IV SA/Wa 84/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant spec. Iwona Hoga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2010 r. oddala skargę Marszałek Województwa [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1 oraz 19 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórym odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (Dz. U. z 2007 r., Nr 90, poz. 607 ze zm.) w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888) określił wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2010 rok dla A. Sp. z o.o. (dalej również jako: "skarżąca", "Spółka") na kwotę 88.388,00 zł oraz zobowiązał ją do zapłaty tej kwoty z odsetkami. W treści uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżąca zobowiązana była do złożenia rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej i wniesienia w ustawowym terminie należności. Spółka nie złożyła Marszałkowi Województwa [...] w [...] sprawozdania [...] o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2010. W okresie od [...] października 2015 r. do [...] listopada 2015 r. przeprowadzono doraźną kontrolę w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w przedmiocie opłaty produktowej za lata 2009 - 2014. Podczas kontroli ustalono, że Spółka w 2010 r. wprowadziła na rynek 16.359 kg opakowań z papieru i tektury, 39.076 kg opakowań z tworzyw sztucznych, 66.602 kg opakowań z drewna. W dniu [...] grudnia 2015r. Spółka złożyła sprawozdanie [...] o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2010, zawierające informacje i dane niezbędne do ustalenia opłaty w kwocie 88.388,00 zł. Spółka nie uiściła jednak tej kwoty w ustawowym terminie. Marszałek stwierdził, że w toku postępowania ustalono należną opłatę produktową za rok 2010 na kwotę 88.388,00 zł. Organ wskazał, że wyliczenie opłaty przeprowadzono w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy, tj. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz. U. Nr 109, poz. 752), rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych (Dz. U. Nr 259, poz. 1774), przy zastosowaniu wzoru na obliczenie opłaty za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych zamieszczonego w punkcie 29 objaśnienia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej (Dz. U. Nr 259, poz. 1775) oraz wzoru na wyliczenie opłaty za niewykonany odzysk odpadów opakowaniowych zamieszczonego w Załączniku nr 5 do ustawy o opłacie produktowej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła organowi pierwszej instancji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz, że nie umorzył zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2010 wraz z odsetkami za zwłokę w całości. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że rozpatrzenie niniejszej sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, którym w tym przypadku, zdaniem skarżącej, jest rozstrzygnięcie sprawy z wniosku o umorzenie zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2010 i 2011 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na przepis art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy obowiązujące w dacie powstania zobowiązania z tytułu opłaty produktowej za rok 2010, tj. przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie zagospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. SKO stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie Spółka nie przeprowadziła ani odzysku, ani recyklingu odpadów wprowadzonych na rynek krajowy, jak również nie uiściła opłaty produktowej z tytułu niewykonania obowiązków w zakresie odzysku lub recyklingu. Kolegium podzieliło ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ pierwszej instancji oraz zbadało prawidłowość ustalenia wysokości opłaty produktowej. SKO wskazało, że opłata produktowa za nieprzeprowadzenie odzysku w roku 2011 ustalona na podstawie wzoru zamieszczonego w załączniku nr 5 do ustawy wynosi 63.329,43 zł. Wysokość opłaty produktowej z tytułu nieprzeprowadzenia recyklingu odpadów ustala się na podstawie wzoru zawartego w pkt 29 objaśnień do załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej. SKO wyliczyło, że w niniejszej sprawie opłata produktowa za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z tworzyw sztucznych wynosi 19.201,95 zł, opłata produktowa za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych z papieru i tektury wynosi 5.529,34 zł, zaś za niewykonany recykling odpadów materiałowych z materiałów naturalnych (drewna i tekstyliów) wynosi 3326,80 zł. Zatem łączna opłata w roku 2010 za niewykonany odzysk i recykling odpadów opakowaniowych wyniosła 88.388,00 zł. Powyższe wyliczenia dokonane przez SKO