IV SA/Wa 84/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Miron Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran Protokolant Andrzej Malinowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2004 r. sprawy ze skargi U. i R. S. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. IV SA/Wa 84/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Rada Miejska K. odrzuciła zarzut U. i R. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gruntów Osiedla G. i terenów przyległych, podważający zasadność poszerzenia ulicy [...] kosztem ich działki nr ew. [...] z obrębu [...], w uzasadnieniu podnosząc, co następuje: W wyniku rozpatrzenia zarzutów i protestów wniesionych do projektu planu ustalono korektę, polegającą na zredukowaniu szerokości pasa drogowego z 25 do 18 m. Szerokość ta gwarantuje zachowanie pasa 4 m szerokości od krawędzi jezdni do ogrodzeń posesji dla potrzeb ruchu pieszego, postoju, zieleni, infrastruktury itp. Odległość od osi jezdni do granicy linii rozgraniczającej ulicy jest nie większa niż 10 m. Poszerzenie pasa drogowego ulicy [...], której parametry obecnie w znaczny sposób odbiegają od wyznaczonych przez obowiązujące przepisy, spowoduje zajęcie z terenu działki nr ew. [...] części terenu o powierzchni nie większej niż 40 m². Uwzględnienie zarzutu skarżących nie dokonywania żadnych zmian nie jest możliwe, gdyż obecna szerokość chodnika (1,5m), przylegającego bezpośrednio do drogi wojewódzkiej nie odpowiada standardom i wymogom bezpieczeństwa. Rezygnacja z 4-m szerokości pasa po wschodniej części ulicy, gdzie odcinek ulicy [...] ma najwęższy przekrój nie jest możliwe, na co wskazywała opinia Departamentu Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego, które uzyskano w trybie art. 18 ust. 2 pkt g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Uzyskanie uzgodnienia w tym zakresie było uwarunkowane ustaleniem parametrów pasa drogowego ulicy 18 m, w tym zachowanie pasa gwarantującego bezpieczeństwo pieszych między jezdnią a ogrodzeniem o szerokości 4m. Ponadto Rada podniosła, że była zmuszona w niniejszej sprawie do ingerencji w prawo własności, jednak jej działania były uprawnione, a interesy właścicieli zabezpiecza przepis art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę złożyli U. i R. S., zarzucając bezzasadne naruszenie ich interesów. Zarzucili, że projektowane poszerzenie chodnika przy należącej do nich nieruchomości jest niecelowe i wręcz narusza interes publiczny, przynosząc korzyść jedynie ściśle określonym "indywidualnym osobom". Zdaniem skarżących nie zachodzi żadna potrzeba polepszenia warunków ruchu pieszego po tej stronie ulicy [...] gdzie znajduje się ich nieruchomość. Ich zdaniem po drugiej stronie ulicy znajduje się znacznie więcej miejsca na poszerzenie ulicy w sposób nie powodujący uszczerbku dla posiadaczy przyległych posesji. Powołali się na przykład pozostawienia 2-metrowego pasa miedzy jezdnią a ogrodzeniem na odcinku będącym przedłużeniem ulicy [...], przy obiekcie S. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Nadto podniosła, że wzdłuż posesji skarżących jest zbudowane nowe, solidne ogrodzenie, jednak jego lokalizacja jest niezgodna z obowiązującym do końca ubiegłego roku miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i stołecznego uzdrowiska K., który sytuował linie rozgraniczające ulicy [...] na 12 m w głąb działki w stosunku do jej granicy. Decydując się na budowę nowego ogrodzenia – przy drodze kategorii G (droga wojewódzka) niezgodnie z obowiązującym planem – skarżący podjęli ryzyko, że w wyniku prac planistycznych mogą być podjęte rozstrzygnięcia, które nie będą sankcjonowały stanu istniejącego. Dla ul. [...], jako drogi wojewódzkiej ustalono szerokość od 20 do 25 m szerokości na całej długości, jedynie na odcinku od ul. [...], do ul. [...], ze względu na sprzeciw mieszkańców, w wyniku uwzględnienia zarzutów zmniejszono jej projektowaną szerokość do 18m. Spowoduje to zajęcie 2-m pasa terenu skarżących, o powierzchni ok. 40 m² . Odnosząc się do zarzutu zachowania pasa 2-m szerokości przy S. Rada podniosła, że na tym odcinku linie rozgraniczające ulicy były w obowiązującym planie zgodne z granicami własności nieruchomości, szerokość ulicy [...], w liniach rozgraniczających wynosiła 20m, w tym 2-m chodnik. Poszerzenie ulicy po drugiej stronie, co miało miejsce w przeszłości nie jest możliwe z uwagi na szpaler wartościowych drzew ozdobnych. Pozostawiono tam również pas 4 –m, z tym że nie będzie tam obecnie realizowany chodnik, ale może tam być realizowana ścieżka rowerowa. Na rozprawie pełn. Rady podniósł, że na 18-metrowy pas drogowy w liniach rozgraniczających składa się 10m jezdni oraz dwa 4-metrowe pasy po obu stronach, oddzielające jezdnie od zabudowy mieszkaniowej. Ten 4-metrowy pas przeznaczony jest na ciąg pieszy o szerokości 2m, pas zieleni i infrastrukturę pobocza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 nieobowiązującej już, ale mającej zastosowanie w sprawie niniejszej na mocy art. 85 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem; celowość