, że spółka nie uzyskała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tej instalacji, co jest niezgodne z zapisem pkt XIX pozwolenia zintegrowanego, zatem pozwolenie stało się bezprzedmiotowe (art. 193 ust. 1 pkt 2 Poś). Po rozpatrzeniu akt sprawy Minister Klimatu i Środowiska stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa. Minister wskazał, że strona prowadziła instalację do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej) zlokalizowaną w C. na części działki nr [...] gmina C. . Przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do rodzajów instalacji mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit a załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Przedmiotowa instalacja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z art. 181 ust. 1 pkt 1 Poś, a eksploatacja instalacji, jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia zintegrowanego. Marszałek decyzją z dnia 4 stycznia 2016 r. udzielił Przedsiębiorstwu Prywatnemu "A. " Sp. z o.o. z siedzibą K. , pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej) zlokalizowanej w C. na części działki nr [...] gmina C. . Następnie przeniósł pozwolenie zintegrowane na J. M. prowadzącego działalność pod nazwą M. , decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r. Następnie Marszałek decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r. przeniósł pozwolenie zintegrowane na P. Sp. z o.o. Ponadto w toku ponownego rozpatrzenia Marszałek skierował pisma do Wójta Gminy C. i MWIOŚ. Wójt Gminy C. , wyjaśnił, że działalność jest niezgodna z § 3 ust. 1 pkt 1 w/w uchwały Nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego. Natomiast MWIOŚ poinformował, że przeprowadził 5 kontroli z których wynika, że instalacja do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej), zlokalizowanej w C. na części działki nr [...] gmina C. nie była eksploatowana od 2020 r. Zdaniem Ministra, w świetle powyższych ustaleń Marszałek słusznie wygasił zaskarżoną decyzją pozwolenie zintegrowane dla instalacji do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej), zlokalizowana w C. na części działki nr [...] gmina C. . Minister stwierdził, że Marszałek wypełnił wszystkie wytyczne zawarte w decyzji Ministra z dnia 22 kwietnia 2024 r. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 5 Poś pozwolenie zintegrowane wygasa, jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że od lutego 2020 r. do kwietnia 2024 r. instalacja do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej), zlokalizowana w C. na części działki nr [...] gmina C. nie była eksploatowana. Oznacza to, że strona nie prowadziła działalności objętej pozwoleniem przez 4 lata. A więc zaistniała przesłanka z art. 193 ust. 1 pkt 5 Poś do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego. W świetle powyższego Marszałek prawidłowo uznał, że pozwolenie stało się bezprzedmiotowe i należy je wyeliminować z obiegu prawnego. O bezprzedmiotowości pozwolenia zintegrowanego w niniejszej sprawie świadczy fakt, że strona nie może prowadzić działalności z dwóch przyczyn:  1. działalność strony została wstrzymana decyzją MWIOŚ z dnia 21 lipca 2021 r., znak: Wl.7060.2.4.2021.DR, zgodnie z którą wstrzymano eksploatację instalacji do produkcji pianki polimerowej z dniem 31 sierpnia 2021 r., decyzja ta jest ostateczna i prawomocna; 2. instalacja ta jako zawsze znacząco oddziałująca na środowisko nie posiada decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ostateczna i prawomocna). Organ wskazał, że o ile P. posiada tytuł prawny, o czym świadczy załączony odpis z księgi wieczystej NR [...] , według którego spółka jest właścicielem działki nr [...] obręb C. , to nie może ona prowadzić eksploatacji instalacji z uwagi na decyzję MWIOŚ z dnia 21 lipca 2021 r. W aktach sprawy zgromadzona jest dokumentacja potwierdzająca, że strona nie może eksploatować instalacji. Wydane decyzje formalnie zamykają stronie możliwość prowadzenia instalacji do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej). W ocenie Ministra, nie ulega wątpliwości, że