potwierdziły prawidłowość wyliczenia opłaty przez organ pierwszej instancji, wobec czego organ odwoławczy stwierdził, że w takim przypadku brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. A. sp. z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2016 r., zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazanych w decyzji przepisów, a w szczególności obrazę art. 3 ust. 2 oraz art. 12 ust. 2 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, polegające na zastosowaniu jako podstawy obliczenia wysokości należnej opłaty produktowej wzoru określonego w załączniku nr 5 do ustawy z 11 maja 2001 r., podczas gdy załącznik nr 5 został uchylony i nie obowiązuje w brzmieniu ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej z dnia 15 września 2016 r. (Dz. U. z 2016 nr poz. 1478), zaś poziom odzysku i recyklingu do odpadów opakowaniowych powinien zostać obliczony przy zastosowaniu wzoru załącznika nr 4a do przedmiotowej ustawy, co doprowadziło do bezzasadnego wyliczenia należnej opłaty produktowej; 2) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, poprzez nieprzyjęcie przez organ drugiej instancji, że w rozpatrywanej sprawie została spełniona przesłanka wskazana w tym przepisie, a mianowicie, ze rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd, tj. nie została wydana przez SKO decyzja w związku z odwołaniem od decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2016 r.; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa oraz art. 63 § 1 Kpa w związku z art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) w związku z art. 15 i 16 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, oraz art. 73 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu prawnego i faktycznego strony w związku z nierozpatrzeniem całości materiału dowodowego oraz nieodniesieniem się do istotnych dla sprawy dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą i nieumorzenie zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem zawieszenia postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego (Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem). Uzasadniając podniesione zarzuty Spółka podniosła, że organy błędnie zastosowały jako podstawę obliczenia należnej opłaty wzór nr 5 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r., podczas gdy załącznik ten został uchylony i nie obowiązuje. Opłata powinna być wyliczona przy zastosowaniu wzoru określonego w załączniku 4a. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest rozszerzenie obowiązku, jaki wynika z ustawy jakimikolwiek przepisami wykonawczymi, jak również stosowanie wykładni rozszerzającej. Organ powinien uwzględnić zmiany prawne, a także odnieść się do załączników wymaganych prawem na dzień wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącej w rozpatrywanej sprawie organ nie uwzględnił zaistnienia przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, tj. nie zawiesił postępowania, mimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ. Według skarżącej taką sprawą jest postępowanie dotyczące wniosku spółki o umorzenie zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2010 i 2011 r. Skarżąca podniosła, że w dniu [...] marca 2016 r. złożyła odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2016 r. odmawiającej umorzenia zaległości z tytułu opłaty produktowej. Decyzja w drugiej instancji nie została jeszcze wydana. Zdaniem skarżącej wydanie ostatecznej decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu opłaty produktowej stanowi zagadnienie wstępne w stosunku do niniejszego postępowania, zatem postępowanie to powinno zostać zawieszone. Ponadto, zdaniem Spółki, SKO nie wyjaśniło w całości stanu faktycznego, bowiem nie odniosło się do sprawozdań Spółki oraz podstaw zawieszenia postępowania. Skarżąca podniosła, że wnosiła o umorzenie zaległości na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przedstawiając sytuację finansową Spółki, zatem – w jej ocenie – organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, powinien także wyjaśnić okoliczności sprawy odnośnie zaistnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, zarzuty w niej podniesione uznając za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 201 6r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej również: "P.