i trafność przyjętych rozwiązań nie należy do zakresu badania sądu administracyjnego. Oceniając legalność zaskarżonej uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżących przede wszystkim należy stwierdzić, że Rada Miejska K. przy opracowywaniu projektu omawianego planu dochowała obowiązujących postanowień zawartych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które określają szczegółowo procedurę sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czego skarżący nie kwestionowali. Rada przystąpiła do prac nad kwestionowanym planem w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, a zatem w zgodzie z obowiązującym prawem. Nie można jej więc skutecznie zarzucić, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżących dokonało się z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego), a dopiero takie naruszenie uprawnienia skarżących skutkowałoby nieważnością uchwały o odrzuceniu zarzutu. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonego do publicznego wglądu, co staje się przesłanką do jego merytorycznej oceny. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądowym "obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Rada gminy nie ma takiego obowiązku wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienia wnoszącego, ale dzieje się to zgodnie z obowiązującym prawem, w granicach określonych przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w ramach którego rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy" (Z. Niewiadomski Prawo zagospodarowania przestrzennego, Wspólnota 1998r., Nr 37). Uprawnienia te przesądzają o samodzielności planistycznej. Skarżący nie mogą zatem oczekiwać, że Rada Miasta nie będzie korzystała z przyznanych jej uprawnień i będzie związana żądaniami właścicieli działek z obrębu objętego projektem planu. Mogą natomiast oczekiwać, że Rada wykonując ustawowe uprawnienia w przedmiotowym zakresie będzie działała w zgodzie z obowiązującym prawem i nie będzie nadużywała przysługującego jej uprawnienia. Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes wnoszącego zarzut, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu i w ślad za tym radzie nie można skutecznie zarzucić, iż zgłoszony zarzut odrzuciła. Rada działa w takiej sytuacji w granicach przysługującego jej uznania i o ile go nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może później powodować stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nieważności stosownej uchwały rady gminy. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest jedną z ustaw, które ograniczają właściciela w korzystaniu z jego prawa własności, chronionego przepisem rangi konstytucyjnej. Zgodnie z art. 33 tej ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W świetle materiałów sprawy bezsporne jest, że zakwestionowane przez skarżących ustalenie projektu planu narusza ich interes prawny, skoro skarżący są właścicielami nieruchomości w części znajdującej się w liniach rozgraniczających ul. [...],. Fakt ten jednak nie oznaczał konieczności uwzględnienia zgłoszonego zarzutu, a jedynie stwarzał legitymację do jego wniesienia przez skarżących. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu Rada Miejska, odrzucając zgłoszony zarzut postępowała w ramach obowiązującego porządku prawnego i nie nadużyła przyznanego jej władztwa planistycznego. Jest oczywiste, że tworząc miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uprawniony organ gminy nie może kierować się wyłącznie interesem jednostki, ale winien działać zgodnie z potrzebami całej społeczności lokalnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednak nie narusza stosunków własnościowych czy też posiadania. Określa jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Jest oczywiste, że parametry drogi podane w projekcie planu muszą odpowiadać obowiązującym przepisom (rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2.III.1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430), i obowiązkiem Rady Miejskiej K. jest dostosowanie ich do przepisów. Zważyć należy, że ustalenie linii rozgraniczających ulicy [...],, będącej drogą wojewódzką, kosztem części działki skarżących zostało uzasadnione wyczerpująco, z uwzględnieniem interesu ogółu mieszkańców gminy, po uwzględnieniu wniosków mieszkańców, względami celowościowymi i racjonalnymi, mieszczącymi się w granicach przysługującego Radzie uznania. Ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu uchwały co do konieczności wprowadzenia w planie projektowanych rozwiązań planistycznych nie zawierają cech dowolności. Przyjętych rozwiązań planu w tym zakresie nie można poczytać jako naruszające prawo. Skarżący nie godzą się z przyjętymi przez Radę rozwiązaniami, ale to w myśl wcześniejszego wywodu nie jest równoznaczne z naruszeniem prawa. Skutki uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidział ustawodawca w art. 36 cyt. ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez Radę Miejską Konstancin-Jeziorna, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.