Marszałek właściwie ocenił, że w niniejszej sprawie nastąpiło spełnienie przesłanek określonych w art. 193 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 Poś, które zobowiązują organ do wydania decyzji wygaszającej pozwolenie zintegrowane. Odnosząc się do zarzutu, że Marszałek oparł swoje rozstrzygnięcie na niezgodnych z rzeczywistością wyjaśnieniach Wójta Gminy C. z [...] maja 2024 r. odnośnie położenia działki nr [...] albowiem działka ta nie znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, ale w jego otulinie, Minister wyjaśnia, że kwestie pozostają poza zakresem niniejszej sprawy. Marszałek oparł się na treści decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2022 r., którą odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wadliwości decyzji nie dopatrzyło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które decyzją z dnia [...] stycznia 2023 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy C. . Podobne stanowisko Minister przedstawia, wskazując na zarzut wadliwości decyzji MWIOŚ dnia 21 lipca 2021 r., jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Ani Marszałek, ani Minister nie są organami nadzoru na organami Inspekcji Ochrony Środowiska i nie mają możliwości badania poprawności ich wydania. Strona nie skorzystała w terminie z prawa odwołania się od w/w decyzji do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. A zatem decyzja MWIOŚ z dnia 21 lipca 2021 r. pozostaje w obrocie prawnym. Minister przychylił się do zarzutu, iż Marszałek błędnie interpretuje status J. M., który utracił tytuł prawny do nieruchomości. W ocenie Ministra, Marszałek również niepotrzebnie kieruje korespondencję i zaskarżoną decyzję do tej osoby. Niemniej jednak błąd ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W odwołaniu strona zarzuciła również, że pozwolenie zintegrowane zostało wydane w 2016 r., tj. przed przystąpieniem do opracowywania projektów aktów prawa miejscowego i jakiekolwiek naruszanie praw nabytych nie może mieć miejsca. Minister przeanalizował zapisy uchwały nr VII/64/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 25 marca 2019 r. (Dz. U. Woj. Małop. z dnia 1 kwietnia 2019 r" poz. 2849) oraz uchwały Nr XI11/16-4/19 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 30 września 2019 r. (DZ.U. Woj. Małop. z dnia 15 października 2019 r., poz. 7263) i stwierdził, że istotnie zostały one przyjęte po wydaniu przez Marszałka pozwolenia zintegrowanego, ale Minister zwraca uwagę na fakt, że nowa uchwała w sprawie [...] Parku Krajobrazowego jest aktualizacją rozporządzenia Nr [...] Wojewody Małopolskiego z dnia 17 października 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 654, poz. 3997). Minister przeanalizował treść rozporządzenia Nr [...] i stwierdził, że § 3 pkt 1 ust. 1 "W Parku zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 Ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska". Minister zwraca uwagę, że zakaz ten był wprowadzony już w roku 2006. Nie można więc mówić, że strona utraciła prawa nabyte. Odnosząc się do zarzutu, że Marszałek nie przeanalizował przebiegu granicy Parku i otuliny [...] Parku Krajobrazowego, Minister uznał, że kwestia ta pozostaje poza zakresem sprawy. W obiegu prawnym pozostaje decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2022 r., która wiąże organy administracji. Minister nie posiada kompetencji do kwestionowania poprawności wydania tej decyzji. Dodatkowo Minister zwraca uwagę, że powyższe nie ma żadnego znaczenia w obliczu uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] sierpnia 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości C. . Działka nr [...] znajduje się na terenie [...] - jest to teren zabudowy usługowo-produkcyjnej, dla którego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.  Minister nie zgodził się z zarzutem strony dotyczącym błędnych ustaleń, że instalacja nie działała przez okres 2 lat. O zaprzestaniu prowadzenia przez stronę eksploatacji instalacji do produkcji pianki polimerowej poinformował MWIOŚ w piśmie z dnia 13 maja 2024 r., MWIOŚ przedstawił harmonogram kontroli podmiotu P. sp. z o.o. przeprowadzonych w dniach: 1) od [...] lutego do [...] marca 2020 r. protokół kontroli nr [...]