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę w oparciu o wskazane powyżej kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U z 2007r. Nr 90, poz. 607 ze zm., dalej w skrócie: ustawa o opłacie produktowej) w brzmieniu obowiązującym w czasie powstania tego obowiązku tj. w 2010 r. Powyższe wynika wprost z postanowień ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888; dalej w skrócie: ustawa o gospodarce opakowaniami), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2014 r. i która w art. 68 dokonała obszernej nowelizacji ustawy o opłacie produktowej. Zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 tej ustawy do powstałych przed dniem jej wejścia w życie obowiązków wynikających z ustawy o opłacie produktowej w zakresie uzyskania wymaganych poziomów odzysku i recyklingu, w tym do obowiązków sprawozdawczych oraz do zobowiązań z tytułu opłaty produktowej należnej za okres do dnia 31 grudnia 2013 r., stosuje się przepisy ustawy o opłacie produktowej obowiązujące w chwili powstania tych obowiązków, w tym zobowiązań z tytułu opłaty produktowej. W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie, w zakresie zasad ustalania opłaty produktowej znajdują zastosowanie - jak wskazano wyżej - przepisy obowiązujące w chwili powstania tego obowiązku - zobowiązania z tytułu opłaty produktowej obciążającego A. sp. z o. o.- w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o gospodarce opakowaniami. W sprawie decydujące jest bowiem to, że postępowanie dotyczy obowiązków powstałych przed 31 grudnia 2013 r. tj. za rok 2010. Wobec powyższego nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 2 oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. polegający, zdaniem skarżącej, na zastosowaniu przez organ jako podstawy obliczenia wysokości należnej opłaty produktowej wzoru określonego w złączniku nr 5 do ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Skarżąca podniosła, że załącznik nr 5 został uchylony i nie obowiązuje, a organy stosując obowiązujące przepisy powinny uwzględnić zmiany prawne, a także odnieść się do załączników wymaganych prawem na dzień wydania ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednakże skarżąca całkowicie pomięła wskazany wyżej przepis art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Tymczasem organy obu instancji prawidłowo przyjęły, mając na uwadze powołany przepis intertemporalny, że w sprawie należy zastosować wzór określony w załączniku nr 5, bowiem w dacie powstania zobowiązania z tytułu opłaty produktowej wynikało to z brzmienia art. 12 ust. 3a ustawy, który stanowił: "Szczegółowy sposób obliczania opłaty produktowej należnej od przedsiębiorcy lub organizacji z tytułu niewykonania obowiązku odzysku, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, określa załącznik nr 5 do ustawy". Zatem, co należy jeszcze raz podkreślić, w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o opłacie produktowej w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania z tytułu opłaty produktowej za rok 2010. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorca ma obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. Przedsiębiorca wprowadzający na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określa załącznik nr 1 do ustawy (opakowania z: tworzyw sztucznych; z aluminium; ze stali, w tym blachy stalowej; z papieru i tektury; ze szkła gospodarczego, poza ampułkami; z drewna), jest obowiązany osiągnąć do dnia 31 grudnia 2014 r. co najmniej 60 % poziom odzysku odpadów opakowaniowych łącznie dla wszystkich rodzajów opakowań, w których wprowadził produkty, przy czym, do dnia 31 grudnia 2014r. przedsiębiorca jest obowiązany osiągnąć docelowy poziom odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych co najmniej w wysokości określonej w załączniku nr 4a do ustawy (art. 3 ust. 2a pkt 2 ustawy o opłacie produktowej). Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej stanowi, że rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3, następuje na koniec roku kalendarzowego. Natomiast przedsiębiorca, który nie wykonał tego obowiązku, jest obowiązany do wpłacania opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu: 1) odzysku; 2) recyklingu (art. 12 ust. 2). Z kolei przepis art. 17 stanowi, że w razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej, natomiast stosownie do treści art. 19 do ponoszenia opłat produktowych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. Reasumując, w świetle ww. uregulowań obowiązek wpłacenia opłaty produktowej powstaje na koniec roku kalendarzowego, a opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Natomiast w sytuacji stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie budzi wątpliwości, że na skarżącej w 2010 r. ciążył obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych. Skarżąca nie złożyła Marszałkowi Województwa [...] Sprawozdania [...] o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2010 oraz nie uiściła