IV SA/Wa 838/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie egzekucji w sprawie ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z dnia 18 maja 2018 r. skarżąca wystąpiła w wnioskiem o wstrzymanie egzekucji do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania ww. pisma przez wskazanie czy stanowi ono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czy też wniosek o wstrzymanie egzekucji prowadzonej przez organ administracji w odrębnym postępowaniu z uwagi na brak uiszczenia wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, skarżąca w piśmie z dnia 2 lipca 2018 r. podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko wskazując, iż wnosi o wstrzymanie egzekucji prowadzonej przez organ administracji w odrębnym postępowaniu z uwagi na brak uiszczenia wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zdaniem skarżącej wykonanie egzekucji spowoduje nieodwracalne skutki z uwagi na jej sytuację majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania aktu istotnie trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie egzekucji prowadzonej przez organ administracji w odrębnym postępowaniu z uwagi na brak uiszczenia administracyjnej kary pieniężnej wymierzonej zaskarżoną decyzją. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej może mieć wpływ na kondycję finansową skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Stwierdzić należy, że okoliczności wskazane przez skarżącą w postaci nieodwracalnych skutków z uwagi na jej obecną sytuację majątkową nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieść należy, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji lub postanowieniu obowiązku wiąże się z poniesieniem straty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12). W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów na potwierdzenie swojej sytuacji finansowej, tym samym uniemożliwiła Sądowi ocenę czy zapłata nałożonej kary może rzeczywiście spowodować nieodwracalne skutki czy groźbę wyrządzenia znacznej szkody. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Wskazane we wniosku okoliczności w żadnym razie nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje bowiem żadnych ustaleń faktycznych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów obrazujących sytuację finansową, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie kary pieniężnej powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia aktu skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Skarżąca nie powołała także żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że egzekucja wymierzonych należności doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia, czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Ponadto wskazać należy, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonego postanowienia, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także aktów wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.