. Spółka P. Sp. z o.o. posiada jedynie biuro, które wynajmuje od M. . Kontrolowana spółka w chwili obecnej nie prowadzi produkcji gąbki florystycznej, zajmuje się wyłącznie sprzedażą gotowych produktów - gąbki florystycznej wyprodukowanej przez M. . 2) od [...] kwietnia do [...] maja 2021 r. protokół kontroli nr [...]. W dniu [...] kwietnia 2021 r. przeprowadzono oględziny Zakładu - instalacja do produkcji pianki polimerowej nie była eksploatowana - brak produkcji. 3) od [...] do [...] września 2021 r., protokół kontroli nr [...]. W dniu [...] września 2021 r. urządzenie do formowania gąbki florystycznej nie pracowało. 4) od [...] lutego do [...] maja 2022 r, protokół kontroli nr [...]. W dniu [...] lutego oraz [...] maja 2022 r. urządzenie do formowania gąbki florystycznej nie pracowało. 5) w dniu [...] kwietnia 2024 r., protokół kontroli nr [...]. W dniu rozpoczęcia kontroli instalacji do produkcji pianki polimerowej nie pracowała. Reasumując podczas kontroli prowadzonych przez MWIOŚ wykazano, że instalacja do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej), zlokalizowana w C. na części działki nr [...] gmina C. była eksploatowana w dniu [...] października 2019 r. Brak jest dowodów na późniejszą jej eksploatację. Powyższe informacje zawarte są w protokołach z kontroli, które mają cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Minister uznał za wiarygodne informacje przekazane przez MWIOŚ. Ponadto strona wskazała, że instalacja działała i działać mogła na podstawie w/w postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1890/21 wstrzymującego wykonanie decyzji MWIOŚ. Zakładając nawet, że w tym czasie strona eksploatowała instalację to musiała tego zaprzestać w dniu [...] marca 2022 r., tj. w dniu kiedy WSA wydał wyrok (sygn. akt IV SA/Wa 1890/21), którym oddalił skargę strony na postanowienie GIOŚ odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W dniu, w którym Marszałek wydał zaskarżoną decyzję minął 2 letni okres, w którym strona nie mogła prowadzić eksploatacji instalacji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu informacji, że ze względów technicznych przedmiotowa instalacja nie jest przewidziana do działania ciągłego i uruchamiana jest w sytuacji, gdy zachodzi potrzeba wyprodukowania zamówionego towaru, o czym świadczą dane zgromadzone przez MWIOŚ (np. o przetworzonych surowcach czy wytworzonych odpadach) Minister wyjaśnił, że strona nie załączyła do odwołania żadnych dokumentów potwierdzających pracę instalacji do produkcji pianki. Zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym strona była zobowiązana do: 1) wykonania pomiarów wstępnych zgodnie z art. 147 ust. 4 ustawy Poś oraz przekazania ich wyników do organu właściwego w zakresie udzielenia pozwolenia zintegrowanego oraz Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Krakowie, w terminie 30 dni po zakończeniu pomiaru (pkt XII 3.) 2) przedkładania sprawozdań, wyników pomiarów i bilansów wynikających bezpośrednio z przepisów prawa w formie i terminach wynikających z tych przepisów (pkt XII.9 myślnik drugi.) 3) przekazywania Marszałkowi Województwa Małopolskiego i Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska rocznych informacji pozwalających na przeprowadzenie oceny zgodności z warunkami określonymi w pozwoleniu zintegrowanym w terminie do dnia 31 marca następnego roku. Informacja powinna zawierać wielkości określone w pozwoleniu zintegrowanym w zestawieniu z wielkościami rzeczywistymi w danym roku dla instalacji, obejmujące: ilości wytworzonych produktów; ilości wykorzystanych surowców, paliw, wody, energii; wielkości emisji i czasy emisji określone w pozwoleniu zintegrowanym (pkt Xll.9 myślnik trzeci) Żadne z powyższych sprawozdań nie zostały złożone do właściwych organów przez P. Sp. z o.o., co potwierdzałoby prowadzenie instalacji, a tym samym emisję związaną z prowadzeniem instalacji. Również