tej opłaty w ustawowym terminie. Z dokumentów, w tym protokołów kontroli przeprowadzonej w dniach od [...] października do [...] listopada 2015 r. wynika, że skarżąca w 2010 r. wprowadziła na rynek 16.359 kg opakowań z papieru i tektury, 39.076 kg opakowań z tworzyw sztucznych, 66.602 kg opakowań z drewna. Skarżąca w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] grudnia 2015 r. została poinformowana m. in. o obowiązku złożenia zaległego sprawozdania rocznego o wysokości opłaty produktowej za 2010 r. oraz wniesienia wraz z odsetkami od zaległości podatkowej należnej opłaty produktowej. W dniu [...] grudnia 2015r. Spółka złożyła samodzielnie Sprawozdanie [...] o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2010 i nie uiściła tej opłaty. Na podstawie tego sprawozdania została wydana decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. określająca wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej za rok 2010 w kwocie 88.388,00 zł. W ocenie Sądu opłata ta została wyliczona prawidłowo, na podstawie danych ustalonych w trakcie kontroli w oparciu o wówczas obowiązujące przepisy prawne, tj. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych, stosując odpowiednie wzory (wzór na obliczenie opłaty za niewykonany recykling odpadów opakowaniowych zamieszczony w punkcie 29 objaśnienia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej (Dz. U. Nr 259, poz. 1775) oraz wzór na wyliczenie opłaty za niewykonany odzysk odpadów opakowaniowych zamieszczony w Załączniku nr 5 do ustawy o opłacie produktowej). Całkowicie nieuzasadniony jest, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Sprawa będąca przedmiotem postępowania prowadzonego w związku z wnioskiem spółki o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu opłaty produktowej za 2010 r. i 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla niniejszej sprawy, tj. określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej za 2010 r. Brak zatem było podstaw do zawieszenia tego postępowania, z uwagi na toczące się odrębne postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie zaległości. Przeciwnie, aby można było prawidłowo rozpoznać wniosek o zastosowanie ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej (art. 67a § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej), w ocenie Sądu, konieczne jest uprzednie bezsporne ustalenie istnienia tej zaległości oraz określenie jej wysokości, a zatem w warunkach przedmiotowej sprawy - uprzednie wydanie decyzji w przedmiocie określenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej. Decyzja określająca zaległość w opłacie produktowej ma charakter deklaratoryjny nie konstytutywny, ponieważ określa się w niej wysokość zobowiązania, które już powstało wcześniej, z mocy prawa. Zatem kwestia stwierdzenia, czy w sprawie występują przesłanki pozwalające na umorzenie postępowania, określone w art. 67a § 1, (tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny), nie ma żadnego wpływu na okoliczność powstania zobowiązania podatkowego i prowadzenia postępowania podatkowego kończącego się wydaniem decyzji określającej wysokość tego zobowiązania. Tym samym, całkowicie nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia przez organy w niniejszym postępowaniu art. 7 w związku z art., 77 § 1 i 107 § 3 Kpa oraz art. 63 § 1 Kpa w związku z art. 67a pkt i § 2 Ordynacji podatkowej, którego skarżąca upatruje w niezbadaniu w toku niniejszego postępowania przesłanek pozwalających na umorzenie zaległości podatkowej. Jeszcze raz należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia zaległości w opłacie produktowej jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania w sprawie udzielenia ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowej nie może być przedmiotem rozważania w sprawie określenia wysokości opłaty produktowej. Na mocy odesłania zawartego w art. 19 ustawy o opłacie produktowej, art. 67a i art. 67b Ordynacji podatkowej mogą znaleźć zastosowanie do zaległych opłat produktowych, ale w odrębnym postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o udzielenie ulgi; nie mogą być stosowane w postępowaniu w przedmiocie określenia zaległości w opłacie produktowej. Zatem twierdzenia skarżącej, że SKO przed wydaniem decyzji w przedmiocie określenia zaległości z tytułu opłaty produktowej, powinno wyjaśnić i przeanalizować przesłanki umorzenia tej zaległości, są całkowicie bezpodstawne. Reasumując, zdaniem Sadu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, również z urzędu Sąd nie dopatrzył się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.ps.a., orzeczono jak w sentencji.