za chybiony Minister uznał zarzut strony dotyczący uznania przez Marszałka, że brak decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest sprzeczny z pkt XIX pozwolenia zintegrowanego. Powyższy zapis w decyzji jednoznacznie wskazuje, że aby prowadzić eksploatację instalacji strona powinna uzyskać inne decyzje administracyjne np.: pozwolenie wodnoprawne, decyzję o warunkach zabudowy, czy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Brzmienie pkt XIX jest oczywiście ogólne, ale w ocenie Ministra brak jakiejkolwiek wymaganej prawem decyzji, powoduje, że strona narusza pkt XIX pozwolenia zintegrowanego. W odpowiedzi na zarzut strony, iż zaskarżoną decyzję podpisała osoba, która nie posiadała stosownego umocowania w imieniu Marszałka do podpisania zaskarżonej decyzji w chwili jej wydania, Minister wyjaśnił, że T. P. Zastępca Dyrektora Departamentu Środowiska w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Małopolskiego, posiada pełnomocnictwo do podpisywania decyzji. Upoważnienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. Marszałek przekazał do Ministerstwa pismem z dnia 8 listopada 2024 r. Analizując treść udzielonego pełnomocnictwa, § 1 pkt 8 brzmi: "8) wydawania decyzji o wygaśnięciu, cofnięciu lub ograniczeniu pozwoleń, (art. 183 ust. 1 i ust. 2, art. 193 ust. 3, art. 194 ust. 1, art. 195 ust. 1, art. 196 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska),", zarzut strony należało uznać za nie znajdujący odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Minister przeanalizował również kwestię niewłaściwego zastosowania art. 98 k.p.a. Marszałek w uzasadnieniu decyzji Marszałka z dnia 15 lutego 2024 r. (uchylonej przez Ministra decyzją z dnia 22 kwietnia 2024 r.) wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku P. w niniejszym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Natomiast niniejsze postępowanie zostało wszczęte z urzędu. W związku z powyższym, na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Minister utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka P. sp. z o.o. z siedzibą w C. , zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie tej decyzji w całości i orzeczenie o umorzeniu postępowania lub orzeczenie co do istoty sprawy lub o skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego, przedmiotowa decyzja Ministra Klimatu i Środowiska została wydana z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz postępowania administracyjnego, a także prawem chronionych interesów strony skarżącej w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia zaskarżanej decyzji przebija się wyraźnie teza, że decyzja o przedmiotowym pozwoleniu zintegrowanym winna być wyeliminowana z obrotu, niezależnie na jakiej postawie prawnej, albowiem nie jest ona w interesie społecznym. Ewidentnie na potrzeby powyższej tezy potraktowany został wybiórczo materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie albowiem organ II instancji zadaje sobie wiele trudu dla zgromadzenia bardzo bogatej dokumentacji, a następnie jako podstawę rozstrzygnięcia wybiera jedynie pięć jednozdaniowych fragmentów protokołów kontrolnych (strona 10 decyzji) Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wyrwane z szerszego kontekstu dokumentów pokontrolnych Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska frazy, tworzą obraz, z gruntu fałszywy, jakoby przedmiotowa instalacja nie działała już od 2019 r. Skarżący podkreślił, że przedmiotowa instalacja nie jest przeznaczona do pracy ciągłej, co wynika z samej treści pozwolenia zintegrowanego, ponadto zaś - ponieważ wszystkie kontrole Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, zarówno planowe, jak i poza planowe, były kontrolami zapowiedzianymi - instalacja w trakcie ich trwania nie mogła być eksploatowana, zarówno ze względów technicznych (wymaga obsługi i dozoru osób uczestniczących ze stronny skarżącej w czynnościach kontrolnych), jak i dla bezpieczeństwa osób kontrolujących przebywających w miejscu funkcjonowania instalacji. Z treści żadnego z dokumentów pokontrolnych Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska nie wynika ponadto w jakikolwiek, nawet dorozumiany sposób, aby przedmiotowa instalacja nie była już użytkowana po dniu [...] października 2019 r., a wręcz przeciwnie, zapoznając się uważnie z dokumentacją okaże się, że kontrolujący wyrażają w niej uwagi odnośnie funkcjonowania czy też wydają zalecenia, zaznaczając tylko, iż nie działała (dosł.: "nie pracowała") ona tylko i wyłącznie w momencie prowadzenia czynności kontrolnych. Skarżący podniósł, że nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że instalacja nie była eksploatowana, jaki sens miałoby wydanie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia 21 lipca 2021 r. o wstrzymaniu eksploatacji instalacji (abstrahując od jej podstawy prawnej) czy też na jakiej podstawie kierowane byłyby wobec Prezesa Zarządu strony skarżącej wnioski do sądu o ukaranie, za prowadzenie instalacji bez stosownego pozwolenia zintegrowanego (w których to sprawach postępowanie karne nie potwierdziło winy obwinionego, ale nie z powodu nieeksploatowania instalacji, tylko z powodu posiadania prawa do jej eksploatacji, czemu bezzasadnie zaprzeczał MWIOŚ). Na te ważne kwestie uzasadnienie zaskarżanej decyzji Ministra Klimatu i Środowiska w żaden sposób odpowiedzi niestety nie daje. Ponadto organ II instancji pomija fakt wydania, zarówno przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia 9 września 2024 r., jak i Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska decyzji z dnia 9 grudnia 2024 r. - obydwu zezwalających stronie skarżącej na dalszą eksploatację przedmiotowej instalacji, uznając jej argumentację i bezwzględnie podkreślając jej legalne działanie w tym zakresie. Nie sposób nie zwrócić uwagi także na niekonsekwencję w stanowisku Ministra Klimatu i Środowiska w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji: z jednej strony uznaje, że instalacja będąca przedmiotem wygaszanego pozwolenia zintegrowanego nie była eksploatowana, z drugiej za poucza stronę skarżącą, że jej eksploatowanie jest nielegalne. Podkreśla to w szczególny sposób brak należytej oceny tak materiału dowodowego, jak i stanu prawnego w przedmiotowej sprawie przez organ wydający decyzję w II instancji, od czego wszakże nie jest zwolniony, nawet w przypadku, gdy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji. Od strony przesłanek prawnych organ II instancji również dokonuje swoistego odwrócenia obowiązujących zasad, uznając, że to użytkownik instalacji miałby dostarczać dowodów, że instalacja jest eksploatowana, a nie organ, który z braku eksploatacji instalacji ma zamiar wywodzić skutki prawne, dowodzić że nie jest ona eksploatowana. Jakkolwiek definiowalibyśmy ważny interes społeczny w kontekście dalszego trwania w obrocie prawnym przedmiotowego pozwolenia zintegrowanego i nawet jeżeli faktycznie miałoby zostać one wyeliminowane z obrotu prawnego, to z szacunku dla litery prawa obowiązującego w Polsce, żaden organ administracyjny nie ma prawa stosować do tego celu dowolnie pasującej podstawy prawnej, lecz musi się trzymać przesłanek obowiązujących w danym postępowaniu lub też wszcząć postępowanie innego typu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 stycznia 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 17 lipca 2024 r. stwierdzającą wygaśnięcie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2016 r. Podstawą materialnoprawną tych decyzji były przepisy art. 193 ust. 1 pkt 2 i 5 oraz art. 193 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm., dalej Poś). Zgodnie z art. 193 ust. 1 pkt 2 i 5 Poś pozwolenie wygasa, jeżeli podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe (pkt 2) albo jeżeli prowadzący instalację nie prowadził działalności objętej pozwoleniem przez dwa lata (pkt 5). W myśl art. 193 ust. 3 Poś organ właściwy do wydania pozwolenia stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie pozwolenia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 2-8. Pozwolenie zintegrowane dla instalacji do produkcji pianki polimerowej (florystycznej/kwiatowej) zlokalizowanej w C. na działce nr [...] zostało udzielone decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2016 r. Przedsiębiorstwu Prywatnemu "A. " sp. z o.o. z siedzibą w K.. Obejmuje ono wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza oraz wytwarzanie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Decyzją Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2017 r. pozwolenie to zostało zmienione w zakresie podmiotu prowadzącego instalację na J. M. M. [...], [...]. Decyzją z dnia 28 czerwca 2024 r. Marszałek Województwa Małopolskiego ponownie zmienił decyzję z dnia 4 stycznia 2016 r., zmienioną decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r., w zakresie prowadzącego instalację na P. sp. z o.o. z siedzibą w C. . Jak wynika z uzasadnienia decyzji organów obu instancji głównym powodem stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego z dnia 4 stycznia 2016 r. było to, że skarżąca spółka nie prowadziła działalności objętej pozwoleniem przez okres 4 lat (od lutego 2020 r. do 19 kwietnia 2024 r.). Ustaleń w tym zakresie organy dokonały na podstawie pisma Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 maja 2024 r., w którym wyliczono kontrole przeprowadzone w spółce P. sp. z o.o. (od 21 lutego 2020 r. do 19 kwietnia 2024 r.) i wskazano, że w trakcie tych kontroli działalność polegająca na produkcji pianki polimerowej nie była prowadzona. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że ten jeden dokument nie stanowi wystarczającego materiału dowodowego uzasadniającego przyjęcie, że prowadzący instalację rzeczywiście nie prowadził działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym w okresie wskazanym przez organ. Organy obu instancji, wskazując, że oparły się na dokumentach urzędowych w postaci protokołów kontroli WIOŚ, nie zwróciły się do Małopolskiego WIOŚ o nadesłanie protokołów kontroli wymienionych w piśmie z dnia 13 maja 2024 r. (nr WIOS-KRAK 89/2020, 198/2021, 485/2021, 43/2022, 212/2024), aby dokładniej ustalić i ocenić czy ta działalność nie była prowadzona wyłącznie w trakcie kontroli WIOŚ (jak wskazuje strona skarżąca) czy w dłuższym okresie. Skarżący załączył do skargi m.in. protokół kontroli WIOŚ nr [...] r. przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2024 r., obejmującej lata 2022-2024, z którego wynika, że wielkość produkcji pianki florystycznej w 2022 r. wyniosła: blok mokry – [...] szt., blok suchy [...] szt., w 2023 r. – blok mokry [...] szt., blok suchy [...] szt., w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia 2024 r. – blok mokry [...] szt., blok suchy – [...] szt. W protokole tym wykazano ponadto ilościowe zużycie surowców do produkcji pianki polimerowej w latach 2022-2024 oraz wielkość produkcji elementów florystycznych z tworzyw sztucznych w tym okresie. Ustalenia te przeczą zatem ustaleniom organów poczynionym w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego, że w latach 2022-2024 instalacja nie była eksploatowana. Ponadto skarżący załączył do skargi kopię wyroku nakazowego Sądu Rejonowego K. w K. z dnia [...] października 2024 r., [...], z którego wynika, że obwiniony S. M. został uznany za winnego tego, że pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki P. sp. z o.o. eksploatował co najmniej od 2021 r. w budynku produkcyjnym przy ul. [...] w C. instalację do produkcji pianki polimerowej bez wymaganego prawem pozwolenia zintegrowanego, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 351 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wprawdzie w aktach brak jest informacji czy wyrok ten jest prawomocny, ale organ powinien to ustalić, gdyż prawomocne orzeczenia sądu karnego dotyczące tych samych okoliczności faktycznych, co do których organ wywodzi skutki prawne na gruncie prawa administracyjnego są dla organu wiążące. Zasadnie ponadto podniesiono w skardze, że gdyby przedmiotowa instalacja od 2020 r. nie była eksploatowana, to jaki cel miałoby wstrzymywanie eksploatacji tej instalacji przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska decyzją z dnia 21 lipca 2021 r. Dodać należy, postanowieniem z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 1890/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji MWIOŚ. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. W tej sprawie Sąd wydał w dniu 23 marca 2022 r. wyrok oddalający skargę, a stał się on prawomocny dopiero w dniu 27 lutego 2024 r., tj. w dacie wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną P. sp. z o.o. z siedzibą w C. . Zatem wstrzymanie wykonania decyzji WIOŚ z dnia 21 lipca 2021 r. utraciło moc w dniu 27 lutego 2024 r. Podkreślenia wymaga, że - zgodnie z art. 7 k.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przywołana zasada znajduje rozwinięcie w art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Sąd podziela zarzuty skargi, iż organ nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, ani nie dokonał zebrania i oceny całego materiału dowodowego, który powinien być zebrany w sprawie, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Powyższe skutkowało co najmniej przedwczesnym ustaleniem, że skarżąca spółka nie prowadziła działalności objętej pozwoleniem przez okres 4 lat (od lutego 2020 r. do 19 kwietnia 2024 r.), co dawałoby podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego na mocy art. 193 ust. 1 pkt 5 Poś. Organy obu instancji nie przeprowadziły w tym zakresie dowodów ze wskazanych powyżej dokumentów, czy też choćby z przesłuchania świadków czy podmiotów reprezentujących stronę postępowania. Rację ma skarżący, że organ w postępowaniu prowadzonym z urzędu nie miał podstaw procesowych do przerzucenia ciężaru dowodu w tej sprawie na stronę postępowania. Fakt, iż – jak twierdzi organ – spółka nie realizowała wynikającego z decyzji z [...] stycznia 2016 r. obowiązku składania sprawozdań z wykonywania pozwolenia i eksploatacji instalacji, nie przesądza, że spółka tej instalacji faktycznie nie eksploatowała. W ocenie Sądu, organ nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny od kiedy spółka P. sp. z o.o. stała się prowadzącym instalację w rozumieniu art. 3 pkt 31 Poś, a więc od kiedy można było ewentualnie uznać, że nie prowadzi ona działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym. Zgodnie z tym przepisem "prowadzący instalację" to podmiot uprawniony na podstawie określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, na zasadach wskazanych w ustawie. W myśl art. 189 ust. 1 Poś podmiot, który staje się prowadzącym instalację lub jej oznaczoną część, przejmuje prawa i obowiązki wynikające z pozwoleń dotyczących tej instalacji lub jej oznaczonej części. Zgodnie z art. 189 ust. 2 Poś podmiot, o którym mowa w ust. 1, występuje niezwłocznie z wnioskiem o zmianę pozwoleń w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację. Decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 2 Poś o zmianie pozwolenia zintegrowanego na rzecz spółki P. została wydana przez Marszałka Województwa dopiero 28 czerwca 2024 r., lecz ma ona charakter deklaratoryjny. Skutek przejęcia praw i obowiązków wynikających z pozwoleń dotyczących tej instalacji przez nowego prowadzącego instalację następuje z mocy prawa na podstawie art. 189 ust. 1 Poś z chwilą uzyskania przez niego określonego tytułu prawnego do władania instalacją w celu jej eksploatacji zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska. W doktrynie wskazuje się, że "w aktualnym stanie prawnym regułą stało się, że w przypadku zmiany prowadzącego instalację, bez względu na to, czy jest ona efektem sukcesji generalnej, czy syngularnej, nowy prowadzący z mocy samego prawa przejmuje uprawnienia i obowiązki wynikające z dotychczasowego pozwolenia. W związku z tym zachowana została ciągłość obowiązywania dotychczasowej decyzji. (...) W celach porządkujących w ust. 2 komentowanego przepisu na nowego władającego nałożono obowiązek niezwłocznego wystąpienia o zmianę dotychczasowego pozwolenia w zakresie oznaczenia prowadzącego instalację. Takie rozwiązanie z punktu widzenia racjonalności jest zrozumiałe, a wydawana decyzja będzie miała charakter jedynie deklaratoryjny (por. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. VII, komentarz do art. 189, LEX/el. 2025). Zatem ustalenia w tej sprawie wymagało od kiedy skarżąca spółka stała się prowadzącym tę instalację i od kiedy przejęła ona prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia zintegrowanego z 4 stycznia 2016 r. Sąd uznał ponadto, że organ nie wyjaśnił w sposób przekonywujący w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jakich względów uznał, że zachodzi w tej sprawie przesłanka z art. 193 ust. 1 pkt 2 Poś, tj. podmiot przestał być prowadzącym instalację w rozumieniu ustawy, lub z innych powodów pozwolenie stało się bezprzedmiotowe. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pozwolenie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ prowadzący instalację nie prowadził działalności przez co najmniej dwa lata, Małopolski WIOŚ decyzją z dnia 21 lipca 2021 r. wstrzymał eksploatację tej instalacji oraz z tego względu, że instalacja ta jako zawsze znacząco oddziałująca na środowisko nie posiada decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (decyzja Wójta Gminy C. z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ostateczna i prawomocna). W tym zakresie przypomnieć należy, iż bezprzedmiotowość decyzji (art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.) wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, czy to z powodu zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wydanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje on taki skutek (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. 11, Warszawa 2011, s. 662). Jako przyczynę wygaśnięcia pozwolenia zintegrowanego na mocy art. 193 ust. 1 pkt 2 Poś wskazuje się zniszczenie lub istotne uszkodzenie instalacji, które zasadniczo zmienia jej charakter czy warunki funkcjonowania, rozwiązanie jednostki organizacyjnej będącej "prowadzącym instalację" bez ustalenia potencjalnego nabywcy instalacji (M. Górski [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. CH Beck, 3.wydanie, 2019, str. 612). Organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, z jakich względów uznał, że wstrzymanie eksploatacji instalacji przez organ Inspekcji Ochrony Środowiska spowodowało bezprzedmiotowość decyzji o pozwoleniu zintegrowanym, skoro miało ono charakter czasowy (decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wyraził zgodę na podjęcie przez spółkę użytkowania tej instalacji), jak również jakie znaczenie dla stwierdzenia bezprzedmiotowości pozwolenia miało nieuzyskanie przez prowadzącego instalację decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania hali w zakresie przystosowania do produkcji pianki polimerowej, skoro tej decyzji podmiot prowadzący instalację nie posiadał też w dacie wydania pozwolenia zintegrowanego z [...] stycznia 2016 r. Zaznaczyć należy, iż w przypadku naruszenia warunków pozwolenia zintegrowanego (tu organ wskazuje pkt XIX pozwolenia) istnieją inne podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego niż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji (np. cofnięcie pozwolenia). Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Skoro organy za podstawę prawną wyeliminowania pozwolenia zintegrowanego z dnia 4 stycznia 2016 r. z obrotu prawnego przyjęły art. 193 ust. 1 pkt 2 i 5 Poś, to powinny ponad wszelką wątpliwość wykazać, że zachodzą przesłanki wymienione w tych przepisach. Ogólne stwierdzenie przez organ, że prowadzona przez spółkę działalność jest nielegalna, nie stanowi wypełnienia obowiązku uzasadnienia przez organ podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.) wydanego na podstawie wskazanych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a - na podstawie art. 135 p.p.s.a. – również decyzję organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu w tej sprawie organ I instancji prawidłowo ustali stan faktyczny sprawy i wyjaśni podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, stosując się do